Ενταλμα σύλληψης σε βάρος του Δημήτρη Αβραμοπουλου εκδόθηκε από τις εισαγγελικές αρχές των Βρυξελλών που διενεργούν έρευνα για το Qatargate.
Αμεσα η Εισαγγελία Εφετών της Αθήνας θα διαβιβάσει τον φάκελο με τα στοιχεία στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου με τελικό προορισμό τη Βουλή, μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης για να γίνει άρση της ασυλίας του.
Η δήλωση του Δημήτρη Αβραμόπουλου:
Μου περιήλθε η πληροφορία από δημοσιογράφους ότι φέρεται να έχει σταλεί έγγραφο από τις βελγικές αρχές προς τις ελληνικές, στο οποίο επιχειρείται, χωρίς καμία βάση, η σύνδεση του ονόματός μου με την υπόθεση Fight Impunity.
Η υπόθεση αυτή δεν με αφορούσε ποτέ.
Το ζήτημα που επιχειρήθηκε να συνδεθεί με το όνομά μου έχει κλείσει εδώ και τρία χρόνια, με πλήρη θεσμική διαφάνεια και με τη σφραγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κατόπιν απόφασης υπογεγραμμένης από την Πρόεδρό της, Ursula von der Leyen.
Η συμμετοχή μου στον οργανισμό Fight Impunity, μαζί με σημαντικές διεθνείς προσωπικότητες, ήταν απολύτως νόμιμη, ελεγμένη, εγκεκριμένη, δηλωμένη και φορολογημένη.
Δεν υπήρξε καμία εμπλοκή μου, άμεση ή έμμεση, σε οτιδήποτε επιλήψιμο.
Κάθε προσπάθεια επαναφοράς του θέματος από τις βελγικές αρχές και εμπλοκής του ονόματός μου σε οποιοδήποτε ζήτημα αφορά το Fight Impunity, είτε μέσω αβάσιμων αναφορών είτε μέσω διαστρέβλωσης πραγματικών περιστατικών, είναι αυθαίρετη, απαράδεκτη, ύποπτη και θα αντιμετωπισθεί με κάθε νόμιμο μέσο.
Παρότι πρόκειται για ένα απολύτως αβάσιμο ζήτημα, δηλώνω ευθέως ότι δεν πρόκειται να κάνω χρήση οποιασδήποτε βουλευτικής ασυλίας. Αντιθέτως, θα αποταθώ ο ίδιος στην ελληνική Δικαιοσύνη, ζητώντας να ερευνηθεί πλήρως το θέμα και να αποφανθεί.
Στον πρώην επίτροπο αποδίδεται η κατηγορία συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση, με τις Αρχές να συνδέουν την υπόθεση με οικονομικό όφελος ύψους περίπου 73.000 ευρώ.
Επιστολή – καταπέλτης πρώην επιθεωρητή πλοίων στον Βασίλη Κικίλια!
Τι επισημαίνει ο πολύπειρος ελεγκτής για τις παρεμβάσεις που έπρεπε να γίνουν… χθες για να μη θρηνήσουμε νέα αθώα θύματα
Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΤΡΙΑΝΤΗ
Επιστολή – καταπέλτη πρώην επιθεωρητή πλοίων προς τον υπουργό Ναυτιλίας Βασίλη Κικίλια δημοσιεύει το dikastikoreportaz.gr. Πρόκειται για επιστολή με την οποία ο έμπειρος συνταξιούχος υπάλληλος του υπουργείου Ναυτιλίας «χτυπάει καμπανάκι» προς την πολιτική ηγεσία του υπουργείου σχετικά με τα σωστικά μέσα που φέρουν επιβατηγά πλοία τα οποία εκτελούν δρομολόγια σε διάφορες περιοχές του Αιγαίου και του Ιονίου. Όπως ισχυρίζεται ο πρώην επιθεωρητής, αρκετά πλοία φέρουν σωστικά μέσα που δεν επαρκούν για την προστασία τόσο του επιβατικού κοινού όσο και των πληρωμάτων σε περίπτωση ατυχήματος και είναι ακατάλληλα με βάση τη διεθνή νομοθεσία.
Μάλιστα, όπως επισημαίνει, σε πολλές περιπτώσεις τα πλοία εφαρμόζουν διατάξεις για τα σωστικά μέσα ενός Βασιλικού Διατάγματος του 1967, αντί για όσα ορίζει η Ευρωπαϊκή Νομοθεσία. Είναι εντυπωσιακό πως αν και από το 2019 έχει συνταχθεί σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που εκσυγχρονίζει τη νομοθεσία για τα σωστικά μέσα των πλοίων, ακόμη και σήμερα δεν έχει εκδοθεί. Ο επιθεωρητής λοιπόν «χτυπάει καμπανάκι» για πιθανό κίνδυνο νέας τραγωδίας «α λα Τέμπη» στη θάλασσα εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για τα σωστικά μέσα των πλοίων, ενώ παρόμοιες επιστολές έχει στείλει και σε προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου Ναυτιλίας. Ας δούμε όμως τι καταγγέλλεται αναλυτικά.
Ο συνταξιούχος επιθεωρητής
Στα τέλη Απριλίου, ο πρώην επιθεωρητής πλοίων του υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Λεωνίδας Νικολάτος, απέστειλε στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Ναυτιλίας προειδοποιητική επιστολή. Ο κ. Νικολάτος είναι συνταξιούχος υπάλληλος του υπουργείου Ναυτιλίας με 40 χρόνια εμπειρίας. Από αυτά, τα 28 ήταν στον Κλάδο Ελέγχου Πλοίων και ειδικότερα επί 20 χρόνια εργάστηκε ως επιθεωρητής στον τομέα των σωστικών και πυροσβεστικών μέσων των πλοίων. Διαθέτει τεράστια εμπειρία καθώς έχει επιθεωρήσει πάνω από 1.000 πλοία όλων των ειδών. Στην επιστολή, λοιπόν, ο πρώην επιθεωρητής πλοίων έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με τα σωστικά μέσα που παρέχονται στο επιβατικό κοινό. Όπως ανέφερε, τα σωστικά μέσα που χρησιμοποιούνται «δεν παρέχουν πλήρη ασφάλεια» σε επιβάτες και πλήρωμα σε περίπτωση που χρειαστεί να εγκαταλείψουν το πλοίο. Ειδικότερα, όπως υπογράμμισε, τα σωστικά μέσα «δεν πληρούν τα διεθνή πρότυπα, αλλά παρωχημένων προδιαγραφών», όπως οι διατάξεις της νομοθεσίας Βασιλικού Διατάγματος του 1967.
Συγκεκριμένα ανέφερε στην επιστολή του ο πρώην επιθεωρητής:
«Κύριε Υπουργέ,Με τις ανωτέρω σχετικές επιστολές μου έχετε λάβει γνώση αναλυτικά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα επιβατηγά πλοία τα οποία εφαρμόζουν τις διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας (ΒΔ 36/1967) και εφοδιάζονται με Πρωτόκολλο Γενικής Επιθεώρησης (ΠΓΕ). Τα προβλήματα έγκεινται στο γεγονός ότι εν λόγω πλοία χρησιμοποιούν σωστικά μέσα τα οποία δεν παρέχουν στους επιβαίνοντες (επιβάτες + μέλη πληρώματος) πλήρη ασφάλεια σε περίπτωση που κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους παραστεί ανάγκη να εγκαταλείψουν τα πλοία. Ήτοι: Τα πλοία αυτά φέρουν λιγότερο σε αριθμό ομαδικά σωστικά μέσα σε σχέση με τους επιβαίνοντες που μπορούν να μεταφέρουν, σύμφωνα με τα ΠΓΕ τους. Τα πλοία αυτά φέρουν ατομικά και ομαδικά σωστικά μέσα που δεν πληρούν τα διεθνή πρότυπα, αλλά παρωχημένων προδιαγραφών, και δεν είναι ισοδύναμα των σωστικών μέσων που φέρουν τα επιβατηγά πλοία που εφαρμόζουν την ευρωπαϊκή νομοθεσία (ΚΟ 2009/45ΕΚ – ΠΔ 20/2012) και εφοδιάζονται με Πιστοποιητικό Ασφαλείας (ΠΑ)».
Επτά χρόνια εκκρεμεί το νέο Προεδρικό Διάταγμα
Ο κ. Νικολάτος επισήμανε πως έχει «προειδοποιήσει επανειλημμένως για τους κινδύνους που εγκυμονεί η επί σειρά ετών (επτά χρόνια) άρνηση/κωλυσιεργία του υπουργείου να μην προωθεί για έκδοση το σχέδιο ΠΔ με το οποίο τροποποιείται/καταργείται το απαρχαιωμένο και μη εφαρμόσιμο ΒΔ 36/1967». Κατά τον πρώην επιθεωρητή, με το νέο Προεδρικό Διάταγμα «εκσυγχρονίζονται τα σωστικά μέσα των πλοίων αυτών και προάγεται το επίπεδο ασφαλείας τους».
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Μ», το 2019 το σχέδιο του νέου Προεδρικού Διατάγματος πέρασε από επιτροπές και διαβούλευση με τους αρμόδιους κοινωνικούς φορείς. Το 2020
συντάχθηκε το σχέδιο του Προεδρικού Διατάγματος. Ωστόσο μέχρι και σήμερα το ΠΔ ακόμη δεν έχει εκδοθεί.
Πλοία με δύο μέτρα και δύο σταθμά
Στην επιστολή του ο κ. Νικολάτος αναφέρει παραδείγματα πλοίων που εκτελούν δρομολόγια σε διάφορες περιοχές. Όπως για παράδειγμα σε Ρόδο, Κω, Ζάκυνθο, Λευκάδα, Κέρκυρα κ.α. Σύμφωνα με τον πρώην επιθεωρητή, ορισμένα από τα πλοία που εκτελούν δρομολόγια «εφοδιάζονται με Πρωτόκολλο Γενικής Επιθεώρησης (ΠΓΕ) σύμφωνα με τις διατάξεις του Βασιλικού Διατάγματος 36/1967 με δυνατότητα μεταφοράς 100-300 επιβαίνοντες». Κάποια άλλα «εφοδιάζονται με Πιστοποιητικό Ασφαλείας (ΠΑ) σύμφωνα με τις διατάξεις της Κοινοτικής Οδηγίας
(ΚΟ) με δυνατότητα μεταφοράς 400-1.000 επιβαίνοντες».
Σύμφωνα με τον κ. Νικολάτο, «οι χιλιάδες ανυποψίαστοι επιβάτες που μεταφέρονται καθημερινά με όλα τα παραπάνω πλοία έχουν την πεποίθηση ότι με όποιο πλοίο ταξιδέψουν θα έχουν την απόλυτη ασφάλεια και θα φτάσουν σώοι και αβλαβείς στον προορισμό τους». Ωστόσο, όπως υπογραμμίζεται, «η πραγματικότητα απέχει πολύ από τις πεποιθήσεις των επιβατών», καθώς, όπως λέει, τα πλοία «αν και εκτελούν τους ίδιους ακριβώς πλόες, οι ποσοτικές και ποιοτικές διαφορές στα σωστικά τους μέσα είναι μεγάλες, όπως διαφορετικός είναι και ο βαθμός επικινδυνότητας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης».
Όπως εξηγεί, σε κάποια πλοία «τα ομαδικά σωστικά τους μέσα επαρκούν για το 100% των επιβαινόντων που μπορούν να μεταφέρουν σύμφωνα με το πιστοποιητικό τους», ενώ «αποτελούνται στο σύνολό τους από σκεπαστές πνευστές σωσίβιες σχεδίες, πιστοποιημένος εξοπλισμός με τα διεθνή πρότυπα».
«Η ασφάλεια που παρέχουν οι σχεδίες αυτές είναι ότι οι ναυαγοί βρίσκονται μέσα σε αυτές και είναι πλήρως προστατευμένοι από τις καιρικές συνθήκες (νερό, αέρας, βροχή)», υπογραμμίζεται στην επιστολή.
Επιπλέον, σύμφωνα πάντα με τον πρώην επιθεωρητή, «τα ατομικά τους σωσίβια είναι μελετημένα, δοκιμασμένα και πιστοποιημένα με τα διεθνή πρότυπα, κατασκευασμένα από άριστο υλικό και φέρουν ανακλαστικές φωσφορίζουσες ταινίες και συσκευές φωτισμού για διάσωση σε συνθήκες περιορισμένης ορατότητας (νύχτα, ομίχλη κ.λπ.)». Ακόμη «φέρουν ορμιδοβόλους συσκευές για ρίψη σχοινιού σε περίπτωση ανάγκης και μεγάλα επιπλέοντα καπνογόνα συνδεδεμένα με κυκλικά σωσίβια».
Ωστόσο, τα πλοία που εκτελούν δρομολόγια με βάση τα όσα ορίζει το Βασιλικό Διάταγμα του 1967, ο κ. Νικολάτος υποστηρίζει ότι τα σωστικά τους μέσα «παρέχουν στους επιβαίνοντές τους χαμηλό επίπεδο ασφάλειας». Οι λόγοι είναι ότι «τα ομαδικά σωστικά τους μέσα επαρκούν μόνο για το 60% των επιβαινόντων που μπορούν να μεταφέρουν σύμφωνα με το πιστοποιητικό τους».
Όπως εξηγεί ο κ. Νικολάτος, «τα σωστικά αυτά μέσα είναι σχεδόν στο σύνολό τους πλευστικές συσκευές, εξοπλισμός ακατάλληλος για διάσωση στη θάλασσα καθόσον οι ναυαγοί βρίσκονται συνεχώς μέσα στο νερό κρεμασμένοι από σχοινιά, εκτιθέμενοι σε καιρικές συνθήκες, με άμεσο κίνδυνο υποθερμίας και κρυοπαγημάτων». Ο εξοπλισμός αυτός «δεν είναι αποδεκτός από τους διεθνείς και κοινοτικούς κανονισμούς ασφαλείας», ενώ τα ατομικά σωσίβια «είναι ευτελούς κατασκευής και υλικών» και «μη πιστοποιημένα με τα διεθνή πρότυπα». Είναι χαρακτηριστικά ότι τα σωστικά αυτά μέσα «δεν έχουν ανακλαστικές φωσφορούχες ταινίες και συσκευές φωτισμού, δεν φέρουν ορμιδοβόλες συσκευές», ενώ «φέρουν μικρά καπνογόνα».
«Αγνοείτε επίμονα τους κινδύνους»
Παρά τις συνεχείς επιστολές και προειδοποιήσεις του πρώην επιθεωρητή πλοίων, μέχρι και σήμερα η κατάσταση δεν έχει επιλυθεί. «Παρά ταύτα μέχρι σήμερα αγνοείτε επίμονα τους κινδύνους
που ενέχει η μη αποκατάσταση των προβλημάτων των πλοίων που περιγράφω στις επιστολές μου. Ίσως πιστεύετε ότι δεν θα υπάρξει κάποιο δυσάρεστο περιστατικό σε πλοίο και ότι η τύχη θα
βοηθήσει σε αυτό», τονίζει ο κ. Νικολάτος και συμπληρώνει: «Στη (δ) σχετική επιστολή μου μεταξύ άλλων σας είχα κάνει έκκληση να μην επιτρέψετε να ταξιδέψουν φέτος τα πλοία του ΒΔ 36/1967 χωρίς να επιλυθούν οι παραπάνω διαφορές τους σε σωστικά μέσα. Ανεξάρτητα από το εάν θα εκδοθεί το νέο ΠΔ σύντομα, σας είχα υποδείξει τον τρόπο με τον οποίον θα μπορούσατε να αντιμετωπίσετε άμεσα τις εν λόγω διαφορές. Όμως μέχρι σήμερα ούτε αυτές λάβατε υπόψη σας».
Η πρώτη ερώτηση στη Βουλή και η απάντηση του υπουργού
Οι καταγγελίες του πρώην επιθεωρητή έχουν λάβει και κοινοβουλευτική διάσταση. Συγκεκριμένα, δύο φορές ο βουλευτής Χίου του ΠΑΣΟΚ Σταύρος Μιχαηλίδης έχει καταθέσει ερωτήσεις προς τον υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Βασίλη Κικίλια. Η πρώτη τον Οκτώβριο του 2025, στην οποία επισύναψε επιστολή του κ. Νικολάτου, ζητώντας τη «λήψη σειράς μέτρων ασφαλείας αναφορικά με τα σωστικά και τα πυροσβεστικά μέσα και συστήματα επί των επιβατηγών πλοίων στις θαλάσσιες ενδομεταφορές».
Στην ερώτηση αυτή το υπουργείο Ναυτιλίας απάντησε στις 11 Νοεμβρίου 2025. Όπως αναφέρεται σε αυτήν, «η αρμόδια Υπηρεσία του ΥΝΑΝΠ παρακολουθεί συστηματικά και ενεργά τις εξελίξεις σε θέματα ασφάλειας και προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος, τόσο σε ενωσιακό όσο και σε διεθνές επίπεδο, με σκοπό την ευθυγράμμιση της εφαρμοστέας νομοθεσίας στα υπό ελληνική σημαία πλοία με τις πλέον επικαιροποιημένες και σύγχρονες απαιτήσεις και προδιαγραφές, η εφαρμογή των οποίων έχει επιφέρει ποιοτική και ποσοτική αναβάθμιση των σωστικών και πυροσβεστικών μέσων στα υπόχρεα πλοία».
Σύμφωνα με την έγγραφη απάντηση του κ. Κικίλια, «για τα πλοία που πιστοποιούνται πρωτίστως με βάση την εθνική νομοθεσία, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων συνθηκών της χώρας μας, υλοποιείται στοχευμένο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού της εθνικής νομοθεσίας, ώστε να επιτυγχάνεται ουσιαστική, τεχνικά εφικτή και με αναλογικότητα αναβάθμιση της ασφάλειας των εν λόγω πλοίων». Επίσης στην απάντηση γινόταν αναφορά στο σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για την αναμόρφωση του κανονισμού για τα σωστικά μέσα των πλοίων. «Στο πλαίσιο αυτό τελεί υπό επεξεργασία σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος περί κανονισμού σωστικών μέσων των πλοίων, με το οποίο αναμορφώνονται και εκσυγχρονίζονται οι διατάξεις περί σωστικών μέσων των πλοίων και προάγεται το επίπεδο ασφαλείας αυτών».
Ακόμη έξι μήνες απραξίας και νέα ερώτηση
Έξι μήνες μετά, ο κ. Μιχαηλίδης επανήλθε με νέα ερώτηση στη Βουλή, καθώς το Προεδρικό Διάταγμα ακόμη δεν έχει υπογραφεί. Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι ένα ΠΔ που αφορά την
ασφάλεια επιβατών και πληρωμάτων πλοίων εκκρεμεί όχι μόνο μήνες, αλλά χρόνια ολόκληρα προς υπογραφή. «Μέχρι σήμερα όμως, 6 μήνες μετά την πιο πάνω απάντησή σας, δεν πράξατε απολύτως τίποτα. Δεν προωθήσατε για έκδοση το σχέδιο ΠΔ που καταργεί το ΒΔ 36/1967 και εκσυγχρονίζει τα σωστικά μέσα των επιβατηγών πλοίων προάγοντας το επίπεδο ασφαλείας τους», αναφέρει στη νέα ερώτησή του ο κ. Μιχαηλίδης.
Παράλληλα, ο βουλευτής Χίου του ΠΑΣΟΚ ζητεί από τον κ. Κικίλια να απαντήσει πότε θα εκδοθεί το Προεδρικό Διάταγμα, καθώς επίσης και τι θα πράξει «προκειμένου να εναρμονιστούν οι αποκλίσεις μεταξύ εθνικού – ενωσιακού κανονιστικού πλαισίου και να γεφυρωθούν τα κενά ασφαλείας», ενόψει και της τουριστικής περιόδου.
Σε ποινη φυλάκισης 20 μηνών καταδικάστηκε η πρώην ευρωβουλευτής Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου για το σκάνδαλο της διαρροής προσωπικών δεδομένων αποδήμων.
Ρεπορτάζ: Βαγγέλης Τριάντης
Συγκεκριμένα το Δικαστήριο έκρινε ενοχή κατά πλειοψηφία την Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου για παραβίαση υπηρεσιακού απορρήτου και ενοχη ομοφωνα για παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Το Δικαστήριο έκρινε ένοχο κατά πλειοψηφία για παραβίαση υπηρεσιακού απορρήτου και προσωπικά δεδομένα τον πρώην γενικό γραμματέα του ΥΠΕΣ, επιβάλλοντας ποινή φυλάκισης 18 μήνες. Ομόφωνα ένοχος κρίθηκε ο πρώην οργανωτικός γραμματέας Αυτοδιοίκησης και Διαχείρισης Κρίσεων ΝΔ , Μένιος Κορομηλάς στον οποίο επεβλήθη ποινή φυλακίσης 12 ετών. Ένοχος κατά πλειοψηφία κρίθηκε ο πρώην γραμματέας Αποδήμωντης ΝΔ στον οποίο επεβλήθη ποινή φυλάκισης 8 μηνών.
• Σε ποινή φυλάκισης 33 μηνών με τριετή αναστολή καταδικάστηκε ημεδαπός για επανειλημμένες σωματικές βλάβες σε βάρος των 2 ανήλικων τέκνων του και για προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκου, ενώ η συγκατηγορουμένη και γιαγιά των παιδιών κρίθηκε αθώα
• Το δικαστήριο δεν αναγνώρισε καμία ελαφρυντική περίσταση, παρότι ένα τέτοιο αίτημα είχε γίνει εν μέρει δεκτό ακόμη και από τον εισαγγελέα
Με μία απόφαση που έβαλε τέλος σε μία υπόθεση ενδοοικογενειακής βίας η οποία είχε απασχολήσει επί μήνες τόσο τις δικαστικές όσο και τις κοινωνικές υπηρεσίες του νησιού, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου κατέληξε στην ενοχή του πατέρα και στην πλήρη αθώωση της γιαγιάς των παιδιών. Ο πρώτος κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος για το μεγαλύτερο μέρος των πράξεων σωματικής βλάβης που του αποδίδονταν, καθώς και για την πράξη της προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκου, και του επιβλήθηκε συνολική ποινή φυλάκισης 33 μηνών με 3ετή αναστολή. Η δεύτερη κατηγορουμένη, κρίθηκε αθώα και απαλλάχθηκε από το σύνολο των κατηγοριών.
Η υπόθεση είχε φτάσει στο ακροατήριο ύστερα από μια μακρά διαδρομή που είχε ξεκινήσει με καταγγελία, είχε περάσει από τη διαδικασία αφαίρεσης της γονικής μέριμνας και είχε καταλήξει στον σχηματισμό ποινικής δικογραφίας.
Τι έκρινε το δικαστήριο
Η πρόεδρος του δικαστηρίου υιοθέτησε στο μεγαλύτερο μέρος της την εισαγγελική πρόταση, διαφοροποιούμενη ουσιαστικά μόνο στο κεφάλαιο των ελαφρυντικών. Ο ημεδαπός κηρύχθηκε ένοχος για τις πράξεις της απλής σωματικής βλάβης σε βάρος αδύναμων ατόμων, τελεσθείσες κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, τις οποίες φέρεται να διέπραξε σε βάρος των 2 ανήλικων τέκνων του, που κατά τον χρόνο των περιστατικών δεν ήταν σε θέση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Για δύο από τις επιμέρους πράξεις του κατηγορητηρίου το δικαστήριο έπαυσε οριστικά την ποινική δίωξη λόγω παραγραφής, καθώς ο χρόνος που είχε μεσολαβήσει από την τέλεσή τους υπερέβαινε τα όρια που θέτει ο νόμος για τη συγκεκριμένη κατηγορία αδικημάτων. Για το σύνολο των υπόλοιπων πράξεων, ωστόσο, η έδρα κατέληξε σε καταδικαστική κρίση.
Χωριστό και βαρύνον σκέλος της απόφασης αποτέλεσε η καταδίκη του κατηγορουμένου για την ενδοοικογενειακή προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκου, κατ’ εξακολούθηση. Η πράξη αυτή, όπως είχε αποτυπωθεί στην κατηγορία, αφορούσε χειρονομίες γενετήσιου χαρακτήρα σε βάρος του ενός εκ των δύο παιδιών και κρίθηκε από το δικαστήριο ως αποδειχθείσα.
Οι συνήγοροί του ζήτησαν να του αναγνωριστούν τρία ελαφρυντικά, αντλώντας τα από τις αντίστοιχες περιπτώσεις του άρθρου 84 του Ποινικού Κώδικα, και συγκεκριμένα του προηγούμενου σύννομου βίου, της τέλεσης της πράξης από μη ταπεινά αίτια και της καλής συμπεριφοράς για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη.
Ο εισαγγελέας της έδρας τοποθετήθηκε υπέρ της μερικής αποδοχής του αιτήματος, προτείνοντας να γίνει δεκτό το ελαφρυντικό της καλής μετέπειτα συμπεριφοράς. Παρά την εισαγγελική αυτή θέση, το δικαστήριο δεν ακολούθησε την πρόταση στο συγκεκριμένο σημείο και απέρριψε στο σύνολό του το αίτημα, μη αναγνωρίζοντας καμία ελαφρυντική περίσταση στον καταδικασθέντα.
Πρόκειται για πρωτόδικη απόφαση, η οποία υπόκειται στα προβλεπόμενα από τον νόμο ένδικα μέσα.
Οι πράξεις όπως αποτυπώνονταν στην κατηγορία
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, τα περιστατικά τοποθετούνταν χρονικά από τις αρχές Μαρτίου 2019 έως την 1η Ιουλίου 2022 και αφορούσαν στα 2 δίδυμα ανήλικα τέκνα του κατηγορουμένου, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, που στην αρχή της επίμαχης περιόδου βρίσκονταν σε ηλικία μόλις 4 ετών.
Όπως περιγραφόταν στη δικογραφία, ο πατέρας φέρεται να επιτέθηκε επανειλημμένα στον γιο του, χτυπώντας τον σε διάφορα σημεία του σώματος και περιορίζοντάς τον για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα σε κλειστό χώρο της οικίας, στο πλαίσιο, όπως αναφερόταν, μιας μορφής τιμωρίας. Ανάλογα περιστατικά βίας αποδίδονταν και σε βάρος της ανήλικης κόρης, ορισμένα από τα οποία φέρεται να εκτυλίχθηκαν παρουσία και του αδελφού της. Στην κατηγορία γινόταν λόγος για χτυπήματα στο σώμα και στο κεφάλι, για ρίψη αντικειμένων προς τα παιδιά και για χρήση αντικειμένου κατά την πρόκληση των τραυματισμών, με αποτέλεσμα, κατά τα αναφερόμενα, να προκληθούν στα ανήλικα μώλωπες, εκδορές και έντονος σωματικός πόνος, αλλά και ψυχικός πόνος εξαιτίας της απομόνωσης.
Το αυτοτελές σκέλος της προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας αφορούσε χειρονομίες γενετήσιου χαρακτήρα σε βάρος της ανήλικης, για τις οποίες ο κατηγορούμενος τελικώς καταδικάστηκε. Από την παράθεση των πραγματικών περιστατικών το δικαστήριο τήρησε τη διάκριση ανάμεσα στις πράξεις που κρίθηκαν αποδεδειγμένες, σε εκείνες για τις οποίες η δίωξη έπαυσε λόγω παραγραφής και στα όσα παρέμεναν στο πεδίο της κατηγορίας.
Η αθώωση της δεύτερης κατηγορουμένης
Η δεύτερη κατηγορουμένη αντιμετώπιζε επίσης κατηγορία για απλή σωματική βλάβη σε βάρος αδύναμων ατόμων, κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση. Κατά την κατηγορία, η ίδια συνοικούσε με τα παιδιά υπό την ιδιότητα της γιαγιάς, τα είχε υπό την προστασία της βάσει πραγματικής κατάστασης και φερόταν να τα είχε χτυπήσει επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της επίμαχης περιόδου, όταν αυτά βρίσκονταν σε ηλικία από 5 έως 8 ετών.
Το δικαστήριο, σταθμίζοντας το αποδεικτικό υλικό που τέθηκε υπόψη του, δεν πείστηκε για την ενοχή της και την κήρυξε αθώα. Η κρίση αυτή σήμανε την πλήρη απαλλαγή της από κάθε κατηγορία, σε αντίθεση με την τύχη του πρώτου κατηγορουμένου, με τον οποίο εδικαζόταν από κοινού.
Η γραμμή της υπεράσπισης
Καθ’ όλη τη διάρκεια της προδικασίας οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν στο σύνολό τους τις αποδιδόμενες πράξεις. Η υπεράσπιση οικοδόμησε τη θέση της γύρω από το επιχείρημα ότι η υπόθεση γεννήθηκε στο πλαίσιο μιας ευρύτερης διένεξης για την επιμέλεια των παιδιών. Όπως υποστήριζαν οι κατηγορούμενοι, τα παιδιά απομακρύνθηκαν από την οικογένεια κατόπιν καταγγελίας και έκθεσης κοινωνικής έρευνας, της οποίας την εγκυρότητα και την πληρότητα αμφισβήτησαν με έμφαση, κάνοντας λόγο για πλημμελή διαδικασία που στηρίχθηκε, κατά τους ισχυρισμούς τους, σε καταθέσεις προσώπων προσκείμενων σε τρίτον, ο οποίος φέρεται να επιδίωκε να αναλάβει ο ίδιος τα παιδιά.
Στο πλαίσιο αυτό, η πλευρά των κατηγορουμένων είχε προσκομίσει ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων, ιατρικά και εκπαιδευτικά έγγραφα, καθώς και ιατροδικαστικές εκθέσεις, υποστηρίζοντας ότι δεν είχαν διαπιστωθεί σημεία κάκωσης στα παιδιά και ότι αυτά μεγάλωναν σε ένα φροντισμένο περιβάλλον. Διατείνονταν, επίσης, ότι οι καταθέσεις των ανηλίκων είχαν διαμορφωθεί υπό την επιρροή του οικογενειακού περιβάλλοντος στο οποίο πλέον διέμεναν.
Το δικαστήριο, ωστόσο, στάθμισε διαφορετικά το σύνολο των στοιχείων ως προς τον πρώτο κατηγορούμενο. Παρά τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης και τα έγγραφα που επικαλέστηκε, η έδρα κατέληξε στην καταδίκη του για το μεγαλύτερο μέρος των πράξεων που του αποδίδονταν, διατηρώντας παράλληλα την αμφιβολία της ως προς τη δεύτερη κατηγορουμένη, την οποία και απάλλαξε.
Ως συνήγοροι για την υποστήριξη της κατηγορίας παρέστησαν οι κ.κ. Στυλιανός Κιουρτζής και Μυριάμ Τομαρά. Την υπεράσπιση των κατηγορουμένων ανέλαβαν οι κ.κ. Γιάννης Χαρίτος, Δήμος Μουτάφης, Αντώνιος Μαρκουλής και Παντελεήμων Μαρκουλής.
Η δημόσια συζήτηση γύρω από τη γυναικοκτονία συχνά εγκλωβίζεται σε μία αντιπαράθεση συμβολισμών, ενώ το ουσιώδες νομικό ζήτημα εντοπίζεται αλλού. Η ποινική επιστήμη καλείται να απαντήσει εάν ορισμένες μορφές ανθρωποκτονίας εμφανίζουν τέτοια ποιοτικά και εγκληματολογικά χαρακτηριστικά ώστε να δικαιολογούν ειδική αξιολόγηση από τον νομοθέτη. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό προκύπτει μέσα από την ίδια τη δομή του ποινικού δικαίου και από τις αρχές που διέπουν τη διαβάθμιση της ποινικής απαξίας.
Το έγκλημα της ανθρωποκτονίας από πρόθεση του άρθρου 299 ΠΚ προστατεύει το υπέρτατο έννομο αγαθό της ανθρώπινης ζωής. Η βαρύτητα του αποτελέσματος παραμένει ίδια σε κάθε περίπτωση, διότι κάθε ανθρώπινη ζωή διαθέτει την ίδια συνταγματική και νομική αξία. Ωστόσο, η ποινική αξιολόγηση, δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο αποτέλεσμα.
Η θεωρία και η νομολογία εξετάζουν διαχρονικά το κίνητρο, τη σχέση δράστη και θύματος, τον τρόπο τέλεσης, τις περιστάσεις της πράξης και τον βαθμό κοινωνικής απαξίας που συνοδεύει κάθε εγκληματική συμπεριφορά.
Αναντίρρητα η ανθρωποκτονία που τελείται σε βάρος συζύγου, πρώην συζύγου, συντρόφου ή πρώην συντρόφου εμφανίζει συγκεκριμένα και επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά, η οποία κατά τη νομική μου άποψη, εντάσσεται σε μία προϋπάρχουσα κατάσταση ελέγχου, χειραγώγησης, ψυχολογικής βίας, οικονομικής εξάρτησης ή/και σωματικής κακοποίησης και κατά κανόνα, το καταληκτικό στάδιο μίας μακράς διαδικασίας κλιμακούμενης βίας καταλήγει στην ανθρωποκτονία.Ο δράστης επιδιώκει να διατηρήσει ή να επανακτήσει τον έλεγχο επί του θύματος, ενώ η απόφαση του θύματος να τερματίσει τη σχέση ή να αποδεσμευθεί από το καθεστώς κυριαρχίας λειτουργεί ως καταλύτης της εγκληματικής του συμπεριφοράς.
Η ιδιαιτερότητα αυτή προσδίδει αυξημένη ποινική απαξία στην πράξη, διότι ο δράστης δεν στρέφεται απλώς κατά της ζωής ενός τρίτου προσώπου, αλλά καταλύει μία σχέση εμπιστοσύνης, παραβιάζει μία ιδιαίτερη υποχρέωση σεβασμού και μετατρέπει τον οικείο χώρο, ο οποίος οφείλει να αποτελεί πεδίο ασφάλειας και προστασίας, σε πεδίο θανατηφόρας βίας. Η κατάχρηση της οικειότητας και της συναισθηματικής εγγύτητας προσδίδει στο έγκλημα μία πρόσθετη διάσταση απαξίας, την οποία ο κοινός τύπος της ανθρωποκτονίας αδυνατεί να αποτυπώσει με πληρότητα.
Η ποινικοδογματική αυτή διαπίστωση οδηγεί σε ένα σαφές συμπέρασμα. Η εισαγωγή ειδικής επιβαρυντικής περίστασης στο άρθρο 299 ΠΚ για την ανθρωποκτονία που τελείται σε βάρος συζύγου ή συντρόφου, εναρμονίζεται πλήρως με τις αρχές του ποινικού δικαίου και ο λόγος είναι ότι ο νομοθέτης, ήδη διαθέτει τη δυνατότητα να διαφοροποιεί την ποινική μεταχείριση ορισμένων εγκλημάτων, όταν συγκεκριμένα πραγματικά δεδομένα καταδεικνύουν αυξημένη απαξία της πράξης, χωρίς αυτή η επιλογή να μεταβάλλει το προστατευόμενο έννομο αγαθό της ανθρώπινης ζωής, απλώς η νομοθετική αυτή επιλογή θα αποτυπώνει με μεγαλύτερη ακρίβεια τον ιδιαίτερο τρόπο προσβολής του.
Για παράδειγμα, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί και να επικαλεστεί την αρχή της ισότητας του άρθρου 4 του Συντάγματος ως επιχείρημα, ωστόσο, η ισότητα επιβάλλει ίση μεταχείριση όμοιων καταστάσεων και διαφορετική μεταχείριση ανόμοιων καταστάσεων όταν συντρέχουν αντικειμενικά κριτήρια διαφοροποίησης. Η συνταγματική τάξη ουδέποτε αντιμετώπισε την ισότητα ως απαγόρευση κάθε νομοθετικής διάκρισης αλλά ως ισότητα, ως εγγύηση ορθολογικής και αντικειμενικής διαφοροποίησης.
Η ίδια συλλογιστική αποτυπώνεται ήδη στο ισχύον ποινικό δίκαιο. Ο Έλληνας νομοθέτης έχει ήδη αναγνωρίσει στον ελληνικό ποινικό μας κώδικα την επιβαρυντική περίσταση για εγκλήματα που τελούνται με ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Η ρύθμιση αυτή, δεν στηρίζεται στην αντίληψη ότι η ζωή ή η σωματική ακεραιότητα ορισμένων ανθρώπων διαθέτει μεγαλύτερη αξία από την αντίστοιχη ζωή ή σωματική ακεραιότητα άλλων ανθρώπων. Η ρύθμιση αυτή, στηρίζεται στην παραδοχή ότι το ρατσιστικό κίνητρο προσδίδει αυξημένη κοινωνική και ποινική απαξία στην πράξη, διότι ο δράστης, δεν προσβάλλει μόνο το συγκεκριμένο θύμα, αλλά ταυτόχρονα, προσβάλλει μία ολόκληρη κοινωνική ομάδα, τις θεμελιώδεις αρχές ισότητας και ανθρώπινης αξίας που συγκροτούν το κράτος δικαίου.
Επομένως, η αποδοχή της άποψης ότι η αρχή της ισότητας απαγορεύει κάθε επιβαρυντική περίσταση που συνδέεται με ειδικά χαρακτηριστικά της πράξης, θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην αμφισβήτηση και των ρυθμίσεων περί ρατσιστικού κινήτρου και τότε, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι πρέπει να καταργηθεί και η επιβαρυντική περίσταση των ρατσιστικών χαρακτηριστικών στο ποινικό δίκαιο. Φυσικά, μία τέτοια προσέγγιση θα αναιρούσε την επί δεκαετιών εξέλιξη της ποινικής θεωρίας και της ευρωπαϊκής έννομης τάξης, καθότι θα απέκλειε κάθε αξιολόγηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που προσδίδουν αυξημένη απαξία σε μία εγκληματική συμπεριφορά.
Άρα, πιστεύω ότι η νομοθετική πρόκληση δεν αφορά τη δημιουργία ενός νέου εγκλήματος με διαφορετικό προστατευόμενο έννομο αγαθό, απλώς θα πρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο της εισαγωγής μίας διακεκριμένης μορφής ανθρωποκτονίας ή μίας ειδικής επιβαρυντικής περίστασης στο άρθρο 299 ΠΚ για τις περιπτώσεις ανθρωποκτονίας συζύγου ή συντρόφου, διότι μία τέτοια απόφαση, θα επέτρεπε στον νομοθέτη να αποτυπώσει με ακρίβεια τη δογματική ιδιομορφία του συγκεκριμένου εγκλήματος, να αναγνωρίσει την ιδιαίτερη εγκληματολογική φυσιογνωμία του φαινομένου και να ανταποκριθεί αποτελεσματικότερα στις απαιτήσεις της σύγχρονης και συνεκτικής ποινικής πολιτικής.
Η Μ. Λέτσου εξετάζει στο Syntagma Watch το νέο πειθαρχικό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων, αναδεικνύοντας τα συνταγματικά και οργανωτικά ελλείμματα που συνδέονται με τη σύνθεση των πειθαρχικών οργάνων, την πειθαρχική συνδιαλλαγή και τη διεύρυνση των πειθαρχικών παραπτωμάτων
Ι. Εισαγωγή: Το Ρυθμιστικό Πλαίσιο
Έχουν περάσει πέντε μήνες από την έναρξη εφαρμογής ισχύος του νόμου 5225/2025 για το νέο πειθαρχικό καθεστώς για τους δημοσίους υπαλλήλους, μιας νομοθετικής πρωτοβουλίας με διακηρυγμένο στόχο τον εκσυγχρονισμό ενός διοικητικού συστήματος αναχρονιστικών δομών και χαμηλής αποτελεσματικότητας. Ωστόσο, η ανάλυση των βασικών ρυθμίσεων, αλλά και τα πρώτα ενδεικτικά στοιχεία, καταδεικνύουν ότι, αντί να ενισχύσει τις δικαιοκρατικές εγγυήσεις και την αποτελεσματικότητα της πειθαρχικής αξιολόγησης, το νέο ρυθμιστικό πλαίσιο εισάγει θεσμικές παθολογίες, που θέτουν σε κίνδυνο τα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων και αντίκεινται σε βασικές συνταγματικές αρχές[1].
Αυτές εντοπίζονται σε δύο βασικούς άξονες: στη σύνθεση του Πειθαρχικού Συμβουλίου και στο θεσμό της Πειθαρχικής Συνδιαλλαγής. Το νέο πλαίσιο εμφανίζεται αποκομμένο από το ευρύτερο σύστημα διοίκησης ανθρωπίνου δυναμικού: εστιάζει αποκλειστικά στην κατασταλτική διάσταση, χωρίς να έχει προηγηθεί η επιτυχής εφαρμογή θετικών μέτρων (αξιολόγηση, κινητικότητα, κίνητρα αξιοκρατίας). Η νομοθετική αυτή επιλογή εκφράζει ό,τι εύστοχα αποκαλείται «πειθαρχικός λαϊκισμός», ο οποίος εργαλειοποιεί την αυστηρότητα των προβλεπόμενων κυρώσεων, προκειμένου να υποκαταστήσει την ουσιαστική δημόσια λογοδοσία.
ΙΙ. Το νέο Πειθαρχικό Συμβούλιο και οι συνταγματικοί προβληματισμοί
Ο ν. 5225/2025 προβλέπει ότι τα Πειθαρχικά Συμβούλια αποτελούνται αποκλειστικά από 50 μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ)[2]. Η επιλογή αυτή, αν και προβάλλεται ως μέσο διασφάλισης υπηρεσιακής κρίση με νομική επάρκεια και αμεροληψία, δημιουργεί σοβαρά δομικά ελλείμματα και συνταγματικά ερωτηματικά. Το ΝΣΚ, δυνάμει του άρθρου 100Α Σ αποτελεί τον νομικό παραστάτη της Διοίκησης, με αποστολή την υπεράσπιση των συμφερόντων της Δημοσίου[3]. Όταν το ίδιο Σώμα καλείται να κρίνει πειθαρχικά τον υπάλληλο, οι θεσμικοί ρόλοι «διαδίκου» και «κριτή» συγχέονται επικίνδυνα, με αποτέλεσμα να διακυβεύεται η αντικειμενική αμεροληψία (objective impartiality) και οι φόβοι του διοικουμένου να καθίστανται αντικειμενικώς βάσιμοι. Η ανάθεση της πειθαρχικής κρίσης υπαλλήλων της Διοίκησης εγείρει ερωτήματα κατά πόσο το ΝΣΚ, ανήκει στον στενό πυρήνα της κεντρικής διοίκησης και αν στερούμενοι άμεσης γνώσης των πραγματικών περιστατικών, αντλούν στοιχεία αποκλειστικά από τον υπηρεσιακό φάκελο, δεδομένα που δυνητικά επηρεάζουν την ορθή κρίση κάθε οιονεί δικαστικού οργάνου.
Το προϊσχύσαν 5μελές πειθαρχικό συμβούλιο εξασφάλιζε πολυφωνία και θεσμική ισορροπία μέσω μικτής σύνθεσης από έναν δικαστικό, έναν σύμβουλο ΝΣΚ, έναν διευθυντή δημόσιας υπηρεσίας και δύο εκλεγμένους εκπροσώπους των εργαζομένων. Η καθολική υποκατάστασή τους από μέλη του ΝΣΚ αντίκειται στις σύγχρονες απαιτήσεις της «διαδικαστικής δικαιοσύνης» και στις ευρωπαϊκές καλές πρακτικές, οι οποίες επιτάσσουν τη συμμετοχή προσώπων με γνώση υπηρεσιακής κουλτούρας για την αναλογική αξιολόγηση της συμπεριφοράς του υπαλλήλου. Παράλληλα, ο εξ ολοκλήρου αποκλεισμός των αιρετών εκπροσώπων των εργαζομένων συνιστά ευθεία παραβίαση της δεσμευτικής συνταγματικής επιταγής του άρθρου 103 παρ. 4, η οποία επιβάλλει τη συμμετοχή τους σε κάθε όργανο, που κρίνει την υπηρεσιακή κατάσταση των δημοσίων υπαλλήλων. Στερείται έτσι η διαδικασία της αναγκαίας peer perspective, μετατρέποντας την πειθαρχική κρίση σε μονοσήμαντη και μετατρέποντας την σε μονολογική άσκηση εξουσίας.
Η αποδυνάμωση των εγγυήσεων αμεροληψίας θίγει και το κοινωνικό δικαίωμα στην εργασία (άρθρο 22 παρ. 1 Σ), καθώς υπονομεύει τη σταθερότητα της υπαλληλικής σχέσης. Επί του θέματος, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει υπαγάγει τις πειθαρχικές διαδικασίες των δημοσίων υπαλλήλων στις εγγυήσεις του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ (δικαίωμα δίκαιης δίκης ενώπιον ανεξάρτητου και αμερόληπτου οργάνου). Ένα πειθαρχικό συμβούλιο οργανικά εξαρτημένο από τον εργοδότη (Δημόσιο) στερείται της απαιτούμενης ανεξαρτησίας, με αποτέλεσμα η υπηρεσιακή διαδικασία να μη συνιστά αποτελεσματική προσφυγή, κατά την έννοια του άρθρου 13 ΕΣΔΑ, ανοίγοντας το δρόμο, πέρα από διοικητικές προσφυγές, που επιβαρύνουν περαιτέρω τα διοικητικά δικαστήρια[4] και για προσφυγές στο ΕΔΔΑ.
Ο νέος νόμος εισάγει την πρακτική της πειθαρχικής συνδιαλλαγής[6] (plea bargaining), επιτρέποντας τη μείωση της ποινής έναντι ομολογίας ενοχής. Η διαδικασία αυτή εμφανίζει σοβαρά νομικά ελλείμματα. Ειδικότερα, πριν την παραπομπή στο Πειθαρχικό Συμβούλιο, ο Υπουργός αξιολογεί[7] τη «γενική συμπεριφορά» και προσωπικότητα του υπαλλήλου. Η ανάθεση τέτοιας κρίσης σε ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό πρόσωπο εισάγει πολιτικά κριτήρια σε μια αυστηρώς υπηρεσιακή διαδικασία[8]. Ο Υπουργός ενεργεί ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης και δεν διαθέτει τις εγγυήσεις αμεροληψίας ανεξάρτητου πειθαρχικού κριτή. Επιπλέον, η κρίση της «προσωπικότητας» αποτελεί αόριστη νομική έννοια, που επιτρέπει αυθαίρετη ερμηνεία και εφαρμογή. Για γίνουν τα ανωτέρω κατανοητά αρκεί η παράθεση συγκεκριμένων κινδύνων, που επιφυλάσσει αυτή τη διαδικασία, όπως όταν υπάλληλοι που έχουν ασκήσει κριτική σε προϊστάμενη αρχή –στο πλαίσιο της 360Ο αξιολόγησης– εκτίθενται σε αρνητική «αξιολόγηση προσωπικότητας» και δύναται αυτή να χρησιμοποιηθεί, ως μοχλός πίεσης με αποτρεπτικό αποτέλεσμα (chilling effect) για τη νόμιμη άσκηση δικαιωμάτων ελευθερίας έκφρασης και συνδικαλιστικής δράσης. Εν τέλει η παραπομπή ή μη στο Π.Σ. λαμβάνει χαρακτηριστικά διαπραγμάτευσης με πολιτικά κριτήρια.
Επιπλέον, η επέκταση της πειθαρχικής συνδιαλλαγής σε αδικήματα περί την υπηρεσία[9] είναι εγγενώς ανεπίτρεπτη. Τα αδικήματα περί την υπηρεσία αφορούν κατά κανόνα την ακεραιότητα της δημόσιας εξουσίας (δωροδοκία, κατάχρηση εξουσίας), και η «διευθέτησή» τους μέσω συνδιαλλαγής, αντί της πλήρους απόδειξης, υπονομεύει την αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης στη Διοίκηση.
Στο ίδιο πλαίσιο κριτικής εντάσσεται και το ζήτημα της υποχρεωτικής μετακίνησης υπαλλήλου κατά τη διάρκεια εκκρεμούς Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης[10], που λειτουργεί ως προκαταβολική de facto ποινή και παραβιάζει προδήλως το τεκμήριο αθωότητας (άρθρο 6 ΕΣΔΑ, την αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 παρ. 1Σ) και δεδομένου ότι η μετακίνηση αυτή επιβάλλεται πριν από οποιαδήποτε πειθαρχική καταδίκη και το δικαίωμα αποτελεσματικής ένδικης προστασίας, καθώς δεν υφίσταται χρονική οριοθέτηση αποπεράτωσης της έρευνας, και χωρίς εγγύηση επαναφοράς στη θέση και το βαθμό –που είχε πριν την έναρξη πειθαρχικής διαδικασίας εις βάρος του– σε περίπτωση αθώωσης.[11]
IV. Πληθωρισμός Πειθαρχικών Αδικημάτων και η Αρχή της Αναλογικότητας
Είναι κρίσιμο να επισημανθεί, πως ο νέος νόμος υποπίπτει σε σοβαρό σφάλμα εξομοίωσης σε επίπεδο επαπειλούμενης ποινής (οριστική παύση) βαριά οικονομικά αδικήματα, όπως η απιστία περί την υπηρεσία, με παραπτώματα υπηρεσιακής συμπεριφοράς, όπως η άρνηση συμμετοχής στην αξιολόγηση[12]. Ενώ η απιστία απαιτεί για την πλήρωση της υποκειμενικής υπόστασης δόλο προσπορισμού παράνομου οφέλους –ήτοι προσβολή του δημοσίου συμφέροντος– η άρνηση αξιολόγησης αποτελεί συχνά μορφή συλλογικής/συνδικαλιστικής στάσης και διεκδίκησης. Η εξίσωση αυτή παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας των ποινών (nulla poena sine culpa). Μάλιστα, η αυστηρότητα αυτή καθίσταται ακόμη πιο αδικαιολόγητη, αν αναλογιστεί κανείς τις πλημμέλειες του ίδιου του συστήματος αξιολόγησης, όπως λχ όταν εκκινεί η διαδικασία αξιολόγησης, χωρίς να έχει προηγηθεί η ετήσια στοχοθεσία.
Η δε διασύνδεση της αξιολόγησης με την άρση μονιμότητας και του καθεστώτος εργασιακής ασφάλειας στο Δημόσιο και μάλιστα με συνταγματικό μανδύα, κατά την κυβερνητική πρόταση, συνιστά –κατά την άποψη σημαντικής μερίδας συνταγματολόγων– έκφραση συνταγματικού λαϊκισμού και κοινωνικού αυτοματισμού, δεδομένου ότι η συνταγματικά κατοχυρωμένη μονιμότητα ουδέποτε εμπόδισε την απόλυση επίορκων ή ανεπαρκών υπαλλήλων, συνεπεία πειθαρχικής καταδίκης ή άλλης διαδικασίας, ούτε τη λήψη μέτρων εκσυγχρονισμού και προσαρμογής του διοικητικού συστήματος[13]. Εξάλλου, η λειτουργική ανταπόκριση της δημόσιας διοίκησης στις προδιαγραφές, που χαράσσει το Σύνταγμα, εξαρτάται από την πρακτική εφαρμογή και κυρίως τη θεσμική νοοτροπία, που υιοθετεί η εκάστοτε Κυβέρνηση[14].
Εξαιρετικά ανησυχητική είναι επίσης η διεύρυνση των πειθαρχικών παραπτωμάτων και ποινών[15] με τροποποίηση στον Κώδικα Κατάστασης Δημοσίων Πολιτικών Διοικητικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων Ν.Π.Δ.Δ., με την οποία τυποποιείται ως η δημόσια κριτική ως πειθαρχικό αδίκημα «απλής απείθειας» και «κακόβουλη άσκηση κριτική στη Διοίκηση»[16]. Η χρήση τόσο αορίστων εννοιών παραβιάζει την συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία της έκφρασης (άρθρα 14 Σ και 10 ΕΣΔΑ) και αναμένεται να οδηγήσει σε καθεστώς αυτολογοκρισίας (chillingeffect), απονεκρώνοντας κάθε εσωτερικό μηχανισμό ανάδειξης δυσλειτουργιών (whistleblowing).
Τέλος, ο νόμος εισάγει μορφή αντικειμενικής ευθύνης, παραγνωρίζοντας την πάγια θέση του ελληνικού διοικητικού δικαίου ότι η διαβάθμιση των κυρώσεων πρέπει να τελεί σε άμεση συνάρτηση με τον βαθμό υπαιτιότητας (δόλος ή βαριά αμέλεια) του υπαλλήλου.
O Ποινικός Λαϊκισμός ως Μηχανισμός Συμμόρφωσης
Τούτων δοθέντων,γίνεται κατανοητό πωςη εισαγωγή των ρυθμίσεων του νέου πειθαρχικού δικαίου αντανακλά τη μεταφορά του φαινομένου του «ποινικού λαϊκισμού» (punitive populism) από το πεδίο του κοινού ποινικού δικαίου, στον πυρήνα του υπαλληλικού δικαίου. Η νομοθετική αυτή τάση επιλέγει συνειδητά την επικοινωνιακή εργαλειοποίηση της καταστολής, θυσιάζοντας τις δικαιοκρατικές εγγυήσεις στον βωμό ικανοποίησης του κοινού αισθήματος περί «κάθαρσης» του δημόσιου τομέα. Η μετατροπή του Πειθαρχικού Συμβουλίου σε ένα μονολιθικό, ελεγχόμενο από τη Διοίκηση όργανο, αποκαλύπτουν μια βαθύτερη ιδεολογική μεταστροφή, σύμφωνα με την οποία, το πειθαρχικό δίκαιο παύει να λειτουργεί ως εσωτερικός μηχανισμός διασφάλισης της χρηστής διοίκησης και της επαγγελματικής δεοντολογίας, και μεταβάλλεται σε μηχανισμό παραγωγής παραδειγματικών ποινών και επιβολής αυστηρής ιεραρχικής συμμόρφωσης. Αυτή η «ποινικοποίηση» της υπηρεσιακής ζωής υποκαθιστά τη θεσμική λογοδοσία με μια κουλτούρα φόβου, η οποία τελικά αποδιοργανώνει τη Δημόσια Διοίκηση. Αντί να επιλύει τις δομικές αβελτηρίες της γραφειοκρατίας, ο διοικητικός ποινικός λαϊκισμός εγκλωβίζει το σύστημα σε έναν φαύλο κύκλο αδιαφάνειας και αυθαιρεσίας, απομακρύνοντας την ελληνική έννομη τάξη από το ευρωπαϊκό κεκτημένο της «διαδικαστικής δικαιοσύνης» και της συνταγματικά κατοχυρωμένης υπαλληλικής ουδετερότητας,
V. Συγκριτική Επισκόπηση: Το Γαλλικό Υπόδειγμα
Το ελληνικό διοικητικό δίκαιο, ως παραδοσιακός αποδέκτης του γαλλικού μοντέλου και ιδίως στη θεωρία των δικαιωμάτων της άμυνας (Droits de la défense), με τις παρούσες ρυθμίσεις αποκλίνει πλέον ριζικά από αυτό. Εν προκειμένω, το γαλλικό σύστημα πειθαρχικού δικαίου δημοσίων υπαλλήλων διαφέρει ριζικά από το ελληνικό μοντέλο που εισήγαγε ο ν. 5225/2025, καθώς προάγει την ισορροπημένη σύνθεση των συμβουλίων: τα πειθαρχικά συμβούλια αποτελούνται από ίσο αριθμό εκπροσώπων της Διοίκησης και εκλεγμένων εκπροσώπων του προσωπικού (parité numérique[17]), εξασφαλίζοντας πραγματική ισορροπία εξουσίας. Αμεροληψία ως προς την κρίση: οι αιρετοί εκπρόσωποι δεν υπάγονται στην ιεραρχία της Διοίκησης, εξασφαλίζοντας ουσιαστική ανεξαρτησία. Η απόφαση πρέπει να αιτιολογείται πλήρως και ο υπάλληλος δικαιούται να λάβει γνώση του πλήρους φακέλου και να υποβάλει αντιρρήσεις με ποινή δικαστικής ακύρωσης της δυσμενούς απόφασης. Στο γαλλικό πειθαρχικό δίκαιο δεν υφίσταται ο θεσμός της πειθαρχικής συνδιαλλαγής. Αντιθέτως, προβλέπεται ιεραρχημένη κλίμακα κυρώσεων με ορισμένα κριτήρια και μάλιστα η έλλειψη προηγούμενης ακρόασης του ελεγχόμενου συνιστά τυπική παρανομία (vicede procedure)[18], καθώς και χρονικά ορισμένες προθεσμίες για κάθε στάδιο. Επιπλέον, υπάρχει πρόβλεψη για άμεση επαναφορά στην αρχική θέση σε περίπτωση δικαστικής δικαίωσης του υπαλλήλου. Το γαλλικό υπόδειγμα καταδεικνύει ότι η αποτελεσματική πειθαρχική διαδικασία[19], όπως παγίως έχει προσδιοριστεί από το ΔΕΕ, δεν προϋποθέτει την υποχώρηση των θεσμικών εγγυήσεων υπέρ των υπαλλήλων, αντίθετα, η εκπροσώπησή τους, η ισορροπημένη σύνθεση και η ρητή αιτιολόγηση ενισχύουν την αξιοπιστία και η διαφάνεια της διαδικασίας, το κύρος και τη νομιμοποιητική βάση των αποφάσεων.
VI. Αποτίμηση της εφαρμογής του νέου πλαισίου (μεταβατικό στάδιο)
Πέντε μήνες από την έναρξη ισχύος του ν. 5225/2025 (1.1.2026), η αξιολόγηση ως προς την επίσπευση των διαδικασιών[20] και την πρακτική λειτουργία του νέου πειθαρχικού δικαίου παραμένει αναπόδεικτη, καθώς δεν έχουν δημοσιευθεί επίσημα ανοιχτά δεδομένα για το έργο του νέου οργάνου. Το μέγεθος των εκκρεμοτήτων, που κληρονομήθηκαν, καθιστά κάθε αισιοδοξία αστήρικτη: την 1.1.2026 καταγράφονταν 3.360 εκκρεμείς ΕΔΕ και πάνω από 5.900 υπάλληλοι με εκκρεμείς πειθαρχικές υποθέσεις στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας. Η προσδοκία ότι ένα κεντρικό σώμα πενήντα Συμβούλων, με έδρα την Αθήνα, μπορεί να διεκπεραιώσει αυτόν τον όγκο υποθέσεων –ενώ παράλληλα τα παλαιά συμβούλια εξακολουθούν να λειτουργούν ως μεταβατικά– στερείται ρεαλιστικής βάσης. Η αποτελεσματικότητα πρέπει να αποδεικνύεται με μετρήσιμα στοιχεία (μέσος χρόνος εκδίκασης, ποσοστό αποφάσεων) και η απουσία τους ενισχύει την κριτική, ότι η μεταρρύθμιση εξυπηρετεί επικοινωνιακές και όχι διοικητικές σκοπιμότητες.
VII. Συμπεράσματα και Προτάσεις
Σύμφωνα με όσα ανωτέρω αναλύθηκαν, καθίσταται σαφές πως ο ν. 5225/2025 εμφανίζει σοβαρά συνταγματικά και οργανωτικά ελλείμματα. Περαιτέρω, η συγκέντρωση των πειθαρχικών διαδικασιών σε ένα ενιαίο κεντρικό όργανο εγείρει ζητήματα παραβίασης των αρχών αποκέντρωσης και επικουρικότητας. Επιπλέον, η αποκλειστική υπαγωγή της πειθαρχικής αρμοδιότητας στο Υπουργείο Εσωτερικών παρέχει υπερεξουσία έμμεσης παρέμβασης έναντι των λοιπών Υπουργείων, στρεβλώνοντας τη διοικητική ισορροπία.
Προκειμένου το Πειθαρχικό Δίκαιο των Δημοσίων Υπαλλήλων να επιστρέψει στο πλαίσιο της συνταγματικής νομιμότητας και του ευρωπαϊκού νομικού κεκτημένου, προτείνονται ενδεικτικά:
Επαναφορά αιρετών: Επανένταξη αιρετών εκπροσώπων των εργαζομένων στη σύνθεση του Πειθαρχικού Συμβουλίου, σε συμμόρφωση με το άρθρο 103 παρ. 4 Σ., και ανάθεση της προεδρίας σε ανεξάρτητο δικαστικό λειτουργό.
Αναδιαμόρφωση συνδιαλλαγής: Κατάργηση ή ριζική αναδιαμόρφωση της πειθαρχικής συνδιαλλαγής, με ρητό αποκλεισμό των αδικημάτων περί την υπηρεσία και εξάλειψη της πολιτικής εμπλοκής Υπουργού.
Εγγυήσεις κατά τη διάρκεια ΕΔΕ: Θέσπιση αυστηρών χρονικών ορίων στις ΕΔΕ και ρητή κατοχύρωση της άμεσης αποκατάστασης και επαναφοράς του υπαλλήλου στην οργανική του θέση, σε περίπτωση απαλλαγής ή δικαστικής δικαίωσης.
Ορθολογισμός αδικημάτων: Αναθεώρηση της τυπολογίας των πειθαρχικών αδικημάτων, βάσει της αρχής αναλογικότητας, ώστε να μην εξομοιώνονται συνδικαλιστικές μορφές διαμαρτυρίας με αδικήματα κοινής οικονομικής εγκληματικότητας.
Προστασία ελευθερίας έκφρασης: Κατοχύρωση της ελευθερίας έκφρασης των υπαλλήλων και προστασία εσωτερικών καταγγελιών (whistleblowing), με κατάργηση των αόριστων αδικημάτων, όπως «απλή απείθεια», «κακόβουλη κριτική» κ.ά.
Αρχή υπαιτιότητας: Ρητή κατοχύρωση του βαθμού υπαιτιότητας (δόλος ή βαριά αμέλεια) ως αναγκαίας προϋπόθεσης για την επιβολή ανώτατων πειθαρχικών κυρώσεων.
Μυρτώ Λέτσου, Δικηγόρος
[1] Ν 5225/2025 (ΦΕΚ Α΄ 45/2025). Για το προϊσχύσαν καθεστώς βλ. Ν 3528/2007 (Υπαλληλικός Κώδικας), ΦΕΚ Α΄ 26/2007
[8] ΣτΕ 3087/2011, πολιτικά κριτήρια σε πειθαρχική κρίση αντίκεινται στην αρχή αμεροληψίας. Βλ. επίσης ΕΔΔΑ Baka v Hungary (App 20261/12, 23.06 2016) παρ 170-172.
[9] Βλ. άρθρο 30 παρ. 4 υπό εξέταση νόμου πρβλ. με ΣτΕ 441/2024, αρχή nulla poena sine lege, αόριστος ορισμός αδικημάτων που αντίκειται στο Σύνταγμα. Ενδεικτικώς για το γαλλικό δίκαιο: Conseil constitutionnel, déc. n° 2017-637 QPC, 16 novembre 2017
[10] Βλ. άρθρο 54 υπό εξέταση νόμου πρβλ με ΣτΕ (Ολομ.) 2402/2014 και ΣτΕ 1450/2021 (διοικητικά μέτρα που προλαμβάνουν πειθαρχική απόφαση υπόκεινται σε αυστηρό έλεγχο αναλογικότητας)
[11] Venice Commission, Rule of Law Checklist (CDL-AD(2015)006, 2016, CH ΙΙ. Equality before the law and non-discrimination, παρ. 76
[12] Βλ. άρθρο 10, παρ. κ’ «Διεύρυνση των πειθαρχικών παραπτωμάτων – Τροποποίηση παρ. 1 και 3 άρθρου 107 Κώδικα Κατάστασης Δημοσίων Πολιτικών Διοικητικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων Ν.Π.Δ.Δ» συνδ ΣτΕ 1253/2019· ΣτΕ 2417/2021, περί αρχής αναλογικότητας κυρώσεων
[13] Βλ. ΣτΕ 3354/2013 περί προαπαιτούμενων μονιμότητας, βλ. και Ι. Συμεωνίδη, Γεν. Επιτρόπου Επικρατείας Τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων «Συνταγματική Αναθεώρηση και Αρχή Μονιμότητας των Δημοσίων Υπαλλήλων» στο link και Ξ. Κοντιάδη «Άρση ποιας μονιμότητας και με ποιους όρους; Ένα δείγμα ποινικού λαϊκισμού» στο link
[16]Baka v Hungary (App no 20261/12), Gr. Chamber 2016) παρ.165–167 και GujavMoldova (App 14277/04, Grand Chamber 2008) παρ. 72–78. για το whistleblowing των δημοσίων υπαλλήλων και τα 6 κριτήρια προστασίας ΣτΕ 1890/2023 (Γ Τμήμα) περί ορθής συγκρότησης και λειτουργίας των αρμόδιων Πειθαρχικών Συμβουλίων, τήρηση των αρχών της αναλογικότητας και της δίκαιης δίκης κατά την επιβολή κυρώσεων και επαρκούς αιτιολόγησης δυσμενών για την υπηρεσιακή κατάσταση δημοσίων υπαλλήλων
[18] Βλ. απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Παρισιού (Cour administrative d’appel de Paris) της 26ης Ιανουαρίου 2021 (αρ. 20PA01432), που εξετάζει την εφαρμογή του Άρθρου 7 της Διεθνούς Σύμβασης Εργασίας 158 (C158) της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ/ILO) του 1982, η οποία έχει αυξημένη τυπική ισχύ και τυγχάνει στο γαλλικό δίκαιο άμεσης εφαρμογής (effetdirect)
[19] ΔΕΕ: C-619/18 Commission v Poland [2019], παρ. 73-74 C-791/19 Commission v Poland [2021] παρ. 106
[20] Βλ. Ανάλυση Συνεπειών Ρύθμισης: Ταυτότητα της αξιολογούμενης ρύθμισης. Με τις αξιολογούμενες ρυθμίσεις του Μέρους Α’ επιχειρείται η αντιμετώπιση χρόνιων καθυστερήσεων που έχουν παρουσιαστεί κατά τη διαδικασία της πειθαρχικής διαδικασίας στον εν γένει δημόσιο τομέα. Διαθέσιμη στο link
Οι πρόσφατες δηλώσεις του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννη Στουρνάρα, επανέφεραν στο προσκήνιο μία συζήτηση που επί δεκαετίες αντιμετωπίζεται αποσπασματικά και συχνά υπό το βάρος πολιτικών σκοπιμοτήτων. Η επισήμανσή του ότι οι δημόσιες συντάξεις δυσχερώς θα διασφαλίζουν στο μέλλον επαρκή ποσοστά αναπλήρωσης εισοδήματος αποτυπώνει τη δημογραφική και θεσμική πραγματικότητα, την οποία η ελληνική κοινωνία καλείται να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα και διορατικότητα.
Το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα οικοδομήθηκε πάνω στην αρχή της διαγενεακής αλληλεγγύης. Οι σημερινοί εργαζόμενοι χρηματοδοτούν μέσω των εισφορών τους τις συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων, ενώ οι επόμενες γενιές αναλαμβάνουν αργότερα τον ίδιο ρόλο. Το σύστημα αυτό λειτούργησε αποτελεσματικά σε περιόδους δημογραφικής ευρωστίας και οικονομικής ανάπτυξης. Η σημερινή πραγματικότητα όμως παρουσιάζει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η υπογεννητικότητα χειμάζει τον πληθυσμό, η γήρανση αυξάνει διαρκώς τον αριθμό των συνταξιούχων και η μετανάστευση χιλιάδων νέων επιστημόνων περιορίζει το παραγωγικό δυναμικό της χώρας. Ως εκ τούτου, η αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους συρρικνώνεται με ταχείς ρυθμούς.
Η συζήτηση επομένως αφορά τη μορφή που θα λάβει η συνταξιοδοτική προστασία κατά τις επόμενες δεκαετίες και εάν η χρηματοδότηση των συντάξεων θα συνεχίσει να στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις εισφορές των ενεργών εργαζομένων ή εάν θα ενισχυθούν μηχανισμοί κεφαλαιοποίησης και μακροχρόνιας αποταμίευσης.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο εντοπίζεται η αναφορά του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, δηλαδή, στον δεύτερο πυλώνα ασφάλισης. Τα επαγγελματικά ταμεία συνιστούν θεσμούς συλλογικής αποταμίευσης και επένδυσης κεφαλαίων προς όφελος των ασφαλισμένων. Οι εισφορές επενδύονται σε χρηματοοικονομικά προϊόντα και περιουσιακά στοιχεία, ενώ οι αποδόσεις τους ενισχύουν το μελλοντικό συνταξιοδοτικό εισόδημα. Η λογική αυτή μεταφέρει ένα μέρος του βάρους από τις μελλοντικές γενιές προς την κεφαλαιακή συσσώρευση.
Η διεθνής εμπειρία παρέχει χρήσιμα παραδείγματα. Η Ολλανδία διαθέτει σήμερα το υψηλότερα αξιολογημένο συνταξιοδοτικό σύστημα παγκοσμίως σύμφωνα με τον Mercer CFA Institute Global Pension Index. Το ολλανδικό μοντέλο συνδυάζει μία βασική κρατική σύνταξη για όλους τους πολίτες με ισχυρά επαγγελματικά ταμεία τα οποία διαχειρίζονται επενδυτικά κεφάλαια τεράστιας αξίας. Η αρχιτεκτονική αυτή εξασφαλίζει αφενός κοινωνική προστασία και αφετέρου μακροχρόνια βιωσιμότητα. Η σύνταξη του πολίτη δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη δημογραφική εξέλιξη ούτε αποκλειστικά από τις διακυμάνσεις των αγορών. Η ισορροπία μεταξύ δημόσιας εγγύησης και κεφαλαιοποιητικής αποταμίευσης προσδίδει αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα στο σύστημα.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα εμφανίζεται η περίπτωση της Σιγκαπούρης. Το κράτος εκεί δεν στηρίζεται κυρίως στην αναδιανομή εισφορών μεταξύ γενεών. Αντιθέτως, επιβάλλει υποχρεωτική αποταμίευση μέσω του Central Provident Fund. Οι εισφορές κάθε εργαζομένου συγκεντρώνονται σε προσωπικούς λογαριασμούς και χρηματοδοτούν τη μελλοντική σύνταξη, την υγειονομική περίθαλψη και την απόκτηση κατοικίας. Η φιλοσοφία του συστήματος στηρίζεται στην ατομική κεφαλαιακή συγκρότηση και στη δημιουργία περιουσιακών στοιχείων καθ’ όλη τη διάρκεια του εργασιακού βίου. Η κατοικία θεωρείται στοιχείο συνταξιοδοτικής ασφάλειας, διότι περιορίζει δραστικά το κόστος διαβίωσης κατά τη συνταξιοδότηση.
Τα δύο αυτά παραδείγματα αναδεικνύουν διαφορετικές προσεγγίσεις ενός κοινού προβλήματος. Η Ολλανδία επενδύει στη συλλογική κεφαλαιοποίηση μέσω επαγγελματικών ταμείων, ενώ η Σιγκαπούρη επενδύει στην ατομική κεφαλαιοποίηση μέσω προσωπικών λογαριασμών. Αμφότερα τα μοντέλα αναγνωρίζουν ότι η αποκλειστική εξάρτηση από την αναδιανεμητική λειτουργία του κράτους καθίσταται ολοένα δυσχερέστερη σε κοινωνίες που γηράσκουν.
Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον ενώπιον μιας ιστορικής επιλογής. Η πολιτεία οφείλει να διεξαγάγει έναν ειλικρινή και τεκμηριωμένο διάλογο για το μέλλον της κοινωνικής ασφάλισης, διότι η αναβολή των αποφάσεων μεταθέτει το πρόβλημα στις επόμενες γενιές και αποτελεί ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης, διαγενεακής ισορροπίας και θεσμικής υπευθυνότητας.
Το ερωτήματα είναι πολλά και αφορούν τον τρόπο με τον οποίο θα χρηματοδοτούνται οι συντάξεις, το εύρος της κρατικής συμμετοχής και τον βαθμό οικονομικής αυτενέργειας που θα απαιτείται από κάθε πολίτη. Η απάντηση σε όλα τα παραπάνω θα καθορίσει και το μέλλον του ασφαλιστικού συστήματος, αλλά και το κοινωνικό πρότυπο της χώρας κατά τον 21ο αιώνα.
Ομόφωνα ένοχο για ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο έκρινε το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο τον βασικό κατηγορούμενο για το θάνατο του 11χρονου Μάριου Σουλουκου τον Ιούνιο του 2017 από αδέσποτη σφαίρα στο Μενίδι, με το δικαστήριο να επιβάλλει ισόβια κάθειρξη.
Ρεπορτάζ: Βαγγέλης Τριάντης
Αντίθετα το Δικαστήριο έκρινε ομόφωνα αθώο το δεύτερο κατηγορούμενο για το αδίκημα της απόπειρας ανθρωποκτονίας από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο. Ο εισαγγελέας της έδρας είχε προτείνει την επιβολή ποινής ισοβιας κάθειρξης στο βασικό κατηγορούμενο χωρίς την αναγνώριση κανενος ελαφρυντικού, πρόταση που υιοθετήθηκε. Με την ανακοίνωση της απόφασης, επικράτησε ένταση στην αίθουσα, με τους συγγενείς του καταδικασθέντος να διαμαρτύρονται έντονα για την ετυμηγορία. Η κατάσταση ξέφυγε εκτός της δικαστικής αίθουσας, με τους συγγενείς να προπηλακίζουν αρχικά τα τηλεοπτικά συνεργεία, κλιμακώνοντας εν συνεχεία με απόπειρα βιαιοπραγίας. Μάλιστα, εκτόξευσαν μέχρι και μάρμαρα προς δημοσιογράφους και εικονολήπτες, με τις αστυνομικές δυνάμεις που βρίσκονταν στο σημείο να επαμβαίνουν και να “σβήνουν” την ένταση.
Η εισαγγελική πρόταση
Να κηρυχθεί ένοχος ο βασικός κατηγορούμενος για το θάνατο του 11χρονου Μάριου Σουλούκου από αδέσποτη σφαίρα στο Μενίδι τον Ιούνιο του 2017, ζήτησε ο Εισαγγελέας της έδρας του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου, Αντώνιος Κασάπης. Στην αγόρευση του, σε μια κατάμεστη από κόσμο αίθουσα ήταν καταπέλτης, εναντίον των δύο κατηγορούμενων Ρομά. «Δεν ξέρω τι πρέπει να περιμένει μια κοινωνία, όταν τα παιδιά της δολοφονούνται σε μία σχολική εορτή εν καιρώ ειρήνης», σημείωσε ο εισαγγελικός λειτουργός. Για τον θάνατο του Μάριου Σουλούκου κατηγορούνται δύο άνδρες Ρομά, οι οποίοι ταυτοποιήθηκαν μετά από μακροχρόνια έρευνα και σύμφωνα με το κατηγορητήριο γλεντούσαν και πυροβολούσαν στον αέρα. Ο ένας αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο και ο άλλος την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο. Ο εισαγγελέας ζήτησε να κηρυχθεί ένοχος ο πρώτος κατηγορούμενος χωρίς να του αναγνωριστούν ελαφρυντικά λέγοντας ότι δεν υπήρξε καμία μεταμέλεια. Για τον δεύτερο κατηγορούμενο, ο κ. Κασάπης ζήτησε να απαλλαγεί, εξηγώντας ότι η πράξη του εντάσσεται νομικά στην έννοια της απρόσφορης απόπειρας και ότι η κατάργηση της σχετικής διάταξης την περίοδο 2019-2021 δεν επιτρέπει την καταδίκη του.
Για αποτελέσματα που δηλώνουν την πρόθεση του Δικαστικού Σώματος για μια Δικαιοσύνη περισσότερο χειραφετημένη κάνουν λόγο από την Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων
Ιδιαίτερα αυξημένο ενδιαφέρον επέδειξαν οι δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί για τα ζητήματα της επικείμενης συνταγματικής αναθεώρησης, όπως αποτυπώθηκε στην ηλεκτρονική ψηφοφορία που ολοκληρώθηκε χθες με πρωτοβουλία της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.Στη διαδικασία συμμετείχαν 1.253 μέλη της Ένωσης, αριθμός σχεδόν τριπλάσιος σε σχέση με την αντίστοιχη συμμετοχή κατά την προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση του 2018. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ένωσης, η μαζική συμμετοχή καταδεικνύει το έντονο ενδιαφέρον του δικαστικού σώματος για τις θεσμικές αλλαγές που αφορούν τη Δικαιοσύνη και τη λειτουργία της.
Η Ένωση απηύθυνε έκκληση προς όλα τα πολιτικά κόμματα να λάβουν σοβαρά υπόψη τις θέσεις που διαμορφώθηκαν μέσα από μια ανοιχτή και δημοκρατική διαδικασία διαλόγου, τονίζοντας ότι οι προτάσεις του προεδρείου του Διοικητικού Συμβουλίου υιοθετήθηκαν με συντριπτικά ποσοστά από τους συμμετέχοντες δικαστές και εισαγγελείς.
Ιδιαίτερα ισχυρό ήταν το μήνυμα υπέρ της διατήρησης του ισχύοντος συστήματος διάχυτου και παρεμπίπτοντος ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων. Το 77,07% των συμμετεχόντων τάχθηκε υπέρ της διατήρησής του, ενώ μόλις το 22,93% υποστήριξε τη μεταφορά της αρμοδιότητας σε ειδικό Συνταγματικό Δικαστήριο.
Σχεδόν καθολική ήταν η στήριξη στην πρόταση για κατάργηση του άρθρου 86 του Συντάγματος, που αφορά την ποινική δίωξη των μελών της κυβέρνησης. Το 92,34% των ψηφισάντων υποστήριξε ότι η σχετική αρμοδιότητα θα πρέπει να ανήκει αποκλειστικά στην τακτική Δικαιοσύνη και όχι στη Βουλή, όπως ισχύει σήμερα.
Όσον αφορά τα όρια αφυπηρέτησης των δικαστικών λειτουργών, το 71,90% τάχθηκε υπέρ της διατήρησης των υφιστάμενων ηλικιακών ορίων, ενώ το 28,10% υποστήριξε την αύξησή τους κατά τρία έτη.
Σημαντική πλειοψηφία καταγράφηκε και στο ζήτημα της ανάληψης δημόσιων θέσεων μετά την αποχώρηση από το δικαστικό σώμα. Το 72,45% υποστήριξε την αναθεώρηση του άρθρου 89 του Συντάγματος ώστε να απαγορεύεται για τρία χρόνια σε δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς να αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα που τους ανατίθενται από την εκτελεστική ή νομοθετική εξουσία. Το πλέον εντυπωσιακό αποτέλεσμα καταγράφηκε στο θέμα της επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Το 96,03% των συμμετεχόντων τάχθηκε υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 90 παρ. 5 του Συντάγματος, ζητώντας τη θέσπιση διαδικασίας δεσμευτικής προεπιλογής των υποψηφίων από το ίδιο το δικαστικό σώμα. Σύμφωνα με την πρόταση, οι τρεις επικρατέστεροι υποψήφιοι για κάθε θέση θα τίθενται υπό την κρίση ειδικής επιτροπής της Βουλής, η οποία θα λαμβάνει την τελική απόφαση. Μόλις το 3,97% υποστήριξε τη διατήρηση του σημερινού συστήματος επιλογής από το Υπουργικό Συμβούλιο.
Αναλυτικά η ενημέρωση της ΕνΔΕ:
Ολοκληρώθηκε χθες η διαδικασία ηλεκτρονικής ψηφοφορίας που αποφάσισε η Ένωση και στην οποία συμμετείχαν 1.253 μέλη μας, πάνω στα κυρίαρχα ζητήματα της διαδικασίας συνταγματικής αναθεώρησης στο κεφάλαιο για τη Δικαιοσύνη. Η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προσδοκία και ήταν σχεδόν τριπλάσια από την αντίστοιχη συμμετοχή το 2018 στα πλαίσια της τελευταίας αναθεώρησης του Συντάγματος.
Καλούμε όλα τα πολιτικά κόμματα να λάβουν σοβαρά υπόψη τις θέσεις της μεγαλύτερης Δικαστικής Ένωσης, όπως αυτές αποκρυσταλλώθηκαν μετά από μια μακρά περίοδο συζητήσεων και διαλόγου, σε μια ανοιχτή, δημοκρατική διαδικασία με μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα. Δικαστές και Εισαγγελείς υιοθέτησαν με συντριπτικά ποσοστά την εισήγηση του προεδρείου του Δ.Σ σε όλα τα τεθέντα ερωτήματα.
Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας αποδεικνύουν την αγωνία και το ενδιαφέρον του Δικαστικού Σώματος για μια Δικαιοσύνη περισσότερο χειραφετημένη, που θα καταφέρει να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη του λαού.
Ακολουθούν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας
Δικαστικός έλεγχος συνταγματικότητας
1243
Διατήρηση του διάχυτου και παρεμπίπτοντος ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων.
958 (77,07%)
Κατάργηση του διάχυτου και παρεμπίπτοντος ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων με ανάθεση της αρμοδιότητας σε ειδικό (συνταγματικό) Δικαστήριο.
285 (22,93%)
Δίωξη μελών της κυβέρνησης
1241
Κατάργηση του άρθρου 86 Σ που αφορά την ποινική δίωξη των μελών της κυβέρνησης με πρωτοβουλία της Βουλής. Η αρμοδιότητα να ανήκει εξ ολοκλήρου στην τακτική Δικαιοσύνη, όπως νόμος ορίσει.
1146 (92,34%)
Διατήρηση της διάταξης του άρθρου 86 Σ περί της δίωξης των μελών της κυβέρνησης ως έχει με αποκλειστική αρμοδιότητα της Βουλής.
95 (7,66)
Ανώτατα όρια αφυπηρέτησης
1235
Να διατηρηθούν τα όρια αφυπηρέτησης ως ορίζονται σήμερα στο άρθρο 88παρ.5 Σ, ήτοι: ως και το βαθμό του εφέτη ή του αντεισαγγελέα εφετών και τους αντίστοιχους με αυτούς βαθμούς, με τη συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας τους και όσοι έχουν βαθμούς ανώτερους από αυτούς ή τους αντίστοιχους με αυτούς με τη συμπλήρωση του 67ου έτους της ηλικίας τους.
888 (71,90%)
Να αναθεωρηθεί το άρθρο 88παρ.5 Σ και να αυξηθούν τα όρια αφυπηρέτησης κατά τρία (3) έτη, ήτοι ως και το βαθμό του εφέτη ή του αντεισαγγελέα εφετών και τους αντίστοιχους με αυτούς βαθμούς, με τη συμπλήρωση του 68ου έτους της ηλικίας τους και όσοι έχουν βαθμούς ανώτερους από αυτούς ή τους αντίστοιχους με αυτούς με τη συμπλήρωση του 70ου έτους της ηλικίας τους.
347 (28,10%)
Ανάληψη δημοσίων θέσεων μετά την αφυπηρέτηση
1234
Να αναθεωρηθεί το άρθρο 89 και να απαγορευθεί σε δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς να αναλαμβάνουν για οποιοδήποτε λόγο δημόσιες θέσεις επί 3 έτη μετά την αποχώρησή τους από το Δικαστικό Σώμα, οι οποίες τους ανατίθενται από την εκτελεστική ή νομοθετική εξουσία.
894 (72,45%)
Να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 89 του Σ και να μην υπάρχει περιορισμός σε δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς που αποχωρούν για οποιονδήποτε λόγο από το δικαστικό Σώμα να αναλαμβάνουν δημόσιες θέσεις που τους ανατίθενται από την εκτελεστική ή νομοθετική εξουσία
340 (27,55%)
Εάν τελικά αναθεωρηθεί το άρθρο 90 παρ. 5 Σ, τότε η προεπιλογή να γίνεται:
1224
από το σύνολο του Δικαστικού Σώματος
671 (54,82%)
αποκλειστικά από τα μέλη των Ανωτάτων Δικαστηρίων
302 (24,67%)
από όσους έχουν το βαθμό του εφέτη και αντίστοιχο ή ανώτερο
251 (20,51%)
Τρόπος επιλογής ηγεσίας της Δικαιοσύνης:
1209
Να αναθεωρηθεί το άρθρο 90 παρ. 5 Σ, και να θεσπισθεί διαδικασία δεσμευτικής προεπιλογής των υποψηφίων για τις θέσεις των Προέδρων και Αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων και του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, από το Δικαστικό Σώμα εκ της οποίας οι τρεις επικρατέστεροι για κάθε θέση θα τίθενται προς κρίση από ειδική επιτροπή της Βουλής που θα λαμβάνει την τελική απόφαση.
1161 (96,03%)
Να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 90 παρ.5 Σ και η επιλογή της ηγεσίας να γίνεται από το Υπουργικό Συμβούλιο, με διαδικασία που θα διαμορφώνεται από τον εκάστοτε νομοθέτη με τυπικό νόμο ως ισχύει σήμερα.
Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στην υπόθεση των Βοριζίων καθώς καλούνται σε συμπληρωματική απολογία – σήμερα αλλά και την ερχόμενη εβδομάδα – πέντε συνολικά άτομα από την οικογένεια Καργάκη ως εμπλεκόμενα στην υπόθεση τοποθέτησης βόμβας που εξερράγη στην οικία μέλους της οικογένειας Φραγκιαδάκη.
Υπενθυμίζεται ότι το περιστατικό είχε λάβει χώρα την παραμονή της αιματοχυσίας που εκτυλίχθηκε το πρωινό της 1ης Νοεμβρίου 2025, στη διάρκεια της οποίας έπεσαν νεκροί ο 39χρονος Φανούρης Καργάκης και η 56χρονη Ευαγγελία Φραγκιαδάκη.
Σύμφωνα με το cretalive.gr, ως ηθικοί αυτουργοί για την έκρηξη φέρονται οι τρεις που ήταν ήδη προφυλακισμένοι στις φυλακές Νέας Αλικαρνασσού, για υπόθεση ζωοκλοπών, δηλαδή πρόκειται για τον αδελφό του Φανούρη Καργάκη, τον γαμπρό του και τον ανιψιό του.
Ο 39χρονος τους είχε επισκεφθεί στη φυλακή την ίδια μέρα που εξερράγη αυτοσχέδιο μηχανισμός στο σπίτι της οικογένειας Φραγκιαδάκη.
Επίσης στους δύο Καργάκηδες που προφυλακίστηκαν ως εμπλεκόμενοι στην αιματοχυσία της πρώτης Νοεμβρίου του περασμένου έτους, φέρεται να αποδίδεται εμπλοκή τους στο κομμάτι της κατασκευής του αυτοσχέδιο εκρηκτικού μηχανισμού.
Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών απέρριψε το αίτημα της υπεράσπισης του Δημήτρη Λιγνάδη να διοριστεί πραγματογνώμονας ψυχολόγος ή ψυχίατρος για να εξετάσει τους τρεις καταγγέλλοντες της υπόθεσης.
Παρά τη θετική εισήγηση του εισαγγελέα, το δικαστήριο δεν έκανε δεκτό το αίτημα της πλευράς του κατηγορουμένου, ενώ η δίκη διεκόπη προκειμένου να συνεχιστεί στις 2 Ιουλίου.
Το συγκεκριμένο αίτημα είχε κατατεθεί κατά τη διάρκεια της προηγούμενης συνεδρίασης από την πλευρά της υπεράσπισης του σκηνοθέτη.
Σύμφωνα με το σκεπτικό του κατηγορουμένου, ζητούνταν η συνδρομή ενός ειδικού επιστήμονα με σκοπό να αξιολογηθεί η αντιληπτική ικανότητα των παθόντων, η ψυχική τους κατάσταση καθώς και η γενικότερη αξιοπιστία των όσων έχουν καταθέσει, προσφέροντας παράλληλα υποστήριξη κατά τη διαδικασία εξέτασής τους στο ακροατήριο.
Η απόφαση του δικαστηρίου και η εισαγγελική έφεση
Η έδρα ανακοίνωσε την τελική της κρίση απορρίπτοντας ομόφωνα τη συγκεκριμένη πρόταση, κλείνοντας έτσι τον κύκλο της σχετικής αντιπαράθεσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι η υπόθεση εκδικάζεται σε δεύτερο βαθμό καθώς το Εφετείο έχει ήδη κάνει δεκτή την εισαγγελική έφεση που είχε ασκηθεί κατά της πρωτόδικης απόφασης. Η εξέλιξη αυτή οδήγησε στην εκ νέου δικαστική διερεύνηση και των τριών καταγγελιών για βιασμό ανηλίκων που αντιμετωπίζει ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου.
Μετά την ανακοίνωση της απόφασης για το εν λόγω δικονομικό ζήτημα, το δικαστήριο προχώρησε στη διακοπή της συνεδρίασης, ανανεώνοντας το ραντεβού των διαδίκων πλευρών για τις αρχές του επόμενου μήνα.
Σε εξέλιξη βρίσκεται μια εκτεταμένη επιχείρηση ελέγχων στις πολεοδομικές υπηρεσίες της χώρας, με την Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος να ανοίγει τους φακέλους υπαλλήλων που κατέχουν καίριες θέσεις και να εξετάζει εξονυχιστικά την οικονομική τους δραστηριότητα.
Σε εξέλιξη βρίσκεται μια εκτεταμένη επιχείρηση ελέγχων στις πολεοδομικές υπηρεσίες της χώρας, με την Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος να ανοίγει τους φακέλους υπαλλήλων που κατέχουν καίριες θέσεις και να εξετάζει εξονυχιστικά την οικονομική τους δραστηριότητα. Η πρόσφατη αποκάλυψη του κυκλώματος διαφθοράς σε πολεοδομίες φαίνεται πως αποτέλεσε μόνο την αρχή. Οι έρευνες πλέον αποκτούν πανελλαδικό χαρακτήρα, καθώς η Αρχή επιχειρεί να διαπιστώσει εάν υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις παράνομου πλουτισμού ή νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι ελεγκτές θα περάσουν από «κόσκινο» φορολογικές δηλώσεις, τραπεζικές κινήσεις, δηλώσεις πόθεν έσχες και περιουσιακά στοιχεία υπαλλήλων που υπηρετούν σε νευραλγικά πόστα. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στον τρόπο απόκτησης ακινήτων, καταθέσεων και άλλων περιουσιακών στοιχείων, προκειμένου να διαπιστωθεί αν δικαιολογούνται από τα δηλωθέντα εισοδήματα.
Η έρευνα, ωστόσο, δεν σταματά στους ίδιους τους υπαλλήλους. Στο πεδίο των ελέγχων αναμένεται να βρεθούν συγγενικά πρόσωπα, αλλά και άτομα που ενδεχομένως συνδέονται με οικονομικές συναλλαγές ή εμφανίζονται να διαχειρίζονται περιουσιακά στοιχεία για λογαριασμό τρίτων. Στόχος είναι να εντοπιστούν πιθανές διαδρομές χρήματος και μηχανισμοί απόκρυψης παράνομων εσόδων.
Πρόκειται για μια διαδικασία που εκτιμάται ότι θα απαιτήσει σημαντικό χρόνο, καθώς οι υποθέσεις είναι πολλές και η διερεύνησή τους ιδιαίτερα σύνθετη. Για κάθε πολεοδομία που θα ολοκληρώνεται ο έλεγχος θα συντάσσεται ξεχωριστό πόρισμα, ενώ όπου προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις τέλεσης αξιόποινων πράξεων οι φάκελοι θα διαβιβάζονται στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές. Παράλληλα, η Αρχή διατηρεί τη δυνατότητα να προχωρά άμεσα στη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων όταν προκύπτουν ευρήματα που θεωρούνται ύποπτα. Ήδη, στην υπόθεση των πολεοδομιών που βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας, έχουν εντοπιστεί ακίνητα και χρηματικά ποσά για τα οποία έχουν κινηθεί οι σχετικές διαδικασίες. Την ίδια στιγμή, στο μικροσκόπιο βρίσκονται και άλλες υποθέσεις οικονομικού ενδιαφέροντος. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η περίπτωση φαρμακοποιού στα Βόρεια Προάστια, όπου οι αρχές εντόπισαν, σύμφωνα με πληροφορίες, μετρητά ύψους περίπου 2,5 εκατ. ευρώ, οδηγώντας σε ενέργειες δέσμευσης των σχετικών ποσών.
Ανάλογες κινήσεις έχουν γίνει και σε έρευνα που αφορά τη διακίνηση νοθευμένου ελαιολάδου. Στην υπόθεση αυτή εντοπίστηκαν περισσότερα από δέκα ακίνητα, οχήματα και τραπεζική θυρίδα, ενώ η εκτιμώμενη ζημία για το Δημόσιο ανέρχεται σε περίπου 3,5 εκατ. ευρώ. Και εδώ δόθηκαν εντολές δέσμευσης, στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης.
Η Ευρωπαϊκή Ειαγγελία προσέφυγε στη διοικητική ολομέλεια του Αρείου Πάγου και ζητάει να ακυρωθεί η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου (ΑΔΣ) Πολιτικής και Ποινικής Δικαιοσύνης για τη διετή παράταση της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων, Πόπης Παπανδρέου, Χαρίκλειας Θάνου και Διονυσίου Μουζάκη.
Ζητά να ισχύσει η απόφαση του Κολεγίου της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που ανανέωσε τη θητεία τους για μία πενταετία. Η υπόθεση θα συζητηθεί στον Αρειο Πάγο την τελευταία δικάσιμο πριν από τη λήξη του τρέχοντος δικαστικού έτους (30 Ιουνίου 2026).
Τον περασμένο Νοέμβριο το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, το οποίο συγκροτείται από την Ευρωπαία γενική εισαγγελέα και 24 ευρωεισαγγελείς, έναν από καθεμία από τις συμμετέχουσες χώρες της Ε.Ε., είχε ανανεώσει ομόφωνα (μετά την πρόταση της κυρίας Κοβέσι) για μία πενταετία τη θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων. Η απόφαση αυτή του Κολεγίου είχε προκαλέσει τη δυσφορία των Ελλήνων δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών του Αρείου Πάγου.
Ωστόσο, ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης τήρησε την τυπική προβλεπόμενη διαδικασία, εν όψει της λήξης της θητείας των εν λόγω τριών Ελλήνων εντεταλμένων ευρωεισαγγελέων στο τέλος Ιουνίου, και απέστειλε τα σχετικά ερωτήματα στον Αρειο Πάγο.
Τι αποφάσισε το ΑΔΣ
Το 11μελές ΑΔΣ συνήλθε τον περασμένο μήνα (11.5.2026) και ομόφωνα παράτεινε τη θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων για μια διετία. Στο ΑΔΣ συμμετείχαν τόσο η πρόεδρος του Αρείου Πάγου Αναστασία Παπαδοπούλου όσο και ο εισαγγελέας του Ανωτάτου Ποινικού Δικαστηρίου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, ενώ εισηγητής ήταν ο αντιπρόεδρος Παναγιώτης Λυμπερόπουλος.
Από τους 11 ανώτερους δικαστικούς λειτουργούς που μετείχαν στο ΑΔΣ κρίθηκε ότι η θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων πρέπει να παραταθεί και να παραμείνουν στη δύναμη της EPPO για δύο ακόμη χρόνια, μέχρι να ολοκληρώσουν τις εκκρεμείς δικογραφίες που έχουν στα χέρια τους.
Τα μέλη του ΑΔΣ κατά την έναρξη της επίμαχης συνεδρίασης εκείνης της ημέρας, εξέτασαν κατ’ αρχάς το θέμα αν θα πρέπει να παραταθεί ή όχι η θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων. Στη συνέχεια, αφού δόθηκε το πράσινο φως, καθορίστηκε ο χρόνος της παράτασης της θητείας τους για μια διετία.
Κι αυτό γιατί τα μέλη του ΑΔΣ έκριναν ότι, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τη νομοθεσία, η αρμοδιότητα ανανέωσης και παράτασης ή μη της θητείας των ευρωεισαγγελέων υπάγεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του ΑΔΣ.
Ετσι, το τελευταίο δεν ανανέωσε τη θητεία των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων για μία 5ετια, όπως είχε αποφασίσει το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, αλλά επέλεξε την παράταση της θητείας τους για μία διετία.
Η κόντρα για τη θητεία
Το θέμα της ανανέωσης της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων έχει απασχολήσει τον πολιτικό και δικαστικό κόσμο το τελευταίο διάστημα, λόγω των δικογραφιών που έχουν αποσταλεί από την Ευρωεισαγγελία στη Βουλή για το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ωστόσο, η EPPO κατέθεσε στην ολομέλεια του Αρείου Πάγου αίτηση με την οποία ζητάει να ακυρωθεί η απόφαση του ΑΔΣ για τη διετή παράταση της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων. Υποστηρίζει ότι το μόνο αρμόδιο όργανο για την ανανέωση της θητείας τους είναι το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, το οποίο έχει ήδη αποφασίσει για 5ετή παράταση της.
Η EPPO υποστηρίζει ακόμη ότι το ΑΔΣ του άρθρου 90 του Συντάγματος είναι αρμόδιο να κρίνει μόνο για τις προαγωγές, τοποθετήσεις, μεταθέσεις κ.λπ. των Ελλήνων δικαστικών και εισαγγελέων, εντός της ελληνικής επικράτειας και όχι για τη θητεία των Ελλήνων δικαστικών που υπηρετούν τον ευρωπαϊκό θεσμό, για τον οποίο ισχύουν ειδικές διατάξεις του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν οι Ελληνες δικαστές έχουν ήδη διοριστεί σε ευρωπαϊκές θέσεις, με τη νόμιμη και προβλεπόμενη διαδικασία της Ε.Ε.
Παράλληλα, η EPPO υπογραμμίζει ότι ο ευρωπαϊκός κανονισμός κάνει λόγο για 5ετή ανανέωση της θητείας των εντεταλμένων ευρωεισαγγελέων και όχι για παράταση της θητείας τους, όπως έκανε το ΑΔΣ. Επισημαίνει η EPPO ότι το ΑΔΣ κινήθηκε εκτός της ευρωπαϊκής δικαιοδοσίας, παραβιάζοντας με τον τρόπο αυτό τους ευρωπαϊκούς κανόνες και ιδίως τον κανονισμό 2017/1939 και την οδηγία 2017/1371 της 5ης Ιουλίου 2017, νομικοί κανόνες οι οποίοι υπερισχύουν της ελληνικής νομοθεσίας.
Σύμφωνα με την EPPO, το ΑΔΣ αντί να αποφασίσει για διετή παράταση της θητείας των τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων, έπρεπε να στείλει σχετικό προδικαστικό ερώτημα στο δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Από την αρχή θα εξεταστεί στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο η υπόθεση του πρώην καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, Δημήτρη Λιγνάδη, μετά την απόφαση του δικαστηρίου να κάνει τυπικά δεκτές τόσο τη δική του έφεση όσο και την έφεση της Εισαγγελίας Εφετών.
Ρεπορτάζ: Στάθης Μπαλτάς
Η εξέλιξη αυτή σημαίνει ότι το Εφετείο θα επανεξετάσει συνολικά την υπόθεση, αξιολογώντας εκ νέου το αποδεικτικό υλικό και τις κατηγορίες που είχαν τεθεί σε πρώτο βαθμό.
Υπενθυμίζεται ότι τον Ιούλιο του 2022 ο Δημήτρης Λιγνάδης καταδικάστηκε σε κάθειρξη 12 ετών, καθώς κρίθηκε ένοχος κατά πλειοψηφία (4-3) για δύο υποθέσεις βιασμού 17χρονων αγοριών το 2015, στην Αθήνα και την Επίδαυρο. Αντίθετα, αθωώθηκε για δύο ακόμη υποθέσεις που αφορούσαν έναν 16χρονο και έναν ενήλικο άνδρα.
Με την έφεσή της, η Εισαγγελία Εφετών ζητεί να επανεξεταστεί η αθωωτική κρίση για την υπόθεση του 16χρονου, καθώς και το ύψος της ποινής που επιβλήθηκε στον σκηνοθέτη, υποστηρίζοντας ότι δεν ανταποκρίνεται στη βαρύτητα των πράξεων και στη βλάβη που υπέστησαν τα θύματα.
Η υπεράσπιση του Δημήτρη Λιγνάδη επιχείρησε να αντικρούσει την εισαγγελική έφεση, υποβάλλοντας σχετική ένσταση κατά την έναρξη της δίκης σε δεύτερο βαθμό, η οποία όμως απορρίφθηκε από το δικαστήριο.
Ζητήθηκε ψυχολογική πραγματογνωμοσύνη για τους παθόντες
Στη συνέχεια, η πλευρά της υπεράσπισης ζήτησε την εφαρμογή του άρθρου 228 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και τον διορισμό ειδικού ψυχολόγου, ο οποίος θα γνωμοδοτήσει εγγράφως για την αντιληπτική ικανότητα και την ψυχική κατάσταση των παθόντων, οι οποίοι σήμερα είναι ενήλικοι.
Το αίτημα έγινε δεκτό από τους συνηγόρους των τριών καταγγελλόντων, χωρίς ωστόσο να υπάρχει κοινή θέση ως προς το εάν η διαδικασία θα πρέπει να αναβληθεί για τον σκοπό αυτό.
Το δικαστήριο διέκοψε τη συνεδρίαση και αναμένεται να αποφανθεί την Πέμπτη επί του αιτήματος αναβολής, απόφαση που θα καθορίσει και τον περαιτέρω προγραμματισμό της δίκης.
Καταγγελίες από την πρώην εργαζόμενη της Πλεύσης Ελευθερίας Άννας Καρακίτσου για εργασιακή ομηρία, εξευτελισμό και ψυχολογική βία!
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε αμφισβητήσει δημοσίως ακόμη και την ιδιότητα της Άννας Καρακίτσου ως εργαζομένης του κόμματος, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για μια «ανύπαρκτη» καταγγέλλουσα
Σήμερα η Άννα Καρακίτσου δηλώνει ότι βρίσκεται σε καθεστώς επίσχεσης εργασίας και ζητεί από τα δικαστήρια να δικαιώσουν τις οικονομικές και ηθικές αξιώσεις της
Του ΣΤΑΘΗ ΜΠΑΛΤΑ
Νέο γύρο δικαστικής αντιπαράθεσης ανοίγει η υπόθεση της Άννας Καρακίτσου, της πρώην εργαζομένης της Πλεύσης Ελευθερίας που κατήγγειλε ότι παρέμεινε απλήρωτη για περισσότερο από έναν χρόνο. Μετά τη μήνυση που κατέθεσε για μη καταβολή δεδουλευμένων, το dikastikoreportaz.gr αποκαλύπτει ότι η ίδια στρέφεται πλέον με αγωγή κατά του κόμματος και της Ζωής Κωνσταντοπούλου, διεκδικώντας συνολικά πάνω από 134.000 ευρώ. Το ποσό αυτό περιλαμβάνει δεδουλευμένες αποδοχές, μισθούς υπερημερίας, επιδόματα και δώρα ύψους άνω των 34.000 ευρώ, καθώς και 100.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που, σύμφωνα με όσα θέτει υπόψη της Δικαιοσύνης, υπέστη από τις συνθήκες εργασίας και τη συμπεριφορά που αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια της απασχόλησής της στο κόμμα.
Την ίδια στιγμή, μέσα από την πολυσέλιδη αγωγή της περιγράφει περιστατικά που, κατά τους ισχυρισμούς της, ξεπερνούν τα όρια μιας συνηθισμένης εργασιακή διαφοράς, κάνοντας λόγο για συνθήκες εργασιακού εκφοβισμού, ψυχολογικής πίεσης και επαναλαμβανόμενων εξευτελιστικών συμπεριφορών.
Η «αντεπίθεση»
Η υπόθεση είχε προκαλέσει αίσθηση ήδη από το πρώτο στάδιό της, καθώς η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε αμφισβητήσει δημοσίως ακόμη και την ιδιότητα της Άννας Καρακίτσου ως εργαζομένης του κόμματος, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για μια «ανύπαρκτη» καταγγέλλουσα. Ωστόσο, η «Μ» μέσα από τη δημοσιογραφική της έρευνα αποκάλυψε ότι η καταγγέλλουσα όχι μόνο ήταν υπαρκτό πρόσωπο, αλλά εμφανιζόταν κανονικά ασφαλισμένη από την Πλεύση Ελευθερίας, με το κόμμα να καταβάλλει τις αντίστοιχες ασφαλιστικές εισφορές. Πρόσθετο ενδιαφέρον σε αυτή τη διαμάχη δίνει και η συγγενική σχέση της Άννας Καρακίτσου με τη βουλευτή της Πλεύσης Ελευθερίας Τζώρτζια Κεφαλά, στοιχείο που είχε προκαλέσει συζητήσεις ήδη από τη δημοσιοποίηση των πρώτων καταγγελιών.
Στην πολυσέλιδη αγωγή που κατατέθηκε ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων από τη δικηγορική εταιρεία «Ε.Σ. Μάρκου και Συνεργάτες», η Άννα Καρακίτσου δομεί τις οικονομικές αξιώσεις της πάνω σε περιστατικά που συνθέτουν την εικόνα ενός ιδιαίτερα πιεστικού εργασιακού περιβάλλοντος. Από παρατηρήσεις για τη χρήση της τουαλέτας και ελέγχους προσωπικών αντικειμένων μέχρι πολύωρες παραμονές στα γραφεία χωρίς αντικείμενο εργασίας και αιφνίδιες απομακρύνσεις από τον χώρο εργασίας, η αγωγή περιλαμβάνει καταγγελίες που αναμένεται να βρεθούν στο επίκεντρο της δικαστικής διερεύνησης το επόμενο διάστημα.
Παράλληλα, η ενάγουσα επαναφέρει τον βασικό πυρήνα των καταγγελιών που είχε διατυπώσει και στη μήνυσή της, υποστηρίζοντας ότι από τον Μάρτιο του 2025 σταμάτησε να λαμβάνει τις αποδοχές της, χωρίς ωστόσο να τερματιστεί η εργασιακή σχέση της με το κόμμα. Όπως υποστηρίζει, παρέμενε κανονικά δηλωμένη ως εργαζόμενη στο σύστημα «Εργάνη», με την Πλεύση Ελευθερίας να καταβάλλει τις προβλεπόμενε ασφαλιστικές εισφορές, όχι όμως και τους μισθούς που – κατά τους ισχυρισμούς της- δικαιούτο.
Ανεπιθύμητη
Στην αγωγή της η Άννα Καρακίτσου περιγράφει ένα εργασιακό περιβάλλον το οποίο σταδιακά την οδήγησε, όπως περιγράφει χαρακτηριστικά, σε ψυχική και σωματική εξουθένωση. Η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι υπέμεινε τις εν λόγω συμπεριφορές προκειμένου να διατηρήσει μια θέση εργασίας απαραίτητη για τη στήριξη της ίδιας και της οικογένειάς της.
Η Άννα Καρακίτσου
«Εξαναγκάστηκα να υπομένω κατ’ επανάληψη και συστηματικά προσβλητικές έως και εξευτελιστικές για το πρόσωπό μου συμπεριφορές, συνιστάμενες σε εκφοβισμό, παρενόχληση, λεκτική και ψυχολογική βία, υποτίμηση, ειρωνεία, αδικαιολόγητους περιορισμούς της προσωπικής και επαγγελματικής μου ελευθερίας, ακόμη και απαγόρευση ομιλίας και επισκέψεων στην τουαλέτα για την ικανοποίηση βιοτικών αναγκών μου,
συνθήκες που συνιστούν κατάφωρη παραβίαση θεμελιωδών εργασιακών και προσωπικών μου δικαιωμάτων», αναφέρει στην αγωγή της.
Μάλιστα υποστηρίζει ότι τα εν λόγω περιστατικά συνέθεσαν μια ιδιαίτερα πιεστική εργασιακή καθημερινότητα, η οποία της δημιουργούσε «τεράστιο ψυχολογικό βάρος», σε σημείο που αναγκάστηκε να αναζητήσει τη βοήθεια ψυχολόγου για να μπορέσει να διαχειριστεί την καθημερινότητά της ως εργαζόμενη, μητέρα και σύζυγος. Η Άννα Καρακίτσου υποστηρίζει ακόμη ότι βρισκόταν συχνά στο επίκεντρο επικρίσεων για την εργασία της, οι οποίες, όπως αναφέρει, διατυπώνονταν ενώπιον συναδέλφων και τρίτων προσώπων. Σύμφωνα με την αγωγή, δεχόταν «προσβλητικές, μειωτικές και απαξιωτικές παρατηρήσεις» για τον τρόπο και την ποιότητα της εργασίας της, με αποτέλεσμα να τίθενται διαρκώς υπό αμφισβήτηση «η εργατικότητα, η συνέπεια και η εν γένει επαγγελματική μου επάρκεια».
Η πρώην εργαζόμενη υποστηρίζει επίσης ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου επανερχόταν συχνά στο ζήτημα της πρόσληψής της, λέγοντάς της ότι «δεν επιθυμούσε την πρόσληψή μου», αλλά προχώρησε σε αυτήν «χάριν συγγενικού μου προσώπου». Παράλληλα ισχυρίζεται ότι την κατηγορούσε πως «εκμεταλλεύομαι την πρόσληψή μου» στο κόμμα προκειμένου να «πληρώνομαι χωρίς να εργάζομαι». Η ίδια απορρίπτει τους συγκεκριμένους ισχυρισμούς ως «παντελώς ψευδείς και ανυπόστατους», υποστηρίζοντας ότι εκτελούσε κανονικά τα καθήκοντά της και ότι σε αρκετές περιπτώσεις της ζητήθηκε να καλύψει κενά άλλων εργαζομένων, ουσιαστικά «βάζοντας πλάτη» για την εύρυθμη λειτουργία του κόμματος.
Κλιμάκωση
Σύμφωνα με τα όσα καταγγέλλει η Άννα Καρακίτσου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν ενοχλημένη ακόμη και από τη συχνότητα των επισκέψεων της υπαλλήλου της στην τουαλέτα! Όπως υποστηρίζει, η επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας σχολίαζε αρνητικά το πόσο συχνά πάει και το πόση ώρα κάνει και καθιστούσε σαφές προς όλους ότι αποτελούσαν δήθεν τρόπο αποφυγής της εργασίας. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η ενάγουσα, τασυγκεκριμένα σχόλια και υπονοούμενα της δημιούργησαν «τεράστιο ψυχολογικό βάρος», με αποτέλεσμα οι επισκέψεις στην τουαλέτα, οι οποίες, όπως επισημαίνει, σπανίως υπερέβαιναν τις δύο ημερησίως σε χρονικό διάστημα άνω των οκτώ ωρών εργασίας, να μετατραπούν σε «πραγματικό εφιάλτη».
Υποστηρίζει μάλιστα ότι έφτασε στο σημείο να περιορίζει την κατανάλωση υγρών και να αποφεύγει, όσο μπορούσε, τη χρήση των χώρων υγιεινής προκειμένου να μη βρεθεί ξανά αντιμέτωπη με «το αναιτιολόγητο επικριτικό ύφος και τα απαράδεκτα σχόλια και υπονοούμενα» που δεχόταν!
Τα καταγραφόμενα στην αγωγή περιστατικά φέρονται να κλιμακώνονται το επόμενο διάστημα. Στις 14 Φεβρουαρίου 2025 η Ζωή Κωνσταντοπούλου διαμαρτυρήθηκε έντονα προς την πρώην υπάλληλό της για την ποιότητα του καφέ της, ενώ λίγο αργότερα απαίτησε να ελέγξει το περιεχόμενο της προσωπικής τσάντας της! «Αρχικά αρνήθηκα την απαίτησή της, επισημαίνοντας μάλιστα ότι η εν λόγω απαίτησή της
είναι προσβλητική και παραβιάζει τα προσωπικά και εργασιακά μου δικαιώματα, όταν όμως μου κατέστησε σαφές ότι δεν θα μου επέτρεπε να αποχωρήσω δίχως να ελέγξει το περιεχόμενο της προσωπικής μου τσάντας, εξαναγκάστηκα, υπό καθεστώς έντονης πίεσης, να αφαιρέσω και να επιδείξω ένα προς ένα όλα τα προσωπικά μου αντικείμενα. Μετά το πέρας του εξαναγκαστικού ελέγχου, η ίδια απαίτησε να μη φέρω
στο εξής προσωπικά αντικείμενα στον χώρο εργασίας μου».
«Ποιος τόλμησε να φάει στο γραφείο;»
Στο ίδιο κλίμα, η Άννα Καρακίτσου κάνει λόγο για περιστατικό που φέρεται να σημειώθηκε το βράδυ της 22ας Νοεμβρίου 2024 στα γραφεία του κόμματος. Σύμφωνα με την Άννα Καρακίτσου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, μόλις έφτασε στον χώρο, αντιλήφθηκε μυρωδιά φαγητού και άρχισε να αναζητά «ποιος τόλμησε να φάει εντός του γραφείου της». Η πρώην εργαζόμενη αναφέρει ότι ανέλαβε η ίδια την ευθύνη προκειμένου να μην εκτεθούν συνάδελφοί της, εξηγώντας ότι είχε ζεστάνει φαγητό στην κουζίνα του γραφείου έπειτα από περισσότερες από 13 συνεχόμενες ώρες εργασίας χωρίς διάλειμμα. Όπως περιγράφει, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας τη ρώτησε επανειλημμένως, μπροστά στους υπόλοιπους εργαζομένους, «αν είναι σωστό να υπάρχει μυρωδιά φαγητού στον χώρο», ενώ όταν εκείνη απάντησε ότι είχε ανάγκη να φάει για να συνεχίσει να εργάζεται, φέρεται να δέχθηκε την παρατήρηση ότι «δεν σέβεται την ίδια και το πολιτικό της κόμμα».
Η Άννα Καρακίτσου υποστηρίζει ότι στη συνέχεια της ζητήθηκε να αποχωρήσει από τα γραφεία. «Αμέσως μετά τη βίαιη αποχώρησή μου από τον χώρο εργασίας, κατέρρευσα συναισθηματικά και ξέσπασα σε έντονο κλάμα».
Εξώθηση σε παραίτηση
Η Άννα Καρακίτσου υποστηρίζει ακόμη ότι το καλοκαίρι του 2024 βρέθηκε αντιμέτωπη με μια κατάσταση που, κατά τους ισχυρισμούς της, στόχο είχε να την οδηγήσει σε παραίτηση. Όπως αναφέρει στην αγωγή της, στις 9 Αυγούστου 2024 της ζητήθηκε να παρέχει την εργασία
της αποκλειστικά στα γραφεία της Πλεύσης Ελευθερίας επί της οδού Βατάτζη και να μην αποχωρεί χωρίς σχετική εντολή!
Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει, παρά την υποχρεωτική παρουσία της στον χώρο, δεν της παραχωρήθηκαν γραφείο, ηλεκτρονικός υπολογιστής ή οποιοδήποτε αντικείμενο εργασίας. Αντιθέτως, όπως υποστηρίζει, παρέμεινε επί τρεις συνεχόμενες ημέρες στα γραφεία του κόμματος χωρίς να της ανατεθεί οποιοδήποτε καθήκον και χωρίς να λάβει οδηγίες για το τι ακριβώς όφειλε να κάνει!
Όπως αναφέρει, την πρώτη ημέρα παρέμεινε στα γραφεία μέχρι τις 4 τα ξημερώματα της επόμενης ημέρας, τη δεύτερη αποχώρησε στις 10 το βράδυ, ενώ κατά την τρίτη ημέρα η Ζωή Κωνσταντοπούλου φέρεται να της ζήτησε να αποχωρήσει μετά το πέρας του ωραρίου της και να μην επιστρέψει μέχρι να λάβει νέες οδηγίες. Η ίδια εκτιμά ότι με αυτόν τον τρόπο επιχειρήθηκε να της καταστεί σαφές ότι ήταν «ανεπιθύμητη», με απώτερο σκοπό, όπως υποστηρίζει, να εξαναγκαστεί σε παραίτηση.
Απαγόρευση
Η Άννα Καρακίτσου περιγράφει στην αγωγή της και ένα αυστηρά ελεγχόμενο εργασιακό περιβάλλον, στο οποίο υπήρχαν ακόμη και περιορισμοί στις κοινωνικές επαφές των εργαζομένων. Όπως αναφέρει, από την πρώτη ημέρα της εργασιακής σχέσης της τής επιβλήθηκε, όπως και στους υπόλοιπους εργαζομένους, «ρητή και κατηγορηματική απαγόρευση οποιασδήποτε μορφής επικοινωνίας με στελέχη και βουλευτές άλλων πολιτικών κομμάτων». Σύμφωνα με την περιγραφή της, αυτή η απαγόρευση δεν περιοριζόταν σε πολιτικές ή επαγγελματικές επαφές, αλλά εκτεινόταν «ακόμη και σε στοιχειώδεις εκδηλώσεις κοινωνικής και αστικής ευγένειας, όπως ένας απλός χαιρετισμός».
Επεισόδιο
Ανάμεσα στα περιστατικά που περιγράφονται στο έγγραφο της αγωγής περιλαμβάνεται και ένα επεισόδιο που φέρεται να εκτυλίχθηκε τον Ιούλιο του 2024 και αφορούσε τη διευθύντρια του γραφείου του κόμματος. Σύμφωνα με την Άννα Καρακίτσου, η διευθύντρια αισθάνθηκε αδιαθεσία κατά τη διάρκεια εξωτερικής εργασίας και της ζήτησε να την αντικαταστήσει, εξηγώντας της ότι είχε κάνει εμετό και επιθυμούσε να επιστρέψει στο σπίτι της. Η πρώην εργαζόμενη αναφέρει ότι τη βοήθησε να βρει ταξί και στη συνέχεια επέστρεψε στα γραφεία, ενημερώνοντας για το περιστατικό.
Όπως καταγγέλλει, αυτή η ενημέρωση προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία διέκοψε τη συζήτηση που βρισκόταν σε εξέλιξη και ξεκίνησε μια εξαντλητική σειρά ερωτήσεων προκειμένου να εξακριβώσει εάν η ασθένεια της εργαζομένης ήταν πραγματική! «Η κ. Κωνσταντοπούλου με υπέβαλε σε πραγματική πολύωρη και εξαντλητική ‘‘ανάκριση’’, κατά τη διάρκεια της οποίας μου ζητούσε κατ’ επανάληψη, και δη περί τις δέκα (10) φορές, να περιγράψω με απόλυτη λεπτομέρεια το ως άνω περιστατικό. Στο πλαίσιο αυτό έφθασε στο σημείο να με ερωτήσει ‘‘εάν είδα πράγματι τον εμετό’’ της διευθύντριας, και, κατόπιν της αρνητικής μου απάντησης, με επέπληξε εντόνως
διότι δεν ζήτησα από την τελευταία να μου τον επιδείξει. Με ρώτησε, πάντοτε με επιθετικό και ανακριτικό ύφος, ακόμη και αν έλεγξα τα αντικείμενα τα οποία είχε μαζί της η διευθύντρια και όταν απάντησα και πάλι αρνητικά, φωνασκώντας και εμφανώς εκνευρισμένη, μου
απηύθυνε τη φράση «τώρα διάλεξες στρατόπεδο», ωσάν να είμαστε εχθροί μέσα στο ίδιο πολιτικό κόμμα
και στον ίδιο εργασιακό χώρο».
Μια μόνιμη αναμονή
Η Άννα Καρακίτσου υποστηρίζει ότι η κατάσταση κορυφώθηκε όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου φέρεται να απαίτησε αιφνιδιαστικά την παράδοση των κλειδιών του χώρου εργασίας της και την άμεση αποχώρησή της από τα γραφεία της Πλεύσης Ελευθερίας. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην αγωγή, η πρώην εργαζόμενη έλαβε προθεσμία μόλις πέντε λεπτών για να συγκεντρώσει τα προσωπικά της αντικείμενα.
«Συνοδεύτηκα εξαναγκαστικά εκτός του χώρου εργασίας μου», περιγράφει και προσθέτει πως ενημερώθηκε ότι δεν θα μπορούσε να επιστρέψει στην εργασία της χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση. Μάλιστα όπως σημειώνει, δεν πρόλαβε καν να παραλάβει όλα τα προσωπικά της αντικείμενα, τα οποία παρέμειναν στα γραφεία του κόμματος. «Παρά τις επίπονες προσπάθειές μου να προσεγγίσω τον τόπο εργασίας μου και να εργαστώ στο εναγόμενο πολιτικό κόμμα, εισέπραττα ως απάντηση ‘‘θα αναμείνεις οδηγίες’’», αναφέρει χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας
ότι αυτές οι οδηγίες δεν ήρθαν ποτέ.
Στην αγωγή της περιγράφει την κατάσταση ως ένα ιδιότυπο καθεστώς «εργασιακής ομηρίας», καθώς -όπως υποστηρίζει- παρέμενε καταχωρισμένη ως εργαζόμενη στο προσωπικό του κόμματος και ασφαλισμένη, χωρίς όμως να της επιτρέπεται στην πράξη να παρέχει την εργασία της και χωρίς να λαμβάνει τις αποδοχές που θεωρεί ότι δικαιούται.
Σήμερα η Άννα Καρακίτσου δηλώνει ότι βρίσκεται σε καθεστώς επίσχεσης εργασίας και ζητεί από τα δικαστήρια να δικαιώσουν τις οικονομικές και ηθικές αξιώσεις της. Το εάν αυτοί οι σοβαροί ισχυρισμοί ευσταθούν ή όχι θα αποτελέσει πλέον αντικείμενο δικαστικής κρίσης, σε μια υπόθεση που έχει ήδη προκαλέσει πολιτικό «σεισμό»!
Όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΜΠΑΜ» της Κυριακής 14 Ιουνίου
Σε αγορές ακινήτων και έργων τέχνης προέβαιναν ορισμένα από τα μέλη του κυκλώματος των πολεοδόμων προκειμένου να νομιμοποιήσουν τα χρήματα που λάμβαναν «πουλώντας» πολεοδομικές εξυπηρετήσεις.
Ρεπορτάζ: Βαγγέλης Τριάντης
Συγκεκριμένα, από την έρευνα των «Αδιάφθορων» της ΕΛ.ΑΣ προέκυψε ότι ο προφυλακισθέντας υπάλληλος της ΥΔΟΜ, Κηφισιάς Νίκος Τσιγάρας προέβαινε συχνά σε αγορές έργων τέχνης, πίνακες ή γλυπτά, με μετρητά που είχε στο σπίτι του. Πιο αναλυτικά στις 8 Νοεμβρίου του 2025 ο «κοριός» της ΕΛ.ΑΣ, καταγράφει συνομιλία του κ. Τσιγάρα στην οποία τονίζεται ότι διαθέτει στην κατοχή του τουλάχιστον 12 έργα τέχνης αξίας από 200 έως 2.000 χιλιάδες ευρώ τα οποία και σκόπευε να πουλήσει.
Ο κ. Τσιγάρας φέρεται επίσης να ενδιαφερόταν για την αγορά δύο έργων τέχνης με τη μεσολάβηση ενός τρίτου προσώπου. Επρόκειτο για πίνακες αξίας 1.700 ευρώ ο ένας και 3.600 ευρώ ο δεύτερος για τα οποία και κανονίστηκε συνάντηση με τον πωλητή.
Το έργο τέχνης των 14.000 ευρώ
Στις αρχές Δεκεμβρίου του 2025, ο υπάλληλος της ΥΔΟΜ Κηφισιάς , φέρεται να αγόρασε έργο τέχνης αξίας 14.000 ευρώ. Το έργο τέχνης μεταφέρθηκε με μαύρο van στο σπίτι του προφυλακισθέντα πολεοδόμου.
Το dikastikoreportaz.gr, δημοσιεύει φωτογραφικό «ντοκουμέντο», με το μαύρο βαν που μεταφέρει το έργο τέχνης. Οι επιβάτες το ξεφορτώνουν και στη συνέχεια αποχωρούν.
Όπως προέκυψε από την έρευνα της ΕΛ.ΑΣ, ένας από αυτούς φέρεται να κρατά στα χέρια του «λευκό» φάκελο που εκτιμάται ότι περιείχε τα χρήματα για την αγορά του έργου τέχνης.
Ο διάλογος για το ακίνητο και η «νομιμοποίηση»
Ενδείξεις νομιμοποίησης μαύρου χρήματος εντόπισαν οι αρχές και για το φερόμενο ως αρχηγικό ζεύγος του κυκλώματος, δηλαδή την πρώην γενική γραμματέα του Δήμου Γαλατσίου, Μίνα Χατζηαθανασίου και το σύζυγο της, πρώην διευθυντικό στέλεχος της ΥΔΟΜ Κηφισιάς, Θεόδωρο Μινέσχο
Το ζεύγος φέρεται να σκόπευσε να επενδύσει σε ακίνητα ποσό που άγγιζε τις 300.000 με 400.000 ευρώ. Σε διάλογο που καταγράφει ο «κοριός» της ΕΛ.ΑΣ συγγενικό πρόσωπο του Μινέσχου προτείνει τρόπο νομιμοποίησης της αγοράς.
Φωτογραφικό ντοκουμέντο μαύρο βαν ξεφορτώνει έργο τεχνης στο σπιτι ενος απο τα μέλη του κυκλώματος.
«Και μάλιστα περίμενε, περίμενε λίγο, και σκέφτηκα και το εξής, για να μπορέσετε κι εσείς να τα νομιμοποιήσετε όλα αυτά τα πράγματα, γιατί ξαφνικά δε μπορεί να ‘ναι, θα μπορούσαν να γίνουν όλα αυτά στο όνομά μου και μετά να στα παραχωρήσω, οτιδήποτε άλλο» αναφέρεται στον επίμαχο διάλογο.
Ακόμη ένα μέλος του κυκλώματος σκόπευε να αγοράσει ακίνητο, όπως προέκυψε από την έρευνα της ΕΛ.ΑΣ. Το εντυπωσιακό είναι ότι πως ήθελε η αγορά να γίνει με ρήτρα ότι τα 100.000 ευρώ θα είναι με μετρητά, τα οποία χαρακτήριζε ως «μαύρα».
Την ενοχή της πρώην ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Άννας Μισέλ Ασημακοπούλου και του πρώην γενικού γραμματέα του Υπουργείου Εσωτερικών Μιχάλη Σταυριανουδάκη πρότεινε η εισαγγελέας του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου, κατά την αγόρευσή της στην υπόθεση που αφορά τη διαρροή ηλεκτρονικών διευθύνσεων αποδήμων Ελλήνων και την αποστολή προεκλογικού υλικού πριν από τις ευρωεκλογές του 2024.
Η εισαγγελική λειτουργός έκρινε ότι οι δύο κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι τόσο για παραβίαση υπηρεσιακού απορρήτου όσο και για παράβαση της νομοθεσίας περί προστασίας προσωπικών δεδομένων, τονίζοντας πως από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι είχαν πλήρη γνώση των ενεργειών τους.
«Ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν», ανέφερε χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι στην περίπτωσή τους πληρούνται οι προϋποθέσεις για τη στοιχειοθέτηση και των δύο αδικημάτων.
Αντίθετα, για τον τότε γραμματέα Απόδημου Ελληνισμού της ΝΔ Νίκο Θεοδωρόπουλο και τον τότε οργανωτικό γραμματέα Αυτοδιοίκησης και Διαχείρισης Κρίσεων του κόμματος Μένιο Κορομηλά πρότεινε την απαλλαγή από την κατηγορία της παραβίασης υπηρεσιακού απορρήτου, όχι όμως και από εκείνη της παραβίασης της νομοθεσίας περί προσωπικών δεδομένων.
Όπως σημείωσε, οι δύο τελευταίοι φαίνεται να είχαν περιορισμένο ρόλο στη διακίνηση του αρχείου, χωρίς να αποδεικνύεται ότι γνώριζαν την τελική αξιοποίησή του. «Θεωρώ ότι λειτούργησαν ως “ταχυδρόμοι”», είπε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας παράλληλα ότι δεν προκύπτει σκοπός πρόκλησης βλάβης σε τρίτους.
Μια ανείπωτη οικογενειακή τραγωδία εκτυλίχθηκε στη Δράμα, με πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι αστυνομικών, προκαλώντας σοκ τόσο στην τοπική κοινωνία όσο και στην ΕΛ.ΑΣ.
Ελένη Καρανικόλα Κοντορούση
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο περίπου 50χρονος αστυνομικός φέρεται να επιτέθηκε στη σύζυγό του, επίσης αστυνομικό, ηλικίας περίπου 45 ετών, μέσα στο υπόγειο του σπιτιού τους, τραυματίζοντάς την θανάσιμα, πιθανότατα με αιχμηρό αντικείμενο. Το ζευγάρι είχε παιδί, το οποίο ήταν εκείνο που κάλεσε σε κατάσταση πανικού την Άμεση Δράση, ενημερώνοντας τους αστυνομικούς ότι η μητέρα του βρισκόταν τραυματισμένη στο υπόγειο του σπιτιού.
Λίγη ώρα αργότερα, ο δράστης αποχώρησε από το σημείο και κατευθύνθηκε με το όχημά του σε κοντινή περιοχή, όπου έδωσε τέλος στη ζωή του. Ο αυτόχειρας εντοπίστηκε νεκρός μέσα στο αυτοκίνητό του από διερχόμενο πολίτη, ο οποίος ειδοποίησε άμεσα τις Αρχές. Αρχικά η γυναίκα μεταφέρθηκε εν ζωή στο νοσοκομείο, ωστόσο, παρά τις προσπάθειες των γιατρών, υπέκυψε στα τραύματά της. Αστυνομικές πηγές αναφέρουν ότι μέχρι στιγμής δεν προκύπτει να είχε καταγγελθεί περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας ή να υπήρχε σχετικό ιστορικό σε βάρος του ζευγαριού.
Στο σημείο βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή αστυνομικοί και στελέχη της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών, οι οποίοι συλλέγουν στοιχεία προκειμένου να αποσαφηνιστούν πλήρως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε η τραγωδία που άφησε πίσω της ένα παιδί χωρίς γονείς.
Το περιοδικό «Δικαστικό Ρεπορτάζ» βάζει στο “μικροσκόπιο” τις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας από το 2022 ως το 2025. Τι αποκαλύπτουν οι αριθμοί για την διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων σε Ευρώπη και Ελλάδα.
Το τεύχος 46 του μοναδικού μηνιαίου περιοδικού για την Δικαιοσύνη κυκλοφορεί με πλούσια αρθρογραφία και συνεντεύξεις.
Ενδεικτικά:
ΤΟ ΘΕΜΑ– Ευρωπαϊκή Εισαγγελία: Η «αλήθεια των αριθμών» πίσω από τις ετήσιες εκθέσεις της EPPO για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Του ΣΤΑΘΗ ΜΠΑΛΤΑ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Νίκης Βασιλοπούλου: Η αντιπρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Δικηγόρων Αθηνών και Φίλων «Ελένη Καρύδη», Νίκη Βασιλοπούλου μιλά στο Δικαστικό Ρεπορτάζ για την θέση της γυναίκας δικηγόρου,τη μητρότητα, τα θεσμικά κενά και τη συζήτηση γύρω από τη νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας. Συνέντευξη στην ΤΖΕΝΗ ΜΑΡΚΟΥ
ΑΝΑΛΥΣΗ: Παρουσίαση επίκαιρης νομοθεσίας και σχολιασμός αποφάσεων. Του Ηλία Σιδέρη, δικηγόρου.
ΑΡΘΡΟ: Το τραγικό συμβάν του θανάτου της Μυρτώς στην Κεφαλονιά υπό το πρίσμα του εγκλήματος της έκθεσης. Της Έλλης Αβραμίδου, δικηγόρου.
Νέα δεδομένα για την υπόθεση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, καθώς η απόφαση που του επέτρεψε να αποφυλακιστεί υπό όρους δεν ισχύει πλέον. Το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου, συνεδριάζοντας σε σχηματισμό συμβουλίου, έκανε δεκτή την αναίρεση του σχετικού βουλεύματος, εξέλιξη που συνεπάγεται την επιστροφή του στη φυλακή και την επανεξέταση της υπόθεσης από νέα δικαστική σύνθεση.
Ο Γιωτόπουλος, ο οποίος έχει καταδικαστεί σε 17 φορές ισόβια κάθειρξη και επιπλέον ποινή 25 ετών, είχε αποφυλακιστεί πριν από περίπου δύο εβδομάδες, ύστερα από ευνοϊκή κρίση του Συμβουλίου Εφετών Πειραιά. Ωστόσο, η εισαγγελική παρέμβαση ανέτρεψε τα δεδομένα, με τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Σοφοκλή Λογοθέτη να υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη απόφαση δεν εναρμονίζεται με το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο.
Βασικό σημείο της διαφωνίας αποτέλεσε το ποιος νόμος πρέπει να εφαρμοστεί στην περίπτωση του πολυϊσοβίτη. Σύμφωνα με την εισαγγελική προσέγγιση, ο νόμος 4855/2021 προβλέπει ότι για όσους εκτίουν περισσότερες από μία ποινές ισόβιας κάθειρξης απαιτείται πραγματική παραμονή 25 ετών στη φυλακή προκειμένου να εξεταστεί η δυνατότητα υφ’ όρον απόλυσης. Αντίθετα, το Συμβούλιο Εφετών είχε στηρίξει την κρίση του στις προγενέστερες διατάξεις, οι οποίες προέβλεπαν μικρότερο χρόνο πραγματικής έκτισης της ποινής.
Με την αναίρεση του Αρείου Πάγου παύει να παράγει έννομα αποτελέσματα το βούλευμα που οδήγησε στην αποφυλάκιση και επανέρχεται σε ισχύ η προηγούμενη απορριπτική απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών. Αυτό σημαίνει ότι ο Γιωτόπουλος θα πρέπει να επιστρέψει άμεσα στο σωφρονιστικό κατάστημα.
Η αποφυλάκιση
Υπενθυμίζεται ότι η ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου Εφετών Πειραιώς για την υφ’ όρον απόλυση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, έπειτα από 24 χρόνια εγκλεισμού, βασίστηκε σε ένα σκεπτικό που, σύμφωνα με τη Δικηγόρο του, Βασιλική Καμηλάρη, αναδεικνύει την πλήρωση τόσο των τυπικών όσο και των ουσιαστικών προϋποθέσεων του νόμου.
Το δικαστικό συμβούλιο έλαβε σοβαρά υπόψη το γεγονός ότι ο κρατούμενος δεν είχε υποπέσει σε κανένα πειθαρχικό παράπτωμα καθ’ όλη τη διάρκεια της εικοσιτετραετούς παραμονής του στη φυλακή, ενώ η σχετική έκθεση της κοινωνικής λειτουργού περιέγραφε ως άριστη τη συμπεριφορά του, τόσο απέναντι στους συγκρατούμενούς του όσο και προς το διοικητικό προσωπικό.
Κεντρικό ρόλο στην κρίση των δικαστών διαδραμάτισε η ακαδημαϊκή και επιστημονική του πορεία υπό καθεστώς εγκλεισμού. Όπως επισημαίνει η κυρία Καμηλάρη, το Συμβούλιο συνεκτίμησε την προσφορά του στην επιστημονική κοινότητα, καθώς ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος κατάφερε να ολοκληρώσει εξ αποστάσεως τις σπουδές του στα μαθηματικά σε γαλλικό πανεπιστήμιο, αποκτώντας πτυχίο, μεταπτυχιακό και, το 2021, διδακτορικό τίτλο με δημοσίευση της ακαδημαϊκής εργασίας του.
Το γεγονός αυτό αναγνωρίστηκε από το Συμβούλιο ως δείγμα αυτοπειθαρχίας και επιμέλειας, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι επιτεύχθηκε σε συνθήκες εγκλεισμού και χωρίς τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή (μόνο δι’ αλληλογραφίας).
Η πλευρά της υπεράσπισης υπογραμμίζει ότι το δικαίωμα για την υφ’ όρον απόλυση είχε θεμελιωθεί ουσιαστικά εδώ και αρκετά χρόνια, καθώς εφαρμοζόταν το προγενέστερο νομοθετικό καθεστώς, σύμφωνα με το οποίο το όριο για την υφ’ όρον απόλυση συμπληρωνόταν στα 19 ετών εγκλεισμού. Μάλιστα, θα μπορούσε να είχε αποφυλακιστεί επτά χρόνια νωρίτερα με ηλεκτρονική επιτήρηση («βραχιολάκι»), ενώ ακόμα και με τις αυστηρότερες διατάξεις που ισχύουν πλέον, το όριο για την υφ’ όρων απόλυση ανέρχεται στα 25 έτη.
Αν και η προηγούμενη αίτησή του είχε απορριφθεί, ο τότε πρόεδρος Εφετών είχε ήδη μειοψηφήσει υπέρ της αποφυλάκισής του. Στην παρούσα φάση, στην απόφαση προσμετρήθηκαν επίσης η προκεχωρημένη ηλικία του αλλά και οι σοβαροί κίνδυνοι για τη ζωή του, καθώς την προηγούμενη χρονιά είχε αντιμετωπίσει σοβαρό επεισόδιο πνευμονικής εμβολής και είχε νοσηλευθεί.
Απαντώντας στο αίτημα για επανεξέταση της αποφυλάκισης που ζήτησε ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, η πλευρά του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, μέσω της δικηγόρου του, αποσαφηνίζει ότι η δικαστική κρίση υπήρξε απόλυτα στέρεη, ομόφωνη και πλήρως ευθυγραμμισμένη με το γράμμα και το πνεύμα του νόμου.
Σε δικογραφία 3.500 σελίδων όλη η δράση των επίορκων πολεοδόμων!
Τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα των χρηματισμών και οι καυτοί διάλογοι!
Το ιδιόχειρο σημείωμα με τις τραπεζικές κινήσεις του αρχηγικού ζεύγους
Όλα όσα κατέγραψε ο κοριός της ΕΛ.ΑΣ. και τα φωτογραφικά ντοκουμέντα-φωτιά!
Στοπ καρέ ντοκουμέντα από τη συνάντηση του γαμπρού του ιδιοκτήτη του ακινήτου στα Πετράλωνα, κατά την οποία η Χατζηαθανασίου μεσολαβεί στη Ναυσικά Χατζηδάκη Μεταγωγή στον ανακριτή των έξι συλληφθέντων από το κύκλωμα των Πολεοδομιών
Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΤΡΙΑΝΤΗ
Συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τη δράση του κυκλώματος των Πολεοδομιών που εξάρθρωσαν οι Αρχές περιλαμβάνονται στη δικογραφία των 3.500 σελίδων που έχει σχηματιστεί, έπειτα από πολύμηνη έρευνα των «Αδιάφθορων» της ΕΛ.ΑΣ. Πρόκειται για υπόθεση που έχει λάβει πολιτικές διαστάσεις καθώς ήδη μέχρι στιγμής έχουν παραιτηθεί δύο γενικοί γραμματείς υπουργείων της κυβέρνησης. Επίσης, μεταξύ των υποθέσεων για τις οποίες φέρεται να είχε εκδοθεί παράτυπη οικοδομική άδεια από το κύκλωμα είναι και ακίνητο που ανήκει σε πρώην γενικό γραμματέα που έχει παραιτηθεί προκειμένου να είναι υποψήφιος βουλευτής στις επόμενες εθνικές εκλογές με τη ΝΔ. Η «ΜΠΑΜ στο Ρεπορτάζ» δημοσιεύει την «ακτινογραφία» του κυκλώματος, όπως αυτή αποτυπώνεται στις χιλιάδες σελίδες της δικογραφίας, αλλά και τις «καυτές» συνομιλίες που κατέγραψε ο κοριός της ΕΛ.ΑΣ., καθώς επίσης και συγκλονιστικά φωτογραφικά ντοκουμέντα αλλά και διαλόγους από τη δράση του κυκλώματος.
Η ανώνυμη καταγγελία
Ήταν Ιούλιος του 2024 όταν άγνωστο πρόσωπο επικοινώνησε με το τηλεφωνικό κέντρο της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ. Ο ανώνυμος καταγγέλλων υποστήριξε ότι δύο υπάλληλοι της Υπηρεσίας Δόμησης Κηφισιάς, ο πρώην προϊστάμενος της ΥΔΟΜ Κηφισιάς Θεόδωρος Μινέσχος και ο προϊστάμενος του Τμήματος Ελέγχων της ίδιας Υπηρεσίας Γεώργιος Χαϊδογιάννης φέρονταν να μη βεβαίωναν παραβάσεις σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος έναντι αντιτίμου. Επίσης, ο ίδιος καταγγέλλων φέρεται να υποστήριξε ότι δημοτικοί σύμβουλοι του Δήμου Κηφισιάς, που ήταν επιφορτισμένοι με τη λειτουργία των περιπτέρων της περιοχής, φέρονταν επίσης να λάμβαναν χρήματα από τους ιδιοκτήτες τους. Δύο μήνες μετά ακολούθησε και δεύτερη καταγγελία προς τους «Αδιάφθορους» της ΕΛ.ΑΣ. Αυτή τη φορά για τον κ. Μινέσχο και άλλους υπαλλήλους ΥΔΟΜ της Αττικής, τους οποίους κατήγγειλε γιa φερόμενο χρηματισμό από συγκεκριμένο μηχανικό.
Οι «Αδιάφθοροι» της ΕΛ.ΑΣ. ξεκίνησαν να παρακολουθούν τα φερόμενα ως ύποπτα πρόσωπα. Από την πολύμηνη έρευνα αποκαλύφθηκε η δράση ενός οργανωμένου κυκλώματος υπαλλήλων και στελεχών Υπηρεσιών Δόμησης, που φέρεται να προέβαινε σε εξυπηρετήσεις αυθαιρεσιών πολεοδομικού χαρακτήρα, απαιτώντας στο πλαίσιο αμοιβαίας συμφωνίας χρηματικά ποσά ή ωφελήματα ως
αντίτιμο. Η δράση της οργάνωσης περιελάμβανε την Υπηρεσία Δόμησης Κηφισιάς, το Συμβούλιο Αρχιτεκτονικής Κεντρικού Τομέα Αθηνών, την Υπηρεσία Δόμησης Αμαρουσίου, αλλά και
Συμβούλια Αρχιτεκτονικής Πολεοδομικών Θεμάτων.
Πριν από λίγες ημέρες οι αστυνομικοί συνέλαβαν έξι πρόσωπα για την εμπλοκή τους στο κύκλωμα. Σε δύο από αυτά αποδίδεται αρχηγικός ρόλος. Πρόκειται για τον πρώην προϊστάμενο της ΥΔΟΜ Κηφισιάς Θεόδωρο Μινέσχο, που μέχρι πρόσφατα εργαζόταν στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής, και τη σύζυγό του Ασημίνα Χατζηαθανασίου, πρώην γενική γραμματέα του Δήμου Γαλατσίου και πρόεδρο του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής Κεντρικού Τομέα Αθηνών. Οι υπόλοιποι τέσσερις ήταν ο προϊστάμενος του Τμήματος Ελέγχων της ΥΔΟΜ Κηφισιάς Γεώργιος Χαϊδογιάννης, ο υπάλληλος του Τμήματος Έκδοσης Αδειών Δόμησης της ΥΔΟΜ Κηφισιάς Σωκράτης Τσιγάρας, η προϊσταμένη του Τμήματος Έκδοσης Αδειών της ΥΔΟΜ Αμαρουσίου Ελένη Μπαϊρακτάρη και ο μηχανικός, μέλος του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής Κεντρικού Τομέα Αθηνών, Μιχάλης Τζάρας. Σε βάρος τους ασκήθηκαν βαρύτατες κατηγορίες που αφορούν κατά περίπτωση τα αδικήματα της συγκρότησης και ένταξης σε εγκληματική οργάνωση, της διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης, της δωροληψίας υπαλλήλου, της παράβασης καθήκοντος, της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες και της εμπορίας επιρροής άπαξ κατ’ εξακολούθηση. Οι έξι συλληφθέντες μετά τις απολογίες τους ενώπιον της ανακρίτριας Διαφθοράς κρίθηκαν προσωρινά κρατούμενοι.
Ο κουνιάδος του Μπακογιάννη και οι παραιτήσεις
Ο Θεόδωρος Μινέσχος φέρεται ως αρχηγικό μέλος του κυκλώματος, με «άριστη γνώση των πολεοδομικών κανονισμών και διαδικασιών», λόγω και της 15ετούς του θητείας στην ΥΔΟΜ Κηφισιάς. Αυτό φέρεται να του έδινε το mπλεονέκτημα να μπορεί να «διεκπεραιώνει παράτυπες υποθέσεις με φαινομενικά νομότυπο τρόπο». Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη δικογραφία, ο Θ. Μινέσχος παρουσιαζόταν ως «απόλυτος διευθέτης» των προβλημάτων, «καθιστώντας απαραίτητη τη συνεργασία του στις εκάστοτε υποθέσεις των ιδιωτών μηχανικών, έναντι χρηματικής αμοιβής».
Εκτός από την πολυετή πείρα του, ο Θ. Μινέσχος φέρεται να είχε και συγγενική σχέση με τον μέχρι πρότινος γενικό γραμματέα Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Ευθύμιο Μπακογιάννη. Συγκεκριμένα, η αδελφή του κ. Μινέσχου είναι η σύζυγος του κ. Μπακογιάννη. Το γεγονός αυτό ήταν που ανάγκασε, σύμφωνα με πληροφορίες της «Μ», τον κ. Μπακογιάννη να παραιτηθεί, επικαλούμενος προσωπικούς λόγους.
Η Χατζηαθανασίου, οι 188.000 ευρώ και το ιδιόχειρο σημείωμα
1 του 3
Καρέ από τη συνάντηση της Χατζηαθανασίου με τον μηχανικό που θέλει να τακτοποιήσει το ακίνητο του πρώην γενικού γραμματέα Μετανάστευσης Μάνου Λογοθέτη
Στο συγκεκριμένο καρέ του βίντεο έχει φύγει ο μηχανικός και είναι μαζί η Χατζηαθανασίου (πρώην γ.γ. Δήμου Γαλατσίου, σύζυγος Μινέσχου) με την Μπαϊρακτάρη (προϊσταμένη ΥΔΟΜ Αμαρουσίου)
Αρχηγικό ρόλο αποδίδουν οι Αρχές και στη μέχρι πρότινος γενική γραμματέα του Δήμου Γαλατσίου, Μίνα Χατζηαθανασίου (σύζυγο Μινέσχου). Σύμφωνα με την έρευνα της ΕΛ.ΑΣ., η κ. Χατζηαθανασίου μαζί με τον σύζυγό της φέρονται να χρησιμοποιούσαν κοινωνικές επαφές που είχαν αναπτύξει μέσω της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της θητείας τους σε Πολεοδομίες για «τον καθορισμό στρατηγικής». Η Μίνα Χατζηαθανασίου διαθέτει μακρά διαδρομή στην Αυτοδιοίκηση και στον χώρο της πολεοδομίας, ενώ χαρακτηρίζεται ο «άνθρωπος που βρίσκει λύση», καθώς φέρεται να προσέγγιζε υπαλλήλους υπηρεσιών και μέλη συμβουλίων, τους οποίους έπειθε για τη διευθέτηση θεμάτων πολεοδομικής φύσεως έναντι αντιτίμου. Από την έρευνα της ΕΛ.ΑΣ. προέκυψε ότι πολλές από τις συναντήσεις τις πραγματοποιούσε στο γραφείο της στο Γαλάτσι, όπου κανονικά θα έπρεπε να εκτελεί χρέη γενικού γραμματέα.
Είναι εντυπωσιακό ότι τα περισσότερα χρήματα που βρέθηκαν στην κατοχή της ήταν στο γραφείο της στον Δήμο Γαλατσίου, όπου οι Αρχές κατέσχεσαν 188.085 ευρώ. Ακόμη 15.350 ευρώ εντοπίστηκαν στο σπίτι της, άλλες 33.750 ευρώ σε σπίτι συγγενικού προσώπου της, ενώ εντοπίστηκαν και τραπεζικοί λογαριασμοί στο εξωτερικό και μεταφορές χρημάτων. Χαρακτηριστικό είναι ιδιόχειρο σημείωμα που βρέθηκε στο σπίτι της κ. Μίνας Χατζηαθανασίου με ημερομηνία 8 Φεβρουαρίου 2021. Σε αυτό γίνεται λόγος για μεταφορά ποσού ύψους 107.000 δολαρίων και 99.000 ευρώ από την τράπεζα Citi London σε ελληνικές τράπεζες.
Συγκεκριμένα αναφερόταν στο ιδιόχειρο σημείωμα: «Σήμερα βεβαιωθήκαμε ότι έκλεισε οριστικά ο λογαριασμός στη Citi Λονδίνου. Εστάλησαν 60.000 δολάρια στην HSBC, 47.000 δολάρια στην Τράπεζα Πειραιώς, 60.000 ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς και 39.000 ευρώ στη Eurobank. Μετά από αυτά κλείνει οριστικά η Citi Λονδίνου. Στα παραπάνω χρήματα είναι και χρήματα αποκλειστικά της Μινούλας. Αφήνω αυτό το χαρτί για αποφυγή παρεξηγήσεων».
To ακίνητο του πρώην γ.γ. Μετανάστευσης
Μία από τις περιπτώσεις φερόμενης έκδοσης παράτυπης οικοδομικής άδειας κατεδάφισης που περιλαμβάνεται στο διαβιβαστικό της ΕΛ.ΑΣ. είναι και αυτή για ακίνητο ιδιοκτησίας του πρώην γενικού γραμματέα Μετανάστευσης και Ασύλου, Μάνου Λογοθέτη. Η παράτυπη άδεια φέρεται να εξεδόθη στα τέλη του 2025. Η κ. Χατζηαθανασίου φέρεται να μεσολάβησε στην προϊσταμένη του Τμήματος Έκδοσης Αδειών της ΥΔΟΜ Αμαρουσίου Ελένη Μπαϊρακτάρη προκειμένου να εκδοθεί η συγκεκριμένη άδεια. Μάλιστα, η πρώην γενική γραμματέας του Δήμου Γαλατσίου φέρεται, σύμφωνα με την έρευνα της ΕΛ.ΑΣ., να πήρε χρήματα από εμπλεκόμενο μηχανικό προκειμένου να βοηθήσει ώστε να εκδοθεί η άδεια. Συγκλονιστικά είναι τα φωτογραφικά ντοκουμέντα που περιλαμβάνονται στη δικογραφία από τη συνάντηση του μηχανικού με την κ. Χατζηαθανασίου, όπως καταγράφονται από κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης σε καφετέρια στο Μαρούσι.
Είναι 24 Δεκεμβρίου 2025. Στις 10.28 το πρωί ο εμπλεκόμενος μηχανικός μπαίνει στο κατάστημα κρατώντας μια σακούλα με ένα χάρτινο κουτί. Πηγαίνει κατευθείαν και κάθεται σε τραπέζι που
τον περιμένει η πρώην γενική γραμματέας του Δήμου Γαλατσίου. Η συνάντηση διαρκεί 20 λεπτά. Ο μηχανικός αποχωρεί, αλλά αφήνει τη σακούλα
με το κουτί στο τραπέζι. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη δικογραφία, η γενική γραμματέας επεξεργάζεται τη σακούλα, ενώ οι κινήσεις της παρέπεμπαν σε καταμέτρηση χρημάτων, που φέρεται να βάζει στο πορτοφόλι – τσαντάκι της. Στη συνέχεια μπαίνει στην καφετέρια και η κατηγορούμενη προϊσταμένη της Πολεοδομίας Αμαρουσίου. Η Μίνα Χατζηαθανασίου της δίνει την πλαστική σακούλα με το κουτί. Λίγο μετά η κ. Μπαϊρακτάρη αποχωρεί μαζί με το κουτί και τη σακούλα. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Μ», στην απολογία της η κ. Μπαϊρακτάρη υποστήριξε ότι το κουτί είχε μέσα γλυκά και όχι χρήματα.
Λίγους μήνες μετά, τα μέλη του κυκλώματος φρόντισαν να τακτοποιήσουν ξανά το ακίνητο του κ. Λογοθέτη. Κάτοικος της περιοχής έκανε καταγγελία κατά της παράτυπης άδειας που είχε
εκδοθεί για την κατεδάφισή του. Τα μέλη του κυκλώματος λοιπόν φρόντισαν να την αρχειοθετήσουν. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο διαβιβαστικό της ΕΛ.ΑΣ. προς τις εισαγγελικές αρχές, για την τακτοποίηση αυτή η κ. Χατζηαθανασίου φέρεται να έλαβε 3.000 ευρώ από τον εμπλεκόμενο μηχανικό.
Από την έρευνα της ΕΛ.ΑΣ. δεν προέκυψε επικοινωνία των εμπλεκόμενων υπαλλήλων με τον ιδιοκτήτη του ακινήτου. Στις συνομιλίες που κατέγραψε ο κοριός της ΕΛ.ΑΣ., τα μέλη του κυκλώματος αναφέρουν ότι ήταν ο δήμαρχος Γαλατσίου αυτός που ζήτησε από την πρώην γενική γραμματέα του δήμου να βοηθήσει με το ακίνητο.
– Μίνα Χατζηαθανασίου: Μια περίπτωση είναι του γενικού γραμματέα εεε, του υπουργείου Μετανάστευσης νομίζω, μου το έδωσε ο δήμαρχος ο δικός μου αυτό.
– Ελένη Μπαϊρακτάρη: Ναι;
– Χατζηαθανασίου: Α… και Δ…Α…τρία.
– Μπαϊρακτάρη: Δεν μου θυμίζει κάτι.
– Χατζηαθανασίου: Αυτό θέλει απ’ ό,τι κατάλαβα το ίδιο πράγμα, αλλά δεν τα ’ξερε ο δήμαρχος. Θέλει αυτό από ότι…
– Μπαϊρακτάρη: Δεν έχεις αριθμό;
– Χατζηαθανασίου: Δεν έχω αριθμό, δεν του έδωσε αριθμό. Αν δεν το βρεις, αν δεν μπορείς να το βρεις με διεύθυνση, θα του πω να πάρει τον υπουργό, τον ποιος είναι αυτός τέλος πάντων να μας δώσει τον υπουργό, τον αριθμό εεε για να…
Η παραίτηση Διδασκάλου και το μέλος του ΚΣΝΜ
Μια δεύτερη παραίτηση που φέρεται να συνδέεται με το σκάνδαλο των Πολεοδομιών είναι και αυτή του μέχρι πρότινος γενικού γραμματέα
του υπουργείου Πολιτισμού, Γιώργου Διδασκάλου. Ο ίδιος μπορεί στην ανακοίνωση παραίτησης να υποστήριξε ότι έγινε για λόγους ανανέωσης, ωστόσο η πραγματικότητα μάλλον είναι διαφορετική. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Διδασκάλου φέρεται να γνώριζε την εμπλεκόμενη στο κύκλωμα αρχιτέκτονα Ναυσικά Χατζηδάκη που κατηγορείται για δωροληψία, από την εποχή που στον Δήμο Αμαρουσίου ήταν δήμαρχος ο κ. Γιώργος Πατούλης.
Ο Γιώργος Διδασκάλου ως στενός συνεργάτης του πρώην δημάρχου Αμαρουσίου είχε αναλάβει τη θέση του γενικού γραμματέα του δήμου. Στη συνέχεια αναβαθμίστηκε ως γενικός γραμματέας
του υπουργείου Πολιτισμού και ταυτόχρονα η κ. Ναυσικά Χατζηδάκη βρέθηκε στο υπουργείο Πολιτισμού ως μέλος της Επιτροπής Νέων Μνημείων εκπροσωπώντας το Τεχνικό Επιμελητήριο. Σύμφωνα όσα αναφέρονται στη δικογραφία, την άνοιξη του 2025 η κ. Χατζηαθανασίου φέρεται ναμεσολάβησε στη Ναυσικά Χατζηδάκη προκειμένου να εγκριθεί η κατεδάφιση ακινήτου από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών στα Πετράλωνα. Στις 25 Μαΐου 2025 ο γαμπρός του ιδιοκτήτη του ακινήτου συναντήθηκε με την κ. Χατζηαθανασίου. Η συνάντηση έγινε σε
καφέ στο Μαρούσι, όπως προκύπτει από τα ντοκουμέντα που δημοσιεύει η «Μ».
Όπως προκύπτει από το βιντεοληπτικό υλικό που κατέσχεσε η ΕΛ.ΑΣ. και περιγράφεται στην έκθεση ανάλυσης, η κ. Χατζηαθανασίου κάθεται αρχικά έξω από την καφετέρια. Μόλις φθάνει ο γαμπρός του ιδιοκτήτη του ακινήτου, μπαίνουν στο εσωτερικό της καφετέριας και κάθονται σε σταντ.
Ο γαμπρός του ιδιοκτήτη τοποθετεί την τσάντα τύπου backpack που έφερε σε μια καρέκλα και η κ. Χατζηαθανασίου μετέβη στο όχημά της, απ’ όπου πήρε μια μεγαλύτερη τσάντα. Στη συνέχεια πηγαίνει στο σταντ, όπου αφήνει στο τραπεζάκι τη δεύτερη μεγαλύτερη τσάντα και ακόμη μία γυναικεία. Ο γαμπρός του ιδιοκτήτη τοποθετεί αρχικά μια συσκευασία άσπρου χρώματος στη
μεγαλύτερη σακούλα και στη συνέχεια μια μικρότερη συσκευασία στη γυναικεία τσάντα. Λίγο μετά αποχωρούν και οι δύο. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη δικογραφία, η κ.
Χατζηαθανασίου φέρεται να απαίτησε ποσό γι άγνωστο πρόσωπο από τον γαμπρό του ιδιοκτήτη,το οποίο και έλαβε την ημέρα της συνάντησης.
Διάλογοι-σοκ
Στη δικογραφία περιλαμβάνεται συγκλονιστικός διάλογος μεταξύ Χατζηδάκη και Χατζηαθανασίου, κατά τον οποίο το μέλος του ΚΣΝΜ ακούγεται να
λέει ότι «έβαλε το χέρι του ο γενικός». Είναι άγνωστο σε ποιο πρόσωπο αναφέρεται η κ. Χατζηδάκη, ωστόσο εύλογα γεννιούνται ερωτήματα εάν η παραίτηση Διδασκάλου συνδέεται με την εμπλοκή της κ. Χατζηδάκη στο κύκλωμα.
– Ναυσικά Χατζηδάκη: Μαλάκα, πολύ το πάλεψα, στο τσακ το, το ’φερα.
– Μίνα Χατζηαθανασίου: Στο τσακ το ’σωσες, αλήθεια;
– Χατζηδάκη: Κατά πλειοψηφία.
– Χατζηαθανασίου: Έλα, ρε.
– Χατζηδάκη: Ναι έβαλε το χέρι του και ο, ο γενικός.
– Χατζηαθανασίου: Ναι.
– Χατζηδάκη: Έπρεπε, βοήθησε εμένα, με βοήθησε και η Μ… που είναι εκεί πέρα, εντάξει δεν της είχα μιλήσει, αλλά είχαμε την ίδια, σου λέω στο, στο τσακ κατά πλειοψηφία.
– Χατζηαθανασίου: Έλα, ρε.
– Χατζηδάκη: Κατά πλειοψηφία.
Ο γιος Ντογιάκου
Μία από τις αξιοσημείωτες περιπτώσεις που περιλαμβάνονται στη δικογραφία είναι και αυτή σχετικά με την τακτοποίηση ακινήτου το οποίο ανήκει στον πεθερό του δικηγόρου Ευάγγελου Ντογιάκου, γιου του πρώην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ισίδωρου Ντογιάκου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, ο κ. Ντογιάκος φέρεται να ζήτησε τη βοήθεια του Μινέσχου για την έκδοση ευεργετικής γνωμοδότησης σχετικά με αυθαίρετη κατασκευή σε ακίνητο. Για το επίδικο ακίνητο υπάρχει διαμάχη του πεθερού του Ευάγγελου Ντογιάκου και ακόμη ενός ιδιώτη. Ο κ.
Ντογιάκος χειρίζεται νομικά τον φάκελο της υπόθεσης. Ο δικηγόρος τηλεφωνεί στον Μινέσχο και του ζητεί να αναβληθεί αρχικά η συζήτηση της υπόθεσης στο Συμβούλιο Πολεοδομικού
Ενδιαφέροντος.
Σε μία από τις συζητήσεις που καταγράφει ο κοριός της ΕΛ.ΑΣ., ο πολεοδόμος λέει στον δικηγόρο ότι ο πεθερός του έχει άδικο.
– Θεόδωρος Μινέσχος: Άκουσέ με, άκουσέ με. Μισό λεπτό να κλείσω την πόρτα. Καταλαβαίνεις, ο πεθερός σου έχει άδικο αυτή τη στιγμή.
– Ευάγγελος Ντογιάκος: Το ξέρω. Τώρα… το ξέρω. Άσ’ το τώρα.
– Μινέσχος: Ο πεθερός σου έχει άδικο. Αυτή τη στιγμή… Ρε ’σύ Βαγγέλη …, εδώ έχω έρθει στον συνάδελφο και μου λέει το εξής, ότι μέσα στην εισήγησή σας, παραδέχεστε στην προσφυγή,
παραδέχεστε ότι το τοιχίο είναι μετά το έντεκα.
– Ντογιάκος: Όχι. Πού το λέμε αυτό;
– Μινέσχος: Μισό λεπτό, για πάρε λίγο τον συνάδελφο, πάρε λίγο.
Ο Μινέσχος τηλεφωνεί σε συνάδελφό του από άλλη Υπηρεσία Δόμησης, που παράλληλα είναι μέλος στο Συμβούλιο Πολεοδομικού Ενδιαφέροντος όπου θα συζητηθεί η υπόθεση.
– Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Κατάλαβα, κατάλαβα, εμείς με ποιον είμαστε; Με αυτόν που έχει κάνει την ένσταση;
– Μινέσχος : Ναι, ναι, με αυτόν που έχει κάνει την ένσταση.
– Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Εντάξει, εντάξει.
– Μινέσχος: Όμως υπάρχει μια διαφορά. Μια ειδοποιός διαφορά. Την ένσταση την έχει αναλάβει ο… Ντογιάκος. Σ’ το λέω ότι αυτός ο άνθρωπος είναι πολύ δικός μου άνθρωπος.
– Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Ναι.
– Μινέσχος: Και του έχω φτιάξει εγώ το…
– Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Ο Ντογιάκος είναι με τους, είναι δικός μας, ρε φίλε, με τους φίλους μας ή όχι;
– Μινέσχος: Ναι, ναι.
Η συζήτηση στο Συμβούλιο Πολεοδομικού
Ενδιαφέροντος επρόκειτο να γίνει τον Ιανουάριο του 2026. Ο Μινέσχος μεταβαίνει στην Υπηρεσία και συναντά διά ζώσης τον συνάδελφό του, με τον
οποίο είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικά. Κατά την ώρα έναρξης του συμβουλίου ο κ. Ντογιάκος φέρεται να επικοινωνεί με τον προφυλακισθέντα πολεοδόμο. Του λέει να μην μπει στο συμβούλιο για να μην καταλάβει η άλλη πλευρά ότι έχουν συνεννοηθεί. «Όχι, όχι, μην μπεις μέσα, ρε μαλάκα, θα μας καταλάβουν», φέρεται να λέει χαρακτηριστικά. Το συμβούλιο αναβάλλεται. Ο πολεοδόμος φέρεται επίσης να τροποποιεί το σχέδιο του ακινήτου, το οποίο στη συνέχεια εντάσσεται στον φάκελο της υπόθεσης ώστε να αξιολογηθεί από το συμβούλιο προς όφελος του πεθερού του δικηγόρου. Λίγες ημέρες μετά, το Συμβούλιο Πολεοδομικού Ενδιαφέροντος αναμένεται να συνεδριάσει ξανά. Ο δικηγόρος μιλάει τηλεφωνικά με τον πολεοδόμο και μέλος του συμβουλίου για το πώς θα κινηθούν στη συνεδρίαση.
– Ντογιάκος: Εγώ είμαι, ο Ντογιάκος. Θέλετε… θέλετε από εμ…
– Μέλος ΣΥΠΟΘΑ. Ωραία, θα πρέπει κάποιος να το υποστηρίξει εκεί.
– Ντογιάκος: Οκ. Ωραία. Θα το… θα το πω εγώ άμα είναι.
– Μέλος ΣΥΠΟΘΑ. Εγώ θα το αναφέρω έτσι. Θα πρέπει να το υποστηρίξει και κάποιος, όμως, να με βοηθήσει.
– Ντογιάκος: Οκ, και να πω τι δηλαδή ακριβώς; Ότι μπορεί…
– Μέλος ΣΥΠΟΘΑ. Ότι είναι κατασκευή κατηγορίας τρία, συμπληρωματικά να το πούμε και αυτό. Ότι είναι μια κατασκευή που είναι εκεί πέρα. Θα κοιτάξω εγώ να το κολλήσω κάπου εκεί
πέρα, να δω πού θα πάει. Η άλλη περίπτωση, τώρα, είναι να βρούμε έναν τυπικό λόγο να ακυρώσουμε την έκθεση, να ξαναγίνει αυτοψία που δεν θα σε βολέψει σε κάτι, όμως.
– Ντογιάκος: Δεν θε… αυτό δεν θέλω. Αυτό ήθελα να πω. Το να πάει πίσω.
Σε οικονομική αντιδικία χιλιάδων ευρώ ο δημιουργός του «Maestro» με πολιτική μηχανικό για αθέτηση συμφωνιών κατασκευής πολυτελών κατοικιών στους Παξούς – Τι υποστηρίζουν οι δύο πλευρές, η ανταλλαγή δικογράφων, οι επιπτώσεις στα γυρίσματα της διεθνούς παραγωγής και οι αγωγές
Ελένη Καρανικόλα Κοντορούση
Η πολιτικός μηχανικός καταγγέλλει πως εκείνη εκπλήρωσε όλες τις συμβατικές υποχρεώσεις της, εκτέλεσε με επιμέλεια το σύνολο των ανατεθεισών εργασιών και παρέδωσε το έργο πλήρως λειτουργικό και έτοιμο προς χρήση στις 15/12/2022, και εξηγεί πως «για την κάλυψη του συνόλου της αμοιβής μου εξέδωσα νομίμως τιμολόγια παροχής υπηρεσιών μου ύψους 902.476,33 ευρώ. Από το ποσό αυτό ο εναγόμενος μου έχει καταβάλει μόνον το ποσό των 615.918,58 ευρώ και μου οφείλει το υπόλοιπο» και συμπληρώνει: «Παρά την ολοκλήρωση και παραλαβή του έργου και παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις μου, ουδέν περαιτέρω ποσό μου έχει καταβάλει, με αποτέλεσμα να παραμένει ανεξόφλητο και απαιτητό το ληξιπρόθεσμο από τις 15/12/2022 υπόλοιπο χρηματικό ποσό ύψους εκατόν έξι χιλιάδων διακοσίων ενενήντα δύο ευρώ και τριάντα τεσσάρων λεπτών (€ 106.292,34), όπως προκύπτει από τα μεταξύ μας ανωτέρω αναφερόμενα ιδιωτικά συμφωνητικά».
Η αντιδικία όμως φαίνεται να επεκτάθηκε και σε ζητήματα που αφορούσαν τη φιλοξενία του ίδιου και προσώπων του περιβάλλοντός του κατά την περίοδο των γυρισμάτων του «Maestro».
Όπως ισχυρίζεται, στις αρχές του 2021 έλαβε προφορική εντολή να αναζητήσει καταλύματα και να προκαταβάλει για λογαριασμό του τα σχετικά έξοδα, με τη δέσμευση ότι θα της επιστρέφονταν. Υποστηρίζει ακόμη ότι κατέβαλε χρήματα για μισθώσεις κατοικιών, καθώς και για την αποκατάσταση ζημιών που φέρεται να προκλήθηκαν σε ακίνητο κατά τη διάρκεια διαμονής συνεργατών και φίλων του γνωστού δημιουργού.
Πρόκειται για τα επίμαχα χρονικά διαστήματα:
α) Κατά το χρονικό διάστημα από 16.8.2021 έως 5.9.2021 κατέβαλα, κατόπιν συνεννόησης και εντολής του εναγομένου, για 19 διανυκτερεύσεις με κόστος 130 ευρώ/ημέρα συνολικά 4.940 ευρώ.
β) Κατά το χρονικό διάστημα από 5.9.2021 έως 5.10.2021 κατέβαλα, κατόπιν συνεννόησης και εντολής του εναγομένου, για έναν μήνα με κόστος 19.000 ευρώ/μήνα και άλλα 5.000 ευρώ τοις μετρητοίς, ήτοι συνολικά 24.000 ευρώ.
Όπως διευκρινίζει, «η εντολή αυτή μου δόθηκε προφορικά, τηλεφωνικά και με ηλεκτρονική αλληλογραφία και μηνύματα μέσω ηλεκτρονικών εφαρμογών συνομιλιών και κοινωνικής δικτύωσης το χρονικό διάστημα Ιανουαρίου 2021 – Αυγούστου 2021».
Το βίντεο – ντοκουμέντο το οποίο αποκαλύπτει την πλήρη αλήθεια για το τι ακριβώς συνέβη στα αποδυτήρια του ΣΕΦ μεταξύ του Ταϊρίκ Τζοόυνς και του Κέντρικ Ναν αποκαλύπτει το dikastikoreportaz.gr!
Πρόκειται για υλικό το οποίο βρίσκεται ήδη στη δικογραφία και δικαιώνει τη θέση της ΚΑΕ Ολυμπιακός ότι ο θηριώδης σέντερ ήταν εκείνος που δέχτηκε πρώτα την απρόκλητη επίθεση από τον γκαρντ των πρασίνων. Σημειώνεται ότι λίγη ώρα μετά τον πέμπτο τελικό της BasketLeague ο οποίος βρήκε τον Ολυμπιακό νικητή και πρωταθλητή Ελλάδας, το μπάσκετ πέρασε σε δεύτερη μοίρα λόγω των γεγονότων που έγιναν στα αποδυτήρια του ΣΕΦ με πρωταγωνιστές τον Ταϊρίκ Τζόουνς και τον Κέντρικ Ναν σε πρώτη φάση και σχεδόν όλους τους παίκτες του Παναθηναϊκού που προσπαθούσαν να εισβάλουν στα αποδυτήρια των «ερυθρόλευκων» σε δεύτερη φάση.
Τα βίντεο που κυκλοφόρησαν μετά το τέλος του αγώνα έδειχναν τον θηριώδη σέντερ του Ολυμπιακού να επιτίθεται στον Αμερικανό γκαρντ του Παναθηναϊκού και στη συνέχεια να υπάρχει μια γενικευμένη συμπλοκή στη φυσούνα ανάμεσα στους παίκτες του Παναθηναϊκού που προσπαθούσαν να επιτεθούν στον Τζόουνς και την αστυνομία να είναι στη μέση.
Το βίντεο ντοκουμέντο
Το dikastikoreportaz φέρνει στο φως της δημοσιότητας ένα βίντεο που ανατρέπει τα δεδομένα και δικαιώνει την πλευρά του Ολυμπιακού που υποστήριζε ότι ο Τζόουνς ήταν αμυνόμενος και δέχθηκε πρώτος επίθεση από τον Ναν. Στο βίντεο καταγράφεται ξεκάθαρα ότι ο Ναν έχει βγει πρώτος στο χώρο της φυσούνας από τα αποδυτήρια (είχε αποβληθεί) και λίγο μετά βγαίνει και ο Τζόουνς (είχε επίσης αποβληθεί) για να υποδεχθεί τους συμπαίκτες του.
Οι δυο μπασκετμπολίστες αρχικά φέρονται να δίνουν τα χέρια και να μιλούν σε ήρεμους τόνους αλλά ξαφνικά ο γκαρντ του Πανθηναϊκού επιτίθεται στον σέντερ του Ολυμπιακού και τον πιάνει από το λαιμό. Αρκετοί παρευρισκόμενοι (άρα και μάρτυρες) μπαίνουν στη μέση για να τους χωρίσουν αλλά είναι δύσκολο να το κάνουν και η συνέχεια είναι αυτή που είδατε όλοι στα χθεσινά βίντεο με τους δυο αθλητές να ανταλλάσσουν χτυπήματα. Το τι είχε προηγηθεί όμως το βλέπετε αποκλειστικά από το dikastikoreportaz.
Η διαχείριση της πανδημίας Covid-19 αποτέλεσε τη μεγαλύτερη υγειονομική και πολιτική δοκιμασία που αντιμετώπισε η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Η ανάγκη ταχείας προμήθειας εμβολίων οδήγησε στη δημιουργία ενός κεντρικού ευρωπαϊκού μηχανισμού διαπραγμάτευσης και αγοράς, μέσω του οποίου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνήψε συμβάσεις δισεκατομμυρίων ευρώ με μεγάλες φαρμακευτικές επιχειρήσεις.
Από την πρώτη στιγμή αναδείχθηκε το κρίσιμο ερώτημα για το μέχρι ποιο σημείο μπορεί η δημόσια εξουσία να επικαλείται τα προσωπικά δεδομένα και την εμπιστευτικότητα όταν διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα και λαμβάνει αποφάσεις που επηρεάζουν εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες;
Η συζήτηση αυτή επανέρχεται σήμερα στο προσκήνιο έπειτα από τις προτάσεις του αξιότιμου Γενικού Εισαγγελέα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης κυρίου Αθανασίου Ράντου, οι οποίες δημοσιεύθηκαν στις 11 Ιουνίου 2026 και αφορούν τις υποθέσεις σχετικά με την πρόσβαση του κοινού στις συμβάσεις αγοράς των εμβολίων Covid-19.
Η υπόθεση ξεκίνησε όταν ευρωβουλευτές και πολίτες ζήτησαν πρόσβαση σε κρίσιμα έγγραφα των διαπραγματεύσεων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χορήγησε μόνο μερική πρόσβαση, αφαιρώντας τα ονόματα των μελών της διαπραγματευτικής ομάδας καθώς και τμήματα των συμβάσεων που αφορούσαν τις ρήτρες αποζημίωσης των φαρμακευτικών επιχειρήσεων. Η αιτιολογία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής βασίστηκε στην προστασία προσωπικών δεδομένων και στην ανάγκη διαφύλαξης των εμπορικών συμφερόντων των εταιρειών!
Το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έκρινε το 2024 ότι η Επιτροπή δεν παρείχε επαρκή πρόσβαση στα επίμαχα έγγραφα και αντί να αποδεχθεί την κρίση και απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Επιτροπή προσέφυγε ασκώντας αναίρεση ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζητώντας την ανατροπή της.
Οι προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα παρουσιάζουν ιδιαίτερο θεσμικό, ερμηνευτικό και νομικό ενδιαφέρον. Ο κύριος Αθανάσιος Ράντος εισηγείται την απόρριψη των επιχειρημάτων της Επιτροπής και την επικύρωση των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου. Κατά την ανάλυσή του, η διαφάνεια που αφορά τη διαδικασία διαπραγμάτευσης των συμβάσεων για τα εμβόλια συνιστά σαφή σκοπό δημοσίου συμφέροντος. Για τον λόγο αυτό, η δημοσιοποίηση των στοιχείων των προσώπων που συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά και η επισήμανσή του ότι η απλή δημοσιοποίηση ανωνυμοποιημένων δηλώσεων περί απουσίας σύγκρουσης συμφερόντων δεν επιτρέπει ουσιαστικό έλεγχο της αμεροληψίας των προσώπων που συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις. Η θέση αυτή αγγίζει τον πυρήνα της δημοκρατικής λογοδοσίας. Η κοινωνία δεν αρκείται σε αφηρημένες διαβεβαιώσεις περί ακεραιότητας αλλά αξιώνει τη δυνατότητα ουσιαστικού ελέγχου των διαδικασιών μέσω των οποίων λαμβάνονται αποφάσεις μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής σημασίας.
Εξίσου σημαντικό είναι και το δεύτερο σκέλος της υπόθεσης, το οποίο αφορά τις ρήτρες αποζημίωσης των φαρμακευτικών επιχειρήσεων. Η Επιτροπή υποστήριξε ότι η δημοσιοποίησή τους θα έθιγε τα εμπορικά συμφέροντα των εταιρειών. Όμως, ο Γενικός Εισαγγελέας απορρίπτει τον ισχυρισμό αυτό, κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκε συγκεκριμένη βλάβη από την ενδεχόμενη γνωστοποίηση των σχετικών όρων. Επιπλέον, διευκρινίζει ότι οι συγκεκριμένες ρήτρες δεν καθορίζουν τις προϋποθέσεις ευθύνης των εταιρειών έναντι των πολιτών, αλλά αφορούν κυρίως τους μηχανισμούς οικονομικής αποκατάστασης μεταξύ κρατών και επιχειρήσεων.
Η σημασία της υπόθεσης υπερβαίνει κατά πολύ το ζήτημα των εμβολίων. Στην πραγματικότητα, το Δικαστήριο της ΕΕ καλείται να απαντήσει σε ένα θεμελιώδες ερώτημα που αφορά το μέλλον της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης. Ποια είναι τα όρια της μυστικότητας όταν δημόσιοι θεσμοί συνάπτουν συμβάσεις τεράστιας οικονομικής αξίας στο όνομα των πολιτών;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν αφορά μόνο την πανδημία. Αφορά κάθε μελλοντική κρίση, κάθε δημόσια σύμβαση στρατηγικής σημασίας και κάθε περίπτωση κατά την οποία η εκτελεστική εξουσία καλείται να ισορροπήσει μεταξύ αποτελεσματικότητας και λογοδοσίας με διαφάνεια.
Η τελική απόφαση του Δικαστηρίου αναμένεται τους επόμενους μήνες και δεν δεσμεύεται από τις προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα. Ωστόσο, η εισήγηση του κυρίου Ράντου αποτελεί ήδη μία ισχυρή υπενθύμιση ότι η διαφάνεια δεν συνιστά διοικητική ευχέρεια των θεσμών αλλά αποτελεί θεμελιώδη δημοκρατική απαίτηση και αναγκαία προϋπόθεση για τη διατήρηση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Δεν έχουν τέλος οι αποκαλύψεις σχετικά με τη δράση του κυκλώματος των πολεοδόμων στην Αττική που είχε ως αποτέλεσμα να προφυλακιστούν έξι εμπλεκόμενα πρόσωπα. Μεταξύ αυτών το πρώην διευθυντικό στέλεχος της Υπηρεσίας Δόμησης Κηφισιάς, η σύζυγος του πρώην Γενική Γραμματέας του Δήμου Γαλατσίου, Μίνα Χατζηαθανασίου κτλ.
Ρεπορτάζ Βαγγέλης Τριάντης
Σύμφωνα με πληροφορίες των Αποκαλύψεων, ο δικηγόρος, Ευάγγελος Ντογιάκος, γιος του πρωην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ισίδωρου Ντογιάκου φέρεται να ζήτησε τη βοήθεια του 50χρονου πρώην διευθυντικού στελέχους της Υπηρεσίας Δόμησης Κηφισιάς για την έκδοση ευεργετικής γνωμοδότησης σχετικά με αυθαίρετη κατασκευή σε ακίνητο.
Είναι μια από τις περιπτώσεις φερόμενης παράβασης καθήκοντος που περιλαμβάνεται στη δικογραφία για το κύκλωμα των πολεοδόμων.
Σύμφωνα με πληροφορίες των Αποκαλύψεων, για το επίδικο ακίνητο υπάρχει διαμάχη μεταξύ δύο ιδιωτών που απασχολεί και τη Δικαιοσύνη. Ένας από τους δύο είναι ο πεθερός του δικηγόρου, ενώ ο ίδιος χειρίζεται νομικά το φάκελο της υπόθεσης. Ο δικηγόρος τηλεφωνεί στον 50χρονο προφυλακισθέντα πολεοδόμο και του ζητεί να αναβληθεί αρχικά η συζήτηση της υπόθεσης στο Συμβούλιο Πολεοδομικού Ενδιαφέροντος. Σε μία από τις συζητήσεις που καταγράφει ο κοριός της ΕΛ.ΑΣ ο πολεοδόμος λέει στο δικηγόρο ότι ο πεθερός του έχει άδικο.
Θ. Μινέσχος: Άκουσέ με, άκουσέ με. Μισό λεπτό να κλείσω την πόρτα. Καταλαβαίνεις, ο πεθερός σου έχει άδικο αυτή τη στιγμή.
Ντογιάκος : Το ξέρω. Τώρα… το ξέρω. Άσ’ το τώρα.
Μινέσχος : Ο πεθερός σου έχει άδικο. Αυτή τη στιγμή…Ρε ‘σύ Βαγγέλη …., εδώ έχω έρθει στον συνάδελφο και μου λέει το εξής, ότι μέσα στην εισήγησή σας, παραδέχεστε στην προσφυγή, παραδέχεστε ότι το τοιχίο είναι μετά το έντεκα.
Ντογιάκος: : Όχι. Πού το λέμε αυτό;
Μινέσχος: Μισό λεπτό, για πάρε λίγο τον συνάδελφο, πάρε λίγο.
«Ο δικηγόρος είναι πολύ δικός μου άνθρωπος»
Ο 50χρονος πολεοδόμος τηλεφωνεί σε συναδέλφο του από άλλη Υπηρεσία Δόμησης που παράλληλα είναι μέλος στο Συμβούλιο Πολεοδομικού Ενδιαφέροντος που θα συζητηθεί η υπόθεση.
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Κατάλαβα κατάλαβα, εμείς με ποιον είμαστε; Με αυτόν που έχει κάνει την ένσταση;
Μινέσχος : Ναι ναι με αυτό που εχει κανει την ένσταση.
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Εντάξει, εντάξει,
Μινέσχος :: Όμως υπάρχει μια διαφορά. Μια ειδοποιός διαφορα. Την ενσταση την έχει αναλάβει ο…Ντογιάκος. Στο λέω ότι αυτός ο άνθρωπος είναι πολύ δικός μου ανθρωπος.
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Ναι.
Μινέσχος: Και του έχω φτιάξει εγώ το…
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Ο Ντογιάκος είναι με τους, είναι δικός μα ρε φίλε με τους φίλους μας ή όχι;
Προφυλακισθέντας πολεοδόμος: Ναι ναι
«Μην μπεις μέσα θα μας καταλάβουν»
Η συζήτηση στο Συμβούλιο Πολεοδομικού Ενδιαφέροντος επρόκειτο να γινει τον Ιανουάριο του 2026. Ο προφυλακισθεντας πολεοδόμος μεταβαίνει στην Υπηρεσία και συναντά διά ζώσης το συνάδελφο του με τον οποίο είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικά.
Κατά την ώρα έναρξης του Συμβουλίου ο κ. Ντογιάκος φέρεται να επικοινωνεί με τον προφυλακισθέντα πολεοδόμο. Του λέει να μην μπει στο Συμβούλιο για να μην καταλάβει η άλλη πλευρά ότι είναι συνενοημένη.
Δικηγόρος: «Οχι οχι μην μπεις μεσα ρε μαλακά θα μας καταλάβουν».
Το Συμβούλιο αναβάλλεται. Ο πολεοδόμος φέρεται επίσης να τροποποιεί το σχέδιο του ακινήτου το οποίο στη συνέχεια εντάσσεται στο φάκελο της υπόθεσης ώστε να αξιολογηθεί από το Συμβούλιο προς όφελος του πεθερού του δικηγόρου.
Λίγες μέρες μετά το Συμβούλιο Πολεοδομικού Ενδιαφέροντος αναμένεται να συνεδριάσει ξανά. Ο δικηγόρος μιλά τηλεφωνικά με τον πολεοδόμο και μέλος του Συμβουλίου για το πως θα κινηθούν στη συνεδρίαση.
Ντογιάκος: Εγώ είμαι ο Ντογιάκος. Θέλετε… θέλετε από εμ…
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ. Ωραία, θα πρέπει κάποιος να το υποστηρίξει εκεί.
Ντογιάκος: Οκ. Ωραία. Θα το… θα το πω εγώ άμα είναι.
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ. Εγώ θα το αναφέρω έτσι. Θα πρέπει να το υποστηρίξει και κάποιος, όμως, να με βοηθήσει.
Ντογιάκος: Οκ, και να πω τι δηλαδή ακριβώς; Ότι μπορεί…
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ. Ότι είναι κατασκευή κατηγορίας τρία, συμπληρωματικά να το πούμε και αυτό. Ότι είναι μια κατασκευή που είναι εκεί πέρα. Θα κοιτάξω εγώ να το κολλήσω κάπου εκεί πέρα, να δω πού θα πάει. Η άλλη περίπτωση, τώρα, είναι να βρούμε ένα τυπικό λόγο να ακυρώσουμε την έκθεση, να ξαναγίνει αυτοψία που δε θα σε βολέψει σε κάτι, όμως.
Ντογιάκος:Δε θε… αυτό δεν θέλω. Αυτό ήθελα να πω. Το να πάει πίσω.
«Το ονομάζουμε ημιτελές και βάζουμε έγκριση»
Το μέλος του Συμβουλίου δίνει επίσης οδηγίες στο δικηγόρο για τον τρόπο με τον οποίο θα νομιμοποιηθεί η αυθαίρετη κατασκευή, που θα συζητηθεί στο ΣΥΠΟΘΑ.
Mέλος ΣΥΠΟΘΑ: Τροποποιούμε τη δήλωση, το ονομάζουμε ημιτελές, δεν το είχαμε καταλάβει, το ονομάζουμε ημιτελές και βγάζουμε και μια έγκριση εκ των υστέρων σαν νομιμοποίηση και το αποπερατώνουμε. Θεραπεύουμε την αποπεράτωση που ήδη έγινε.
Ντογιάκος: Οκ, άρα εσείς από την πλευρά σας ουσιαστικά λέτε ότι θα προσπαθήσετε να πείτε ότι, απορρίπτω την προσφυγή και ότι να ενταχθεί το τοιχίο, να επιτραπεί να ενταχθεί στην υπαγωγή για νομιμοποίηση;
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Ότι θα μπορούσε να τροποποιηθεί ή
επιστρέφεται ο φάκελος προκειμένου να τροποποιηθεί η δήλωση σε περίπτωση που είναι ημιτελές για να τροποποιηθεί η δήλωση ως, να ονομαστεί ημιτελές και να βγει μια νομιμοποίηση αποπεράτωσης για την αποπεράτωσή του. Ότι… έχει γίνει η αποπεράτωση, σαν νομιμοποίηση λέμε τώρα.
Σάλο έχουν προκαλέσει οι αποκαλύψεις σχετικά με τη δράση του κυκλώματος στις πολεοδομίες που εξάρθρωσε η ΕΛ.ΑΣ και προφυλακίστηκαν έξι εμπλεκόμενοι.
Ρεπορτάζ: Βαγγέλης Τριάντης
Σύμφωνα με πληροφορίες της εκπομπής «Αποκαλύψεις» δικηγόρος, στενός συγγενής πρώην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ζήτησε τη βοήθεια του 50χρονου πρώην διευθυντικού στελέχους της Υπηρεσίας Δόμησης Κηφισιάς για την έκδοση ευεργετικής γνωμοδότησης σχετικά με αυθαίρετη κατασκευή σε ακίνητο. Πρόκειται για μια από τις περιπτώσεις φερόμενης παράβασης καθήκοντος που περιλαμβάνεται στη δικογραφία για το κύκλωμα των πολεοδόμων.
Παράλληλα, σύμφωνα με πληροφορίες, για το επίδικο ακίνητο υπάρχει διαμάχη μεταξύ δύο ιδιωτών που απασχολεί και τη Δικαιοσύνη. Ένας από τους δύο είναι ο πεθερός του δικηγόρου, ενώ ο ίδιος χειρίζεται νομικά το φάκελο της υπόθεσης. Ο δικηγόρος τηλεφωνεί στον 50χρονο προφυλακισθέντα πολεοδόμο και του ζητεί να αναβληθεί αρχικά η συζήτηση της υπόθεσης στο Συμβούλιο Πολεοδομικού Ενδιαφέροντος. Σε μία από τις συζητήσεις που καταγράφει ο κοριός της ΕΛ.ΑΣ, ο πολεοδόμος λέει στο δικηγόρο ότι ο πεθερός του έχει άδικο.
ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΠΟΥ «ΚΑΙΝΕ»
Κατηγορούμενος πολεοδόμος: Άκουσέ με, άκουσέ με. Μισό λεπτό να κλείσω την πόρτα. Καταλαβαίνεις, ο πεθερός σου έχει άδικο αυτή τη στιγμή.
Δικηγόρος: Το ξέρω. Τώρα… το ξέρω. Άσ’ το τώρα.
Κατηγορούμενος πολεοδόμος: Ο πεθερός σου έχει άδικο. Αυτή τη στιγμή…Ρε ‘σύ Β…., εδώ έχω έρθει στον συνάδελφο και μου λέει το εξής, ότι μέσα στην εισήγησή σας, παραδέχεστε στην προσφυγή, παραδέχεστε ότι το τοιχίο είναι μετά το 2011.
Δικηγόρος: Όχι. Πού το λέμε αυτό;
Κατηγορούμενος πολεοδόμος: Μισό λεπτό, για πάρε λίγο τον συνάδελφο, πάρε λίγο.
Ο 50χρονος πολεοδόμος τηλεφωνεί σε συναδέλφο του από άλλη Υπηρεσία Δόμησης που παράλληλα είναι μέλος στο Συμβούλιο Πολεοδομικού Ενδιαφέροντος που θα συζητηθεί η υπόθεση.
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Κατάλαβα, κατάλαβα, εμείς με ποιον είμαστε; Με αυτόν που έχει κάνει την ένσταση;
Κατηγορούμενος πολεοδόμος: Ναι, ναι, με αυτόν που έχει κάνει την ένσταση.
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Εντάξει, εντάξει.
Κατηγορούμενος πολεοδόμος: Όμως υπάρχει μια διαφορά. Μια ειδοποιός διαφορά. Την ένσταση την έχει αναλάβει ο…(ονομα δικηγόρου). Στο λέω ότι αυτός ο άνθρωπος είναι πολύ δικός μου άνθρωπος.
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Ναι.
Κατηγορούμενος πολεοδόμος: Και του έχω φτιάξει εγώ το…
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Ο (όνομα δικηγόρου) είναι με τους, είναι δικός μας ρε φίλε, με τους φίλους μας ή όχι;
Κατηγορούμενος πολεοδόμος: Ναι, ναι.
Η συζήτηση στο Συμβούλιο Πολεοδομικού Ενδιαφέροντος επρόκειτο να γινει τον Ιανουάριο του 2026. Ο προφυλακισθείς πολεοδόμος μεταβαίνει στην Υπηρεσία και συναντά διά ζώσης το συνάδελφο του με τον οποίο είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικα. Κατά την ώρα έναρξης του Συμβουλίου ο δικηγόρος επικοινωνεί με τον προφυλακισθέντα πολεοδόμο. Του λέει να μην μπει στο Συμβούλιο για να μην καταλάβει η άλλη πλευρά ότι είναι συνεννοημένοι.
Δικηγόρος: «Όχι, όχι, μην μπεις μέσα, ρε μ@@@@@, θα μας καταλάβουν».
Το Συμβούλιο αναβάλλεται. Ο δικηγόρος φέρεται επίσης να τροποποιεί το σχέδιο του ακινήτου, το οποίο στη συνέχεια εντάσσεται στο φάκελο της υπόθεσης ώστε να αξιολογηθεί απο το Συμβούλιο προς όφελος του πεθερού του δικηγόρου. Λίγες μέρες μετά το Συμβούλιο Πολεοδομικού Ενδιαφέροντος αναμένεται να συνεδριάσει ξανά. Ο δικηγόρος μιλά τηλεφωνικά με τον πολεοδόμο και μέλος του Συμβουλίου για το πως θα κινηθούν στη συνεδρίαση.
Δικηγόρος: Εγώ είμαι ο (ονομα δικηγόρου). Θέλετε… θέλετε από εμ…
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ. Ωραία, θα πρέπει κάποιος να το υποστηρίξει εκεί.
Δικηγόρος: Οκ. Ωραία. Θα το… θα το πω εγώ, άμα είναι.
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ. Εγώ θα το αναφέρω έτσι. Θα πρέπει να το υποστηρίξει και κάποιος, όμως, να με βοηθήσει.
Δικηγόρος: Οκ, και να πω τι δηλαδή ακριβώς; Ότι μπορεί…
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ. Ότι είναι κατασκευή κατηγορίας τρία, συμπληρωματικά να το πούμε και αυτό. Ότι είναι μια κατασκευή που είναι εκεί πέρα. Θα κοιτάξω εγώ να το κολλήσω κάπου εκεί πέρα, να δω πού θα πάει. Η άλλη περίπτωση, τώρα, είναι να βρούμε ένα τυπικό λόγο να ακυρώσουμε την έκθεση, να ξαναγίνει αυτοψία που δε θα σε βολέψει σε κάτι, όμως.
Δικηγόρος: Δε θε… αυτό δεν θέλω. Αυτό ήθελα να πω. Το να πάει πίσω.
«ΤΟ ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ ΗΜΙΤΕΛΕΣ ΚΑΙ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΕΓΚΡΙΣΗ»
Το μέλος του Συμβουλίου δίνει επίσης οδηγίες στο δικηγόρο για τον τρόπο με τον οποίο θα νομιμοποιηθεί η αυθαίρετη κατασκευή.
Mέλος ΣΥΠΟΘΑ: Τροποποιούμε τη δήλωση, το ονομάζουμε ημιτελές, δεν το είχαμε καταλάβει, το ονομάζουμε ημιτελές και βγάζουμε και μια έγκριση εκ των υστέρων, σαν νομιμοποίηση και το αποπερατώνουμε. Θεραπεύουμε την αποπεράτωση που ήδη έγινε.
Δικηγόρος: Οκ, άρα εσείς από την πλευρά σας, ουσιαστικά, λέτε ότι θα προσπαθήσετε να πείτε ότι, απορρίπτω την προσφυγή και ότι να ενταχθεί το τοιχίο, να επιτραπεί να ενταχθεί στην υπαγωγή για νομιμοποίηση;
Μέλος ΣΥΠΟΘΑ: Ότι θα μπορούσε να τροποποιηθεί ή επιστρέφεται ο φάκελος προκειμένου να τροποποιηθεί η δήλωση, σε περίπτωση που είναι ημιτελές για να τροποποιηθεί η δήλωση ως, να ονομαστεί ημιτελές και να βγει μια νομιμοποίηση αποπεράτωσης για την αποπεράτωσή του. Ότι… έχει γίνει η αποπεράτωση, σαν νομιμοποίηση λέμε τώρα.
Έγγραφο «ντοκουμέντο» με χειρόγραφες σημειώσεις του μηχανικού και μέλους του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής Κεντρικού Συμβουλίου Αθηνών, Μιχάλη Τζάρα σχετικά με ακίνητο στο κέντρο της Αθήνας δημοσιεύει το dikastikoreportaz.gr.
Ρεπορτάζ: Βαγγέλης Τριάντης
Το έγγραφο φέρει χειρόγραφες σημειώσεις που σχετίζονται με την υπόθεση τακτοποίησης ακινήτου, για το οποίο είχε μεσολαβήσει στον κ. Τζάρα η πρώην γενική γραμματέας του Δήμου Γαλατσίου και πρόεδρος του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής Κεντρικού Συμβουλίου Αθηνών, Μίνα Χατζηαθανασίου. Για την τακτοποίηση, ο κ. Τζάρας φέρεται σύμφωνα με το διαβιβαστικό της ΕΛ.ΑΣ προς την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών να «απαίτησε» 60.000 ευρώ και ακόμη 10.000 για να περάσει η υπόθεση κατά προτεραιότητα από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων.
Συγκεκριμένα στα τέλη Απριλίου του 2026, η πρώην γενική γραμματέας του Δήμου Γαλατσίου και πρόεδρος υποσχέθηκε την «έκδοση θετικής γνωμοδότησης» για ακίνητο στον Κεραμεικό. Στο πλαίσιο αυτό ανέθεσε το έργο στον επίσης προφυλακισθέντα μηχανικό και μέλος του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής Κεντρικού Συμβουλίου Αθηνών, Μιχάλη Τζάρα.
Όπως επισημαίνεται στο διαβιβαστικό της ΕΛ.ΑΣ προς την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών, ο κ. Τζάρας φέρεται να απαίτησε το ποσό των 30.000 ευρώ προκειμένου να δώσει θετική γνωμοδότηση. Επίσης, φέρεται να απαίτησε ακόμη 10.000 ευρώ προκειμένου η υπόθεση να περάσει κατά προτεραιότητα από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων. Το επίδικο ακίνητο είχε πρόβλημα, καθώς οι ιδιοκτήτες του ακινήτου είχαν εκδώσει άδεια μικρής κλίμακας, αλλά προχώρησαν σε αλλαγή χρήσης των διαμερισμάτων, κάτι που ήταν παράτυπο. Για το λόφο αυτό, επικοινώνησαν με την κα Χατζηαθανασίου προκειμένου να καταφέρουν να εξασφαλίσουν άδεια τακτοποίησης φοβούμενοι ότι θα γίνει καταγγελία σε βάρος τους.
Από τις συνομιλίες που έχει καταγράψει ο κοριός της ΕΛ.ΑΣ, εμφανίζεται ο Τζάρας να μιλά με την Χατζηαθανασίου. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας ο κ. Τζάρας υποστηρίζει ότι η υπόθεση μπορεί να καθυστερήσει στην Αρχαιολογία. Ο ίδιος όμως φέρεται να έχει τον τρόπο να το επισπεύσει.
Διαβάστε αναλυτικά το διάλογο:
Μιχάλης Τζάρας: Του λέω αρχαιολογία όμως υπολογίζεις από οκτώ μήνες μέχρι δυόμιση χρόνια του λέω. Έπαθε κολούμπρα.
Μίνα Χατζηαθανασίου : Όντως; Τόσο πολύ είναι;
Μιχάλης Τζάρας: Κάνει κάνει, γύρω στον ένα χρόνο κάνει.
Μίνα Χατζηαθανασίου : Παναγία μου ρε συ.
Μιχάλη Τζάρας: Αν το αφήσεις έτσι και τα λοιπά. Μου λέει τόσο πολύ κτλ; Του λέω κοίταξε να δεις. Τρόποι, εγώ θέλω να έχεις στο μυαλό σου οκτώ μήνες του λέω. Όχι τα δυόμιση χρόνια, εμένα μου έχει τύχει και δυόμιση χρόνια του λέω αλλά θα σου πω πως το λένε ότι (ακατάληπτη λέξη). Αλλά να ξέρεις, μου λέει νωρίτερα δεν γίνεται; Του λέω υπάρχει τρόπος απλά είναι πολύ ακριβός. Δεν αξίζει του λέω για τρεις μήνες να δώσεις τριάντα χιλιάδες (30.000). Μου λέει αξίζει. Αν αξίζει θα μου πεις του λέω και θα κάνω εγώ την διερεύνηση.
Μίνα Χατζηαθανασίου : Γιατί έχουμε τέτοιο τρόπο; Ως προς τη διερεύνηση;
Μιχάλης Τζάρας: Ναι μωρέ έχω τρόπο, έχω τρόπο ναι.
Μίνα Χατζηαθανασίου : Είναι τόσο πολύ όντως;
Στις 5 Μαϊου του 2026 μετά από έρευνα στο σπίτι του κ. Τζάρα κατασχέθηκε ιδιόχειρο σημείωμα με αναφορά στο ακίνητο που ζήτησε εξυπηρέτηση η κα Χατζηαθανασίου. Εκτός από το κόστος 10.000, αναφέρεται και το όνομα υπαλλήλου που υπηρετεί στην Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων.
Η τεχνητή νοημοσύνη συνιστά μία από τις σημαντικότερες τεχνολογικές μεταβολές του 21ου αιώνα καθόσον η ικανότητά της να παράγει κείμενα, να αναλύει δεδομένα, να επεξεργάζεται πληροφορίες και να εκτελεί εργασίες που μέχρι πρότινος απαιτούσαν ανθρώπινη κρίση μετασχηματίζει ήδη την οικονομία, την παραγωγή και την αγορά εργασίας. Το ερώτημα που αναδύεται με αυξανόμενη ένταση αφορά τον άνθρωπο ως προς το εάν μία επιχείρηση δύναται να απολύσει έναν εργαζόμενο επειδή ένας αλγόριθμος μπορεί να εκτελέσει τα καθήκοντά του ταχύτερα και με μικρότερο κόστος.
Η συζήτηση αυτή έλαβε πρόσφατα ιδιαίτερες διαστάσεις στην Κίνα. Δικαστικές αποφάσεις έκριναν ότι η απλή αντικατάσταση ενός εργαζομένου από σύστημα τεχνητής νοημοσύνης δεν αρκεί για να θεμελιώσει νόμιμη απόλυση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν την τεχνολογική επιλογή του εργοδότη ως επιχειρηματική απόφαση και όχι ως αντικειμενική μεταβολή των συνθηκών εργασίας που θα δικαιολογούσε αυτομάτως την καταγγελία της σύμβασης. Με τον τρόπο αυτό διαμορφώνεται ένα νέο νομολογιακό ρεύμα που επιχειρεί να θέσει όρια στην ανεξέλεγκτη τεχνολογική υποκατάσταση του ανθρώπινου δυναμικού.
Η εξέλιξη αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία εάν συγκριθεί με όσα συμβαίνουν σε άλλες χώρες. Για παράδειγμα, στις Ηνωμένες Πολιτείες η αντικατάσταση εργαζομένων από συστήματα τεχνητής νοημοσύνης θεωρείται κατά κανόνα θεμιτή επιχειρηματική πρακτική, εφόσον τηρούνται οι γενικές διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας.
Η λογική που επικρατεί είναι ότι η τεχνολογική πρόοδος αποτελεί εργαλείο αύξησης της παραγωγικότητας και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και η κοινωνική προστασία του εργαζομένου παραμένει δευτερεύον ζήτημα έναντι της οικονομικής αποτελεσματικότητας.
Η Ευρώπη ακολουθεί διαφορετική πορεία με το ευρωπαϊκό εργατικό δίκαιο που παραδοσιακά στηρίζεται στην αρχή της κοινωνικής προστασίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Παρότι δεν υφίσταται σήμερα γενική απαγόρευση απολύσεων λόγω τεχνητής νοημοσύνης, πολλές έννομες τάξεις απαιτούν από τον εργοδότη να εξετάζει εναλλακτικές λύσεις, να προχωρεί σε διαβούλευση με τους εργαζομένους και να τηρεί συγκεκριμένες εγγυήσεις πριν από κάθε αναδιάρθρωση προσωπικού. Το ζήτημα όμως παραμένει ανοιχτό και αναμένεται να απασχολήσει έντονα τα ευρωπαϊκά δικαστήρια τα επόμενα χρόνια.
Πίσω από τη νομική διάσταση αναδύεται ένα βαθύτερο κοινωνικό ερώτημα που αφορά στο ποια είναι τελικά η θέση του ανθρώπου σε μία οικονομία όπου η γνώση, η ανάλυση και η παραγωγή περιεχομένου μπορούν να εκτελούνται από μηχανές;
Κατά βάση η εργασία αποτελεί το μέσο βιοπορισμού και δευτερευόντως αποτελεί παράγοντα κοινωνικής συμμετοχής, προσωπικής εξέλιξης και ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η πλήρης υποκατάσταση της ανθρώπινης εργασίας από αλγοριθμικά συστήματα δεν επηρεάζει μόνο το εισόδημα των πολιτών αλλά νομοτελειακά επηρεάζει τη συνοχή των κοινωνιών και τη δομή των δημοκρατικών θεσμών.
Η τεχνολογική πρόοδος ασφαλώς και δεν πρέπει να αναστέλλεται. Ωστόσο, κάθε τεχνολογική επανάσταση δεν θα πρέπει να μειώνει και να αποκλείει την ανθρωπότητα από νέες δυνατότητες και από το να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων ανθρώπων.
Πιστεύω ότι η πρόκληση της εποχής μας, έγκειται στην εξεύρεση ισορροπίας μεταξύ καινοτομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης για να μπορέσουν να λειτουργούν με δίκαιο τρόπο συνδυαστικά, καθότι εάν η κοινωνία και οι τεχνολογικοί κολοσσοί αντιμετωπίσουν τον άνθρωπο ως αναλώσιμο εξάρτημα της παραγωγικής διαδικασίας, τότε νομοτελειακά η τεχνητή νοημοσύνη θα μετατραπεί από εργαλείο προόδου σε μηχανισμό κοινωνικού αποκλεισμού και εχθρό της κοινωνίας.
Αναντίρρητα η τεχνητή νοημοσύνη έχει ήδη αλλάξει την αγορά εργασίας και εξαιτίας αυτής της μεταβολής των συνθηκών, το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν το δίκαιο θα παραμείνει θεατής των εξελίξεων ή εάν θα διαμορφώσει νέες εγγυήσεις που θα προστατεύουν τον άνθρωπο απέναντι σε μία τεχνολογική μετάβαση άνευ ιστορικού προηγουμένου. Η απάντηση που θα δοθεί τα επόμενα χρόνια θα καθορίσει όχι μόνο το μέλλον της εργασίας, αλλά και το μέλλον της ίδιας της κοινωνικής συνοχής στις σύγχρονες δημοκρατίες ολόκληρου του κόσμου.
Αποσύνδεση της ποινικής δίωξης πολιτικών προσώπων από κοινοβουλευτικές διαδικασίες και την παραπομπή τους στον φυσικό δικαστή
Όχι στην ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου
Με δελτίο τύπου που εξέδωσε το πρωί της Τρίτης 9 Ιουνίου, η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση καταθέτοντας ένα πακέτο θεσμικών προτάσεων με δηλωμένη στόχευση την ενίσχυση της ανεξαρτησίας του δικαστικού σώματος και την απομάκρυνση κάθε υπόνοιας πολιτικής επιρροής στη λειτουργία του.
Στο εκτενές κείμενο θέσεων που έδωσε στη δημοσιότητα, η Ένωση επισημαίνει ότι, παρά το ισχυρό πλέγμα συνταγματικών και νομοθετικών εγγυήσεων που περιβάλλει τους δικαστικούς λειτουργούς, η εικόνα της Δικαιοσύνης στην κοινωνία παραμένει προβληματική. Επικαλούμενη πρόσφατες έρευνες κοινής γνώμης αλλά και ευρωπαϊκές εκθέσεις, καταγράφει τη χαμηλή εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στον θεσμό και υποστηρίζει ότι απαιτούνται τολμηρές θεσμικές παρεμβάσεις για την αποκατάσταση του κύρους του.
Στο επίκεντρο των προτάσεων βρίσκεται η αλλαγή του τρόπου επιλογής της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων. Η Ένωση θεωρεί ότι το ισχύον σύστημα, όπου τον καθοριστικό λόγο έχει η εκάστοτε κυβέρνηση, συντηρεί διαχρονικά σκιές ως προς την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Για τον λόγο αυτό προτείνει η διαδικασία να ξεκινά από το ίδιο το Δικαστικό Σώμα, το οποίο θα αναδεικνύει τους υποψηφίους, ενώ η τελική επιλογή θα γίνεται από τη Βουλή, με στόχο μεγαλύτερη διαφάνεια και ευρύτερη θεσμική νομιμοποίηση. Παράλληλα, ζητεί να καθιερωθεί συνταγματικά περίοδος τριετούς αποχής για τους συνταξιούχους δικαστικούς λειτουργούς πριν από την ανάληψη κυβερνητικών, πολιτικών ή άλλων δημόσιων θέσεων ευθύνης. Όπως υποστηρίζει, η πρόβλεψη αυτή θα λειτουργήσει ως πρόσθετη εγγύηση ανεξαρτησίας, απομακρύνοντας την εντύπωση ότι η προσδοκία μελλοντικών αξιωμάτων μπορεί να επηρεάσει τη δικαστική κρίση.
Η Ένωση παίρνει επίσης σαφή θέση κατά της αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης των δικαστών και εισαγγελέων. Εκτιμά ότι μια τέτοια εξέλιξη θα επιβράδυνε την ανανέωση του δικαστικού σώματος, θα δημιουργούσε εμπόδια στην υπηρεσιακή εξέλιξη των νεότερων λειτουργών και θα περιόριζε τις δυνατότητες εισόδου νέων νομικών στο δικαστικό λειτούργημα.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει και στην αναθεώρηση του άρθρου 86 του Συντάγματος περί ποινικής ευθύνης υπουργών. Η πρότασή της είναι η άσκηση ποινικής δίωξης κατά πολιτικών προσώπων να αποσυνδεθεί πλήρως από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και να ανατεθεί αποκλειστικά στα αρμόδια δικαστικά όργανα. Κατά την Ένωση, η εμπλοκή της Βουλής μετατρέπει συχνά μια κατεξοχήν νομική διαδικασία σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, πλήττοντας την αρχή της ισότητας όλων απέναντι στον νόμο.
Τέλος, οι δικαστές και εισαγγελείς τάσσονται υπέρ της διατήρησης του ισχύοντος συστήματος διάχυτου ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων από όλα τα δικαστήρια της χώρας και απορρίπτουν την προοπτική ίδρυσης Συνταγματικού Δικαστηρίου, θεωρώντας ότι το υφιστάμενο μοντέλο παρέχει επαρκείς εγγυήσεις ελέγχου της νομοθετικής εξουσίας.
H υπ’ αριθ. 6/2026 απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου έκρινε με σαφήνεια ότι, κατά την ορθή τελολογική ερμηνεία του άρθρου 9 παρ. 2 ν. 3869/2010, ο τόκος στις δικαστικές ρυθμίσεις για τη διάσωση της κύριας κατοικίας υπολογίζεται επί της μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνολικού κεφαλαίου της οφειλής.
Η δικαστική ρύθμιση του ν. 3869/2010 δεν αποτελεί νέο δάνειο, ούτε συνέχεια της αρχικής τραπεζικής σύμβασης, αλλά αυτοτελή αναγκαστική ρύθμιση, με κοινωνικοπροστατευτικό σκοπό και ειδική λειτουργία, την επανένταξη του υπερχρεωμένου οφειλέτη και τη διάσωση της κύριας κατοικίας του.
Υπό το πρίσμα αυτό, οι αιτιάσεις των πιστωτών περί δήθεν ανάγκης νέας ερμηνείας ή περιορισμού της απόφασης είναι νομικά αβάσιμες για τους εξής λόγους:
1. Δεν τίθεται ζήτημα «αναδρομικότητας». Η Ολομέλεια δεν θέσπισε νέο κανόνα δικαίου, ούτε εισήγαγε μεταβατική ρύθμιση. Προέβη σε ερμηνεία του ήδη ισχύοντος δικαίου και αποσαφήνισε ποιος ήταν εξαρχής ο νόμιμος τρόπος εφαρμογής της δικαστικής ρύθμισης. Η αποκατάσταση της ορθής ερμηνείας δεν συνιστά αναδρομική ισχύ.
2. Δεν υφίσταται διαφοροποίηση μεταξύ σταθερού και κυμαινόμενου επιτοκίου ως προς τη βάση υπολογισμού. Η διάκριση αυτή αφορά μόνο τον τρόπο προσδιορισμού του ποσοστού του επιτοκίου, όχι το αντικείμενο επί του οποίου εφαρμόζεται. Και στις δύο περιπτώσεις βάση εκτοκισμού είναι η μηνιαία δόση.
3. Δεν υπάρχει περιθώριο να επανέλθει εμμέσως ο εκτοκισμός επί του κεφαλαίου με πρόσχημα δήθεν της ύπαρξης ερμηνευτικών ασαφειών. Η Ολομέλεια δέχεται ότι ο νόμιμος τόκος διατηρείται, αλλά υπολογίζεται επί της ορθής βάσης. Κάθε αντίθετη εκδοχή θα μετέτρεπε ξανά τη δικαστική ρύθμιση σε τοκοχρεωλυτική απόσβεση κεφαλαίου, δηλαδή στην ερμηνεία που η Ολομέλεια απέρριψε.
4. Οι οικονομικές συνέπειες για πιστωτές, servicers ή τιτλοποιήσεις δεν αποτελούν κριτήριο ερμηνείας δικαστικής απόφασης ούτε μπορούν να περιορίσουν το δεδικασμένο ή την κανονιστική δύναμη της νομολογιακής κρίσης.
Τα λοιπά ζητήματα εφαρμογής της απόφασης, καθώς και οι πρακτικές συνέπειές της για τις εκκρεμείς και ήδη ρυθμισμένες υποθέσεις του ν. 3869/2010, θα αναλυθούν διεξοδικά την επόμενη εβδομάδα στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, στο πλαίσιο ειδικής εκδήλωσης παρουσίασης και νομικής αποτίμησης της ΟλΑΠ 6/2026 από τους καθηγητές και δικηγόρους που είχαν τον χειρισμό της υπόθεσης ενώπιον του Αρείου Πάγου.
