Έχοντας ήδη μπει στον τρίτο μήνα του έτους, πληθαίνουν οι αντιδράσεις των δανειοληπτών για τις άκρως καταχρηστικές τακτικές των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων (που φέρονται να διαχειρίζονται τα τραπεζικά τους προϊόντα) τόσο στο στάδιο των ρυθμίσεων – διμερών διαπραγματεύσεων, όσο και σε αυτό των μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης (διαταγές πληρωμής και κατασχετήριες εκθέσεις).
Συγκεκριμένα, στις εταιρείες αυτές με την απόφαση 1/2023 της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου και με τον νόμο 5072/2023 δόθηκε ‘’εξαιρετική νομιμοποίηση να ασκούν κάθε ένδικο βοήθημα και να προβαίνουν σε κάθε άλλη δικαστική πράξη για την είσπραξη των απαιτήσεων’’, φέροντας τους οφειλέτες σε ακόμα πιο δυσχερή θέση.
Να τονισθεί βέβαια ότι μέχρι και σήμερα δημοσιεύονται πολλές αποφάσεις πανελλαδικά που ακυρώνουν διαταγές πληρωμής και πλειστηριασμούς, λόγω έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης (παράλειψη προσκόμισης συμβάσεων και περιλήψεων αυτών κατά παράβαση του παραπάνω νόμου).
Στο απόηχο των ανωτέρω, ειδικά το τελευταίο έτος οι εταιρείες αυτές επιδίδονται σε ‘’καταιγισμό’’ κοινοποιήσεων διαταγών πληρωμής σε χιλιάδες δανειολήπτες, οι οποίοι βρίσκονται – απουσία νομοθετικού προστατευτικού πλαισίου – επί ξύλου κρεμάμενοι και με τη δαμόκλειο σπάθη των πλειστηριασμών να βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια τους.
Ακόμα και εν μέσω τραπεζικών διαπραγματεύσεων ή και μετά το άνοιγμα αίτησης εξωδικαστικού μηχανισμού, τους κοινοποιούν διαταγή πληρωμής και σε πλείστες περιπτώσεις – πριν καν παρέλθει το 15νθημερο των εργασίμων ημερών που ορίζει ο νόμος για κατάθεση ανακοπής και αίτησης αναστολής-, τους επιδίδουν και έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης με προγραμματισμένο πλειστηριασμό, αποδυναμώνοντας ουσιαστικά το δικαίωμα τους για χρήση των ένδικων βοηθημάτων που προβλέπει ο νόμος.
Παράλληλα οχυρωμένοι πίσω από την πολιτική του εκάστοτε δήθεν επενδυτή και – όπως αναφέρθηκε ήδη – απουσία νομοθετικού πλαισίου, αξιώνουν σε περίπτωση διμερούς διαπραγμάτευσης για ρύθμιση της οφειλής προκαταβολές που ..ζαλίζουν και μπορεί να αγγίξουν και το 40% του υπολοίπου της εκάστοτε οφειλής, την οποία και τοκίζουν υπέρμετρα .
Όλα τα ανωτέρω φαινόμενα – τα οποία συνεχώς πληθαίνουν – οδηγούν τους δανειολήπτες σε απόγνωση και φόβο απώλειας των περιουσιακών τους στοιχείων, τα οποία με κόπο απέκτησαν, ειδικά μετά την κατάργηση του νόμου 3869/10 (νόμος Κατσέλη) που έδιδε τη δυνατότητα χορήγησης δικαστικής προστασίας και ρύθμισης των οφειλών τους.
Σε όλα αυτά ελπίδα γεννά ο εξωδικαστικός μηχανισμός ρύθμισης οφειλών, ο οποίος το τελευταίο χρόνο έχει βελτιωθεί και ολοκληρώνεται πολύ πιο γρήγορα από το παρελθόν, όμως αν δεν υπάρξει σαφής νομοθετική πρόβλεψη προστασίας των οφειλετών τόσο με πλαφόν στο ποσό προκαταβολών που μπορούν να αξιώνουν οι ανωτέρω εταιρείες, βιώσιμων δικαστικών ρυθμίσεων ανάλογα με το προφίλ του κάθε δανειολήπτη, αλλά και πλήρη έλεγχο νομιμότητας των παραπάνω εταιρειών, το ακανθώδες αυτό ζήτημα δεν θα επιλυθεί.
Ακριβώς αυτό το νομοθετικό κενό προστασίας των οφειλετών και ο μη αυστηρός έλεγχος των τρόπων και των τακτικών των εταιρειών αυτών, οδηγεί στο σημερινό αδιέξοδο, με αποτέλεσμα οι δανειολήπτες να χάσουν τον ύπνο τους, αυτές να θησαυρίζουν σε βάρος τους – δρώντας ανεξέλεγκτα και ασύδοτα – και ο φαύλος κύκλος να συνεχίζεται.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ Β. ΓΛΥΚΟΥ
Δικηγόρος Παρ΄Αρείω Πάγω – Διαπ. Διαμεσολαβήτρια Υ.Δ.Δ.Α
Διαπραγματευτής ΚΕΚ ΟΠΑ
Εκπαιδεύτρια Διαμεσολαβητών ADR Hellenic Center
Εκπαιδευόμενη Διαιτητής Ciarb
Γενική Γραμματέας Ένωσης Διαπραγματευτών Ελλάδος
