Τα ιατρικά λάθη (και) στην Ελλάδα δεν αποτελούν σπάνιο φαινόμενο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο η πράξη ή η παράλειψη του ιατρού, αλλά η κουλτούρα σιωπής που τα περιβάλλει.
Όταν ένα περιστατικό καταλήγει σε βλάβη ή απώλεια ανθρώπινης ζωής, οι οικογένειες έρχονται αντιμέτωπες με ένα κλειστό σύστημα που συχνά λειτουργεί αμυντικά, καθυστερεί ή αρνείται να παραδώσει στοιχεία, όπως τον πλήρη ιατρικό φάκελο. Ωστόσο, το νομικό πλαίσιο είναι ξεκάθαρο: ο ασθενής έχει δικαιώματα και ο ιατρός έχει υποχρεώσεις.
Ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας ορίζει ότι ο γιατρός οφείλει να ενεργεί σύμφωνα με τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης, με σεβασμό στην αξιοπρέπεια του ασθενούς. Ιατρικό λάθος θεωρείται κάθε πράξη ή παράλειψη που αποκλίνει από το επίπεδο της επιμέλειας που θα επιδείκνυε ένας συνετός και επιμελής ιατρός της ίδιας ειδικότητας (lege artis).
Σε αστικό επίπεδο, ο ασθενής ή οι συγγενείς του θύματος μπορούν να στραφούν κατά περιπτώσεις και κατα του γιατρού και κατά του νοσοκομείου. Για τα δημόσια νοσοκομεία εφαρμόζεται το άρθρο 105 ΕισΝΑΚ, με το οποίο το Δημόσιο ευθύνεται αντικειμενικά για το σφάλμα του ιατρού.
