Η διασπάθιση κονδυλίων είναι μια πολύ παλιά υπόθεση για τη χώρα μας. Από τη γένεση του νεοελληνικού κράτους, μετά την απελευθέρωση της χώρας από τον Οθωμανικό ζυγό το 1821 είχαν φανεί τα πρώτα δείγματα. Τα δάνεια που δόθηκαν στις τότε κυβερνήσεις κατασπαταλήθηκαν. Κανείς ιστορικός δεν μπορεί να πει με σιγουριά που πήγαν.
Γράφει ο Βαγγέλης Τριάντης
Σίγουρα πάντως μεγάλο μέρος, αντί να πάει στην ανοικοδόμηση της χώρας κατέληξαν σε ημέτερους με αντάλλαγμα την ψήφο τους, με τις ευλογίες των πρώτων ελληνικών κυβερνήσεων.
Το ίδιο συνέβη, και ένα και πλέον αιώνα αργότερα, με τον πακτωλό των εκατομμυρίων ευρώ του σχεδίου Μάρσαλ που κατέφτασαν στη χώρα μας μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ίδιο συνέβη στη Μεταπολίτευση με τα δισεκατομμύρια κοινοτικού χρήματος που εισέρευσαν στη χώρα μας.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι μια ακόμη τέτοια υπόθεση. Υπουργοί και βουλευτές φρόντιζαν να δίνονται επιδοτήσεις σε δικά τους παιδιά με αντάλλαγμα την ψήφο τους. Αυτό στις ώριμες Δημοκρατίες θεωρείται μορφή οικονομικού εγκλήματος. Στην Ελλάδα της «νηπιακής» Δημοκρατίας που ακόμη προσπαθεί να βρει το δρόμο της κάπου μεταξύ Ανατολής και Δύσης (στην αντίληψη), η τακτική αυτή είναι άσκηση πολιτικής, που επιβραβεύεται από το εκλογικό σώμα.
Καλός βουλευτής η υπουργός είναι αυτός που κάνει ρουσφέτια. Αυτός που είναι στη διάθεση του ψηφοφόρου να σηκώσει το τηλέφωνο ζητώντας να παρακαμφεί η νομοθεσία στην περίπτωση του ψηφοφόρου του, που θα κάνει και τα στραβά μάτια σε μια παρανομία αρκεί να τον ψηφίσουν, που θα διορίσει το παιδί του τάδε κομματικού στελέχους κτλ κτλ. Όλα αυτά βέβαια σε βάρος της κοινωνίας. Σχεδόν 16 χρόνια μετά τη χρεοκοπία της χώρας τίποτα δεν έχει αλλάξει ως προς την αντίληψη άσκησης εξουσίας.
Πελατειακές σχέσεις, ρουσφέτια, προσπάθεια ελέγχου ή επηρεασμού των θεσμών και πολλά άλλα που χρειάζονται τόμοι ολόκληροι να τα περιγράψει κανείς.
Η διαφορά σε σχέση με το παρελθόν είναι πως οι Ευρωπαίοι δεν είναι «κουτόφραγκοι» πλέον. Όχι ότι και στο παρελθόν ήταν, απλά έκαναν τα στραβά μάτια απέναντι στη μικρή Ελλάδα που κακά τα ψέματα μπήκε στην ΕΕ λόγω της γεωγραφικής της θέσης και όχι επειδή ήταν ώριμη για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Η τομή για τη νέα κατάσταση, ήταν όσα έγιναν μετά τη χρεοκοπία της Ελλάδας το 2010. Η Ευρωζώνη κινδύνεψε να τιναχθεί στον αέρα. Κυβερνήσεις δέχτηκαν μεγάλες πιέσεις να περάσουν την έγκριση των προγραμμάτων βοήθειας προς την Ελλάδα από τα εθνικά τους κοινοβούλια και πολλά άλλα. Οι Ευρωπαίοι δεν δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν άλλο τα στραβά μάτια. Όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για όλες τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου που έχουν μία παρόμοια τάση στην κακοδιαχείριση.
Κοινώς the party is over και για βουλευτές , υπουργούς και ψηφοφόρους σε ότι αφορά κοινοτικά κονδύλια. Και ακόμη βρισκόμαστε στην αρχή. Το μέλλον κρύβει εκπλήξεις. Δυσάρεστες και για πολλούς.
