Η Σαλαμίνα δεν έχει ακόμη προλάβει να επουλώσει τις πληγές της από τη μεγάλη πυρκαγιά που άφησε πίσω της δύο νεκρούς, κατεστραμμένες περιουσίες και μεγάλες εκτάσεις παραδομένες στις φλόγες και ήδη ένα νέο περιστατικό έρχεται να επαναφέρει στο προσκήνιο τα ερωτήματα για την πρόληψη και την πυροπροστασία στο νησί.

Η φωτιά που εκδηλώθηκε εχθές στην Κακή Βίγλα, στην οδό Μυκόνου και Τήνου, σε σημείο όπου είχαν συγκεντρωθεί μεγάλες ποσότητες απορριμμάτων, αντιμετωπίστηκε άμεσα από την Πυροσβεστική, ωστόσο το γεγονός ότι χρειάστηκε και πάλι η επέμβαση των πυροσβεστικών δυνάμεων σε ένα σημείο με συσσωρευμένη καύσιμη ύλη προκαλεί εύλογους προβληματισμούς.

Το περιστατικό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία λόγω της χρονικής συγκυρίας. Μόλις λίγες εβδομάδες πριν, η Σαλαμίνα βρέθηκε αντιμέτωπη με μια καταστροφική πυρκαγιά, η οποία είχε τραγικό απολογισμό δύο ανθρώπινες ζωές και σημαντικές ζημιές. Το ηλικιωμένο ζευγάρι που εγκλωβίστηκε στις φλόγες στην περιοχή των Περιστερίων αποτελεί τη σκληρότερη υπενθύμιση ότι σε ένα νησί με έντονη οικιστική ανάπτυξη και δασικές εκτάσεις η πρόληψη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα υποχρέωση.

Κι όμως, σήμερα εξακολουθούν να καταγράφονται εικόνες με απορρίμματα και σημεία που δημιουργούν συνθήκες αυξημένου κινδύνου. Οι κάτοικοι έχουν κατ’ επανάληψη επισημάνει προβλήματα με σκουπίδια και ανεξέλεγκτες αποθέσεις και πλέον το ερώτημα που τίθεται προς τη δημοτική αρχή είναι τι έγινε στην πράξη μετά τις προειδοποιήσεις και, κυρίως, μετά την καταστροφική πυρκαγιά.

Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό όταν εξετάζεται υπό το πρίσμα των χρηματοδοτήσεων για την πυροπροστασία. Ο Δήμος Σαλαμίνας έλαβε το 2025 ποσό ύψους 224.000 ευρώ, ενώ για το 2026 η χρηματοδότηση ανήλθε σε 282.000 ευρώ. Πρόκειται συνολικά για 506.000 ευρώ μέσα σε δύο χρόνια, με τη χρηματοδότηση να είναι μάλιστα αυξημένη κατά 58.000 ευρώ το 2026 σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.

Τα ποσά αυτά δημιουργούν μια σειρά από απολύτως συγκεκριμένα ερωτήματα. Πόσα χρήματα από τις συγκεκριμένες χρηματοδοτήσεις δαπανήθηκαν για καθαρισμούς και απομάκρυνση εύφλεκτης ύλης; Πόσες εκτάσεις καθαρίστηκαν; Πόσα σημεία με απορρίμματα εντοπίστηκαν και πόσα αποκαταστάθηκαν; Ποιες συμβάσεις πραγματοποιήθηκαν, ποιο ήταν το αντικείμενό τους και ποιο το συνολικό κόστος; Και τελικά, πώς δικαιολογείται η εικόνα που εξακολουθεί να παρουσιάζεται σε σημεία του νησιού, λίγες μόλις εβδομάδες μετά από μια πυρκαγιά με δύο νεκρούς;

Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι τα σκουπίδια προκαλούν αυτομάτως μια πυρκαγιά ούτε ότι η ύπαρξή τους συνδέεται κατ’ ανάγκη με τα αίτια του συγκεκριμένου περιστατικού. Αυτό είναι ζήτημα που θα διερευνήσουν οι αρμόδιες Αρχές. Είναι όμως αδιαμφισβήτητο ότι η συσσώρευση απορριμμάτων και εύφλεκτων υλικών σε μια περιοχή που βρίσκεται σε αντιπυρική περίοδο αποτελεί έναν παράγοντα κινδύνου που η πρόληψη οφείλει να περιορίζει.

Η επίκληση της κλιματικής κρίσης, των υψηλών θερμοκρασιών και των ισχυρών ανέμων δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για προβλήματα που βρίσκονται στο πεδίο της ανθρώπινης παρέμβασης. Η κλιματική κρίση αυξάνει τον κίνδυνο, αλλά δεν δημιουργεί τους σωρούς των απορριμμάτων. Η πρόληψη ακριβώς αυτόν τον σκοπό έχει, να περιορίζει τους κινδύνους πριν αυτοί μετατραπούν σε καταστροφή.

Η Πυροσβεστική, για ακόμη μία φορά, έκανε τη δουλειά της. Οι πυροσβέστες έφτασαν στο σημείο και αντιμετώπισαν τη φωτιά πριν αυτή λάβει μεγαλύτερες διαστάσεις. Το ζητούμενο όμως δεν μπορεί να είναι κάθε φορά η εκ των υστέρων επέμβαση. Σε ένα νησί που μόλις πλήρωσε βαρύ τίμημα, το βάρος πρέπει να πέφτει στην πρόληψη.

Ο δήμαρχος Σαλαμίνας, Γιώργος Θ. Παναγόπουλος, οφείλει πλέον να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις στους κατοίκους για την αξιοποίηση των χρημάτων της πυροπροστασίας και για το πραγματικό αποτέλεσμα των παρεμβάσεων που έχουν γίνει. Τα 224.000 ευρώ του 2025 και τα 282.000 ευρώ του 2026 δεν είναι απλώς αριθμοί σε έναν προϋπολογισμό. Είναι δημόσιοι πόροι που διατέθηκαν για έναν συγκεκριμένο σκοπό και συνεπώς η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει πού κατευθύνθηκαν και ποιο αποτέλεσμα είχαν.

Η νέα φωτιά στην Κακή Βίγλα δεν μπορεί να συγκριθεί σε μέγεθος με την καταστροφή που προηγήθηκε. Είναι όμως αρκετή για να επαναφέρει ένα κρίσιμο ερώτημα αν έχει πράγματι αλλάξει κάτι στη Σαλαμίνα μετά τη μεγάλη πυρκαγιά ή εξακολουθούν να υπάρχουν οι ίδιες εστίες κινδύνου;