Σε μια βαθιά ανατομία της σχέσης μεταξύ πολιτικής και δικαστικής εξουσίας προχώρησε ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Μιχάλης Πικραμένος, κατά την παρέμβασή του στο 11ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών.
Περιγράφοντας ένα περιβάλλον «έντονου ατομισμού» και «τοξικού δημόσιου λόγου», ο κ. Πικραμένος στηλίτευσε το γεγονός ότι η Δικαιοσύνη συχνά μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης.
Με την εμπειρία 40 ετών στο Σώμα, ο Πρόεδρος του ΣτΕ παρατήρησε πως «η Δικαιοσύνη χρησιμοποιείται από όλους τους πολιτικούς παίκτες ως εργαλείο πολιτικό», υπογραμμίζοντας πως το ενδιαφέρον της πολιτικής τάξης εξαντλείται συνήθως στο «διατακτικό» και όχι στο «σκεπτικό» των δικαστικών αποφάσεων.
Ο δικαστής δεν είναι «δημόσιος συνομιλητής»
Ο κ. Πικραμένος επισήμανε την ανισορροπία που υπάρχει στον δημόσιο διάλογο, σημειώνοντας πως οι πολιτικοί «μπορούν να χτυπούν τη Δικαιοσύνη χωρίς η δεύτερη να μπορεί να μιλήσει όπως το κάνει η πρώτη». Όπως εξήγησε, ο δικαστής εκ της φύσεως του λειτουργήματός του δεν μπορεί να γίνει «δημόσιος συνομιλητής του κάθε παίκτη», γεγονός που τον καθιστά ευάλωτο σε επιθέσεις χωρίς τη δυνατότητα άμεσης απάντησης.
Επιπλέον, ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο ζήτημα της αξιοποίησης των δικαστών μετά τη συνταξιοδότησή τους, το γνωστό φαινόμενο της «περιστρεφόμενης πόρτας» (revolving door).
Προκειμένου να θωρακιστεί το κύρος και η αμεροληψία του θεσμού, πρότεινε οι αφυπηρετούντες δικαστές να μην διορίζονται αμέσως σε δημόσιες αρχές ή κυβερνητικές θέσεις. Αντ’ αυτού, εισηγήθηκε τη θέσπιση ενός «εύλογου διαστήματος αναμονής, όπως η διετία», πριν την ανάληψη οποιουδήποτε δημόσιου καθήκοντος.
